Operacja przepukliny pachwinowej jednostronnej z użyciem siatki

Synonimy:

Spis treści

Przepuklina pachwinowa i jej definicja, epidemiologia, etiologia, patogeneza oraz najczęściej występujące objawy

Przepuklina pachwinowa (łac. hernia inguinalis) to wydostanie się części bądź całości narządu lub tkanek poza miejsce, w którym się fizjologicznie znajdują poprzez kanał pachwinowy. Jest to najczęstsza z przepuklin brzusznych i stanowi 60 – 70% wszystkich przepuklin. Znacznie częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet, a stosunek częstości wynosi 7:1. Według danych statystycznych szacuje się, iż ryzyko powstania w ciągu życia przepukliny pachwinowej jest równe 27% dla mężczyzn i 3% dla kobiet. Przepuklina pachwinowa prosta występuje dwa razy częściej niż przepuklina pachwinowa skośna. Przepukliny pachwinowe mogą występować jednostronnie oraz obustronnie. Jednocześnie może również współistnieć w jednej pachwinie przepuklina pachwinowa prosta i skośna, wtedy mamy do czynienia z tzw. "pantaloon" hernia.

By zrozumieć istotę oraz możliwe przyczyny powstawania przepukliny pachwinowej pomocne jest poznanie budowy anatomicznej struktur wokół których ta przepuklina powstaje.

Kanał pachwinowy (łac. canalis inguinalis) to struktura anatomiczna będąca swego rodzaju drogą o długości około 4 cm, położona w dolnej części przedniej ściany brzucha, tuż ponad więzadłem pachwinowym. W budowie wyróżniamy dwa pierścienia pachwinowe – głęboki i powierzchowny. Pierścień pachwinowy głęboki jest otworem w powięzi poprzecznej i zlokalizowany jest około 1,5 cm powyżej środka więzadła pachwinowego i bocznie względem tętnicy nabrzusznej dolnej. Pierścień ten jest miejscem tworzenia się przepukliny pachwinowej skośnej.

U mężczyzn przez pierścień pachwinowy głęboki przechodzi powrózek nasienny wraz z całą jego zawartością. Ponadto przechodzą przezeń naczynia mięśnia dźwigacza jądra oraz gałąź płciowa nerwu udowo – płciowego. Natomiast u kobiet przez tą strukturę przechodzi więzadło obłe macicy oraz naczynia i nerwy.

Drugim punktem wyjścia kanału jest pierścień pachwinowy powierzchowny, który stanowi otwór o kształcie trójkąta i zlokalizowany jest w rozcięgnie mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha.

Kanał pachwinowy ograniczają z czterech stron jego ściany, a dokładnie jest to:

  • Ściana przednia ograniczona przez rozcięgno mięśnia skośnego zewnętrznego brzucha,
  • Ściana tylna ograniczona przez powięź poprzeczną oraz otrzewną ścienną,
  • Ściana górna ograniczona przez dolny brzeg mięśnia skośnego wewnętrznego brzucha i mięśnia poprzecznego,
  • Ściana dolna ograniczona przez więzadło pachwinowe, zwane również więzadłem Pouparta.

Inną strukturą anatomiczną związaną z powstawaniem przepuklin pachwinowych, w tym wypadku prostych jest trójkąt Hesselbacha. Trójkąt z trzech stron ograniczają:

  • Od dołu – więzadło pachwinowe (Paouparta),
  • Górno – bocznie – naczynia nabrzuszne dolne,
  • Przyśrodkowo – pochewka mięśnia prostego brzucha.

Typy przepuklin pachwinowych

Ze względu na uwarunkowania anatomiczne w kanale pachwinowym istnieją dwie możliwości tworzenia się przepuklin.

Pierwsza z nich zakłada, że worek przepuklinowy schodzi przez kanał pachwinowy. Mówimy wtedy o przepuklinie pachwinowej skośnej. Może być ona wrodzona lub nabyta. Przepuklina pachwinowa skośna wrodzona związana jest z zaburzeniem zstępowania jądra do moszny w życiu płodowym. Powstaje w momencie, gdy wyrostek pochwowy otrzewnej pozostaje nie zarośnięty i tworzy wówczas worek przepuklinowy. Jako zmiana nabyta tworzy się niezależnie od wyżej wymienionego wyrostka pochwowego, który prawidłowo zarasta. Zaawansowaną postacią przepukliny pachwinowej skośnej jest przepuklina mosznowa. Mówimy o niej kiedy worek przepukliny przechodzi przez cały kanał aż do moszny. Odmianą nabytej przepukliny skośnej jest przepuklina ześlizgowa. Powstaje ona gdy worek przepuklinowy jest duży, co za sprawą sił ciążenia powoduje przemieszczenie się narządów (np. części jelita grubego) po tylnej blaszce otrzewnej ściennej.

Druga możliwość powstania przepukliny pachwinowej zakłada bezpośrednie jej przejście przez pierścień pachwinowy zewnętrzny poprzez otwór zlokalizowany w tylnej ścianie brzucha nie schodząc przy tym do moszny. To opisuje przepuklinę pachwinową prostą. Zaliczana jest ona do przepuklin nabytych. Zazwyczaj jest ona wynikiem osłabienia mięśni i powięzi występujących w podbrzuszu, a także takich struktur jak opisany już trójkąt Hesselabacha.

W przypadku znacznego zniszczenia tylnej ściany kanału pachwinowego może dojść do współistnienia obu typów przepuklin – skośnej i prostej. Wówczas mamy do czynienia ze zjawiskiem wcześniej już wspomnianym noszącym nazwę pantaloon hernia.

Obecnie od 1990 roku w klasyfikowaniu przepuklin pachwinowych obowiązuje klasyfikacja L. M. Nyhusa:

Typy przepuklin pachwiny według Nyhusa:

  • typ I - przepuklina pachwinowa skośna, mała, pierścień pachwinowy głęboki nieposzerzony, częsta u małych chłopców
  • typ II - przepuklina pachwinowa skośna, średniej wielkości, z poszerzonym pierścieniem pachwinowym głębokim, ale z prawidłową tylną ścianą kanału pachwinowego, często spotykana u młodych dorosłych
  • typ IIIA - przepuklina pachwinowa prosta
  • typ IIIB - przepuklina pachwinowa skośna z ubytkiem powięzi poprzecznej w trójkącie Hasslebacha (pantaloon hernia) oraz znacznym poszerzeniem pierścienia pachwinowego głębokiego
  • typ IIIC - przepuklina udowa
  • typ IV - przepukliny nawrotowe
  • IV A - nawrotowa prosta
  • IV B - nawrotowa skośna
  • IV C - nawrotowa udowa
  • IV D - mieszana kombinacja A,B i C

Przyczyna powstawania przepuklin pachwinowych nie jest do końca poznana. W połowie XX wieku H. Fruchaud w swoim badaniu udowodnił, iż przepukliny pachwinowe i udowe powstają w fizjologicznie słabszym miejscu, które zostało nazwane rozworem mięśniowo – grzebieniowym (łac. orificium myopectineum).

Badania i spostrzeżenia kliniczne zdobyte na bazie wielu doświadczeń skierowały badaczy przyczyn tworzenia się przepukliny pachwinowej w kierunku zaburzeń w budowie strukturalnej tkanki łącznej. Liczne badania przeprowadzone wśród chorych z przepukliną pachwinową wykazały, iż u tych osób występuje zaburzony stosunek kolagenu typu I do kolagenu typu III. Kolagen typu I uważany jest za postać dojrzała, natomiast typu III za jego niedojrzałą formę. Im większy stosunek ilości kolagenu typu I do typu III tym tkanka łączna zachowuje większą wytrzymałość. Przyjęto, że zaburzenia na etapie syntezy i dojrzewanie kolagenu należą do głównych czynników warunkujących powstanie i nawrót przepukliny. Ponadto wśród czynników etiologicznych coraz częściej wymieniane jest podłoże genetyczne. Przedstawione powyżej dane świadczą o mnogich zależnościach i polietiologiczności przepuklin.

Objawy przepukliny pachwinowej

Jednym z początkowych, najczęściej występujących objawów jest ból w okolicy pachwinowej. Może być tez odczuwany jako pieczenia lub dyskomfort związany przeważnie z wysiłkiem fizycznym, w którym bierze udział tłocznia brzuszna (podnoszenie ciężarów), kichanie, kaszel, defekacja. Zdarza się często, iż dolegliwości bólowe mają charakter promieniujący w stronę jądra.

Ponadto na podejrzenie przepukliny pachwinowej może wskazywać guzowate uwypuklenie w okolicy pachwinowej powyżej więzadła pachwinowego. Charakterystyczną jego cechą jest zwiększanie podczas kaszlu oraz zmniejszanie pod wpływem ucisku. W początkowych stadiach schorzenia przepuklina daje się odprowadzić z powrotem do jamy brzusznej przy użyciu lekkiego ucisku bądź samoistnie. W raz z postępem choroby staje się to co raz trudniejsze. Jeżeli zawartość przepukliny ulegnie uwięźnięciu dodatkowo mogą pojawić się objawy niedrożności przewodu pokarmowego, co stanowi pilne wskazanie do interwencji chirurgicznej.

Przepuklinę pachwinową należy różnicować między innymi z żylakami powrózka nasiennego, a przepuklinę mosznową z wodniakiem, stanem zapalnym lub guzami jądra.

Jaki lekarz wykonuje zabieg operacyjnego leczenia przepukliny pachwinowej jednostronnej z użyciem siatki?

Zabieg operacyjnego zaopatrzenia przepukliny pachwinowej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego przeprowadzany jest w specjalizujących się w tej dziedzinie oddziałach chirurgicznych. Za całą procedurę odpowiedzialny jest lekarz, specjalista chirurgii ogólnej oraz anestezjolog, który zapewnia odpowiednie znieczulenie podczas trwania zabiegu i bezproblemowe przeprowadzenie operacji.

Operacja przepukliny pachwinowej techniką beznapięciową wykonywana jest w państwowych placówkach w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia. Niestety w niektórych przypadkach czas oczekiwania na wizytę u specjalisty i ustalenie późniejszego terminu operacji może się wiązać z jego wydłużonym okresem trwającym różnie, zależnie od placówki, od kilku tygodni do kilku miesięcy. Pacjent chcący mieć możliwość osobistego wyboru terminu, a także mieć duży wpływ na dobór techniki operacyjnej mogą wybrać jedną z ofert prywatnych placówek. Część z nich ma również podpisaną umowę z NFZ, kiedy to zabieg przeprowadzany jest w ramach chirurgii jednego dnia. W pozostałych przypadkach zabieg wiąże się z kosztem oscylującym w granicach 3000-5000 zł.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Kwalifikacja do zabiegu operacji przepukliny jednostronnej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego

Rozpoznanie przepukliny pachwinowej stawiane jest przez lekarza chirurga po dokładnie przeprowadzonym badaniu podmiotowym i przedmiotowym pacjenta. Badanie fizykalne chorego przeprowadza się w pozycji stojącej. W trakcie badania szczególną uwagę zwraca się na zachowanie uwypukleń okolicy pachwinowej w trakcie kaszlu. Następnie lekarz palcem wskazującym, w sposób delikatny poprzez mosznę wchodzi do kanału pachwinowego przez pierścień pachwinowy powierzchowny. Podczas tego badania ocenia się wielkość pierścienia pachwinowego. Lekarz wyczuwa badaną przepuklinę pod palcem. W momencie kaszlu uderza ona w opuszkę palca badającego. Przepukliny większych rozmiarów wyczuwane są już podczas samego wprowadzania palca w obręb kanału pachwinowego lub moszny.

Ponadto w postępowaniu kwalifikacyjnym pacjenta do zabiegu operacyjnego ważne jest zróżnicowanie przepuklin pachwinowych, a dokładnie między przepukliną pachwinową skośną a prostą. Albowiem pozwala to wdrożyć trafne postępowanie w odpowiednim czasie. Zazwyczaj lekarze rozpoznają przepuklinę prostą, która nie wymaga szybkiego leczenia i oparta jest na planowym zabiegu. Podczas gdy często rozpoznanie okazuje się mylne i wcześniej rozpoznana przepuklina pachwinowa prosta jest w rzeczywistości przepukliną skośną, która ulega częściej uwięźnięciu i wymaga pilniejszego zaopatrzenia chirurgicznego.

Ponadto przepuklina nie zawsze daje objaw wyczuwalnego uwypuklenia w okolicy pachwinowej. Ból podbrzusza może być jedynym symptomem schorzenia. Wówczas przydatnym badaniem pozwalającym zdiagnozować ukryte przepukliny jest badanie ultrasonograficzne oraz tomografii komputerowej (TK). Jednak są to rzadko wykonywane badania. Badanie TK powinno być zarezerwowane dla chorych otyłych z dużym ryzykiem operacyjnym, u których rozpoznanie przepukliny wymaga potwierdzenia lub uzasadnienia odstąpienia od wykonania zabiegu.

Innym badaniem pozwalającym na rozszerzenie możliwości diagnostycznych jest herniografia – badanie radiologiczne pozwalające wykryć mnogie przepukliny. Bywa pomocne w przypadku chorych z udowodnionym lub podejrzanych o defekt genetyczny tkanki łącznej.

Przygotowanie do zabiegu operacji przepukliny pachwinowej jednostronnej techniką beznapięciową

Chory zakwalifikowany do operacji przepukliny pachwinowej z użyciem siatek z tworzywa sztucznego powinien zostać należycie przygotowany, podobnie jak przed każdą operacją przebiegającą ze znieczuleniem. Dzień przed planowanym zabiegiem chory odbywa rozmowę z lekarzem prowadzącym. Informuje on pacjenta o zakresie planowanego zabiegu, czasie jego trwania oraz ewentualnych możliwych powikłaniach. Pacjent wyrażający zgodę na zabieg musi przedstawić ją w trybie pisemnym. Ponadto tego samego dnia odbywa się kwalifikacja anestezjologiczna chorego do zabiegu. Polega ona na wywiadzie, w którym chory musi poinformować o wszystkich przyjmowanych przewlekle lekach, o chorobach współistniejących itp., a także wypełnić ankietę anestezjologiczną. Dodatkowo chory powinien mieć wykonany pełen pakiet niezbędnych podstawowych badań.

Badania przed operacyjnym leczeniem przepukliny pachwinowej z użyciem siatki:

  • morfologia krwi,
  • poziom elektrolitów (sód, potas),
  • stężenie mocznika i kreatyniny,
  • podstawowe parametry układu krzepnięcia (czas protrombinowy, INR, APTT, fibrynogen),
  • badanie ogólne moczu,
  • oznaczenie grupy krwi,
  • oznaczenie poziomu HBS i HCV,
  • badanie elektrokardiograficzne (EKG),
  • RTG klatki piersiowej.

Zależnie od aktualnego stanu zdrowia pacjenta mogą być konieczne także inne badania. Jeżeli chory jest pod opieką poradni specjalistycznej i leczy się na coś przewlekle, to przed planowanym zabiegiem powinien uzyskać kartę konsultacyjną wypisaną przez lekarza danej specjalności o braku przeciwwskazań do zabiegu.

Chory przed zabiegiem powinien minimum 6 godzin pozostawać na czczo. Golenie pola operacyjnego odbywa się tuż przed operacją.

Przebieg zabiegu operacji przepukliny pachwinowej jednostronnej metodą beznapięciową

Operacja przepukliny pachwinowej z dostępu przedniego

Obecnie najpopularniejszą metodą używaną w leczeniu operacyjnym przepuklin pachwinowych z użyciem siatek z tworzywa sztucznego jest technika wprowadzona w 1978 roku przez Lichtensteina. Jest to metoda bazująca na przeprowadzeniu zabiegu z dojścia przedniego. Innymi przykładami operacji z tego dostępu jest zabieg metodą Rutkowa i PHS (UHS).

Zabieg może zostać przeprowadzony w znieczuleniu miejscowym, podpajęczynówkowym lub ogólnym. Korzystne wydaje się zastosowanie znieczulenia miejscowego. Wtedy zaraz po zabiegu, po 2-3 godzinach może zostać wypisany do domu. Wówczas zabieg przeprowadzany jest zazwyczaj w ramach chirurgii jednego dnia. Niestety wyżej wymienione znieczulenie nie może zostać zastosowane u wszystkich chorych. Kwalifikacja do odpowiedniego znieczulenia odbywa się przed zabiegiem w ramach wyżej opisanego przygotowania.

Pierwszym etapem zabiegu jest wykonanie cięcia skórnego. W tym celu linia cięcia wyznaczana jest między kolcem biodrowym przednim górnym a guzkiem kości łonowej. Początek cięcia zlokalizowany jest w okolicy nad guzkiem kości łonowej do 3-4 centymetrów bocznie poza pierścień pachwinowy głęboki. Następnie operator preparuje tkankę podskórną i rozcina rozcięgno mięśnia skośnego zewnętrznego. W ten sposób zostaje otwarty kanał pachwinowy. W tym momencie lekarz zwraca baczną uwagę na znajdujący się w pobliżu nerw biodrowo-pachwinowy. Jego uszkodzenie może skutkować przewlekłymi bólami pooperacyjnymi. Kiedy istnieje podejrzenie uszkodzenia tego nerwu zalecanym postępowaniem jest jego wycięcie oraz zaaplikowanie jego obu końców w głąb mięśnia.

Dalej lekarz stara się starannie wypreparować połączenia między powrózkiem nasiennym a więzadłem pachwinowym, powrózkiem nasiennym a rozcięgnem mięśnia skośnego zewnętrznego oraz mięśniem skośnym wewnętrznym i jego rozcięgnem. Odsłonięcie rozcięgna mięśnia skośnego wewnętrznego odbywa się w taki sposób by widoczność powięzi miała szerokość minimum 2-3 cm. Pozwala to na skuteczne zlokalizowanie kolejnego ważnego nerwu jakim jest nerw biodrowo-podbrzuszny. Po wykonaniu powyższych czynności, chirurg unosi powrózek nasienny i odsłania go ku górze i dogłowowo. Widoczne wówczas staje się jego połączenie z tylną ścianą kanału pachwinowego, co umożliwia rozdzielenie tego połączenia zachowując przy tym pełną kontrolę wzroku. Wiąże się to również z przebiegiem kolejnego nerwu i możliwością jego uszkodzenia podczas tego etapu. Mowa o gałęzi płciowej nerwu udowo-płciowego. Uszkodzenie nerwu grozi wystąpieniem przewlekłego bólu operacyjnego.

Po odsłonięciu tylnej ściany kanału pachwinowego operator starannie usuwa tkankę tłuszczową pokrywającą powięź i następnie rozdziela powięź od mięśnia skośnego wewnętrznego. Dla bezpieczeństwa powrózek nasienny zostaje objęty taśmą. W przypadku zaopatrywania przepukliny pachwinowej skośnej nacina się podłużnie mięsień dźwigacz jądra mając cały czas na widoku nasieniowód. Dalej chirurg przy pomocy dwóch Peanów łapie dno worka przepuklinowego i preparuje go aż do przestrzeni przedotrzewnowej a następnie wgłębiany. Wszystko to przebiega z dokładnym i starannym zapewnieniem koagulacji wszystkich naczyń krwionośnych.

Gdy mamy do czynienia z przepukliną pachwinową prostą, wtedy worek przepuklinowy pokryty jest powięzią poprzeczną, która zostaje nacięta a worek wgłobiony. Manewr ten powoduje powstanie ubytku w tylnej ścianie kanału pachwinowego, który zostaje zaopatrzony szwem ciągłym wchłanialnym.

W technikach beznapięciowych do wzmocnienia tylnej ściany kanału pachwinowego stosowane są siatki z tworzywa sztucznego. Na rynku dostępne są różne siatki, jednak standardem jest siatka z polipropylenu jednowłóknowego.

Teoretycznie w metodzie Lichtensteina rozmiar wszczepianej siatki ma wymiary 15 x 7 cm. Jednak w praktyce tak dużą siatkę trudno jest rozłożyć na tylnej ścianie kanału pachwinowego. Dlatego też ostateczny rozmiar wszczepianej siatki należy ustalić i dopasować indywidualnie do każdego chorego. Siatkę mocuje się przy pomocy polipropylenowych szwów ciągłych. Po umocowaniu siatka jest bocznie nacinana w taki sposób, że tworzy dwa ramiona, pomiędzy którymi przeprowadzany jest powrózek nasienny. Siatka układana i mocowana jest tak, by pokrywała luźno tylną ścianę kanału oraz by jej ścisłe przyleganie miało miejsce dopiero przy pracy tłoczni brzusznej.

W końcowym etapie operacji chirurg dokonuje oceny hemostazy okolicznych naczyń i kończy zabieg zszycie rozcięgna mięśnia skośnego zewnętrznego z jednoczesnym wytworzeniem pierścienia powierzchownego kanału pachwinowego. Następnie zszywana jest tkanka podskórna i na koniec skóra, a całość wieńczy założenie opatrunku jałowego na ranę.

Po przeprowadzonej operacji ważne jest skontrolowanie moszny, gdyż zdarza się, iż podczas operacji dochodzi do podciągnięcia jądra lub czasami wprowadzenia go do kanału pachwinowego.

Operacja przepukliny pachwinowej z dostępu przedotrzewnowego

Leczenie z dostępu przedotrzewnowego jest zarezerwowane głownie dla przepuklin pachwinowych mnogich, nawrotowych, obustronnych oraz tych o dużych rozmiarach. Zazwyczaj wykonywana jest operacja metodą Stoppy zmodyfikowaną przez Rignaulta.

Chirurg wykonuje cięcie powyżej więzadła pachwinowego. Następnie preparuje tkanki i przecina mięśnie i powięź poprzeczną bez otwierania otrzewnej. Odwarstwia się otrzewną przemieszczając ją dogłowowo – w ten sposób zostaje odsłonięta przestrzeń przedotrzewnowa w miednicy mniejszej. Następnie przestrzeń tą oddziela się od pęcherza moczowego. Chirurg preparuje worek przepuklinowy i uwalnia go od struktur powrózka nasiennego. Dostęp ten pozwala uniknąć preparowania powrózka nasiennego oraz uniknięcia uszkodzenia nerwów czuciowych, co z kolei pozwala na uniknięcie przewlekłego bólu pooperacyjnego.

Następnym etapem jest wzmocnienie powięzi poprzecznej siatką poliestrową lub polipropylenową o wymiarach 12 x 12 cm. W górnej środkowej części siatki operator dokonuje nacięcia, przez które przeprowadzony zostaje nasieniowód wraz z naczyniami jądrowymi.

Przy pomocy Peanów siatka z tworzywa układana jest na powierzchni przedniej ściany brzucha w taki sposób aby luźno pokrywała wejście do kanału pachwinowego. Utrzymywana jest ona na swoim miejscu działaniem sił tłoczni brzusznej. Nie stosuje się żadnych szwów. Metoda ta zakłada wzmocnienie trójkąta Hesselbacha od strony przedotrzewnowej. Zabieg kończy zszycie tkanki podskórnej oraz założenie pojedynczych szwów skórnych i zaopatrzenie rany opatrunkiem.

Zalecenia pozabiegowe po operacji przepukliny pachwinowej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego

Po zabiegu pierwsze kilka godzin pacjent odpoczywa. Jeżeli miał znieczulenie miejscowe bądź regionalne może opuścić placówkę leczniczą jeszcze tego samego dnia. Gdy zaś znieczulony był ogólnie pozostaje w szpitalu około dwóch dni.

Kluczem do jak najszybszego powrotu do zdrowia jest jak najwcześniejsze uruchomienie pacjenta. W przypadku operacji przepukliny pachwinowej z użyciem siatki rekonwalescencja pacjenta po zabiegu wraca zajmuje około 2-3 tygodni. W dużej mierze powrót do codziennych czynności zależy od indywidualnych uwarunkowań chorego, szybkości procesu gojenia oraz co ważne nastawienia do szybkiego powrotu do zdrowia. W czasie pierwszych tygodni obowiązuje ograniczenie dźwigania ciężkich przedmiotów, górna granica to 3-4 kg. Lekka praca może być wznowiona po tygodniu, zaś jeśli chodzi o prace cięższe to zalecana przerwa odpoczynku wynosi około 6 tygodni.

Ból występujący świeżo po zabiegu jest naturalnym zjawiskiem i chory powinien być o tym uprzedzony. Ponadto powinny zostać podane w pierwszych dwóch dobach silniejsze leki przeciwbólowe. Dobre efekty osiąga się podając preparaty niesteroidowych leków przeciwzapalnych, np. ibuprofen bądź diklofenak. W kolejnych dniach ból powinien być mniejszy, a także skuteczniejsze w jego zwalczaniu będą już leki analgetyczne o słabszym działaniu.

Pacjent po zabiegu opuszcza szpital z odpowiednimi zaleceniami. Posiada zazwyczaj skierowanie do poradni specjalistycznej (chirurgii ogólnej) oraz receptę z odpowiednimi farmaceutykami. Kiedy pacjent jest w jakikolwiek obciążony ryzykiem zakrzepicy żył głębokich w ramach profilaktyki zostaje mu przepisana heparyna drobnocząsteczkowa w odpowiedniej dawce w postaci ampułkostrzykawek do iniekcji podskórnych.

Lekarz powinien również poinformować pacjenta o odpowiedniej higienie rany pooperacyjnej. Opatrunek z rany można zdjąć już po 2-3 dniach. Należy ją jednak chronić przed możliwymi zabrudzeniami bądź urazami mechanicznymi. Jeśli chodzi o kąpiel, to bardziej zalecany w początkowym okresie rekonwalescencji jest prysznic. Dodatkowo podczas kąpieli ranę można zabezpieczyć półprzepuszczalnym opatrunkiem, który spokojnie można zmienić nawet po kilku dniach.

W przypadku zszycia rany szwami niewchłanialnymi po około 5-7 dniach pacjent zgłasza się do poradni na zdjęcie szwów.

Zalecane bywa również powstrzymanie się od kierowania pojazdami przez okres około tygodnia. Mówi o tym jedyne badanie obrazujące bezpieczeństwo jazdy po operacji przepukliny pachwinowej.

Chorzy operowani z powodu przepukliny pachwinowej winni być regularnie monitorowaniu w kierunku zaniku jąder, dojść w wyniku urazu żyły czy tętnicy lub niedrożności powrózka nasiennego. Ponadto zalecane bywa monitorowanie w kierunku nawrotu przepukliny, do którego dochodzi zazwyczaj w wyniku zakażenia rany, nadmiernej pracy tłoczni brzusznej lub nieodpowiedniego zaopatrzenia przepukliny przez chirurga. Ten aspekt najlepiej pozostawić samemu pacjentowi z takimi zaleceniami, iż powinien się zgłosić do lekarza w razie spostrzeżenia niepokojących objawów.

 

Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi na temat operacji przepukliny pachwinowej jednostronnej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego

Czy przeziębienie z towarzyszącym kaszlem w okresie rekonwalescencji jest ryzykiem nawrotu przepukliny?

Kaszel powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, co bezpośrednio wiąże się z osłabieniem mięśni ściany jamy brzusznej. Ponadto przewlekły kaszel wymieniany jest wśród czynników, które mogą przyczynić się do powstania przepukliny. W okresie rekonwalescencji w razie wystąpienia infekcji górnych dróg oddechowych z towarzyszącym kaszlem ważna jest odpowiednie dobranie środków farmakologicznych zmniejszających nasilenie kaszlu. Dodatkowo pomocne jest w czasie kaszlu delikatne przytrzymanie rany pooperacyjnej.

Jak długo trwa pełne wygojenie rany i jak wygląda blizna pooperacyjna?

Pełne wygojenie rany trwa zazwyczaj około dwóch tygodni. Jednak powrót do całkowitej sprawności tkanki łącznej, z której między innymi zbudowane są operowane struktury zajmuje o wiele dłużej i pełna wytrzymałość mechaniczna wraca po około 3 miesiącach. Blizna pooperacyjna znajduje się w okolicy pachwinowej i jest wielkości około 8-12 cm. W celu poprawy procesu bliznowacenia i wyglądu blizny przydatne są wszelakiego rodzaju maści, kremy i żele wspomagające ten proces, np. krem z masy perłowej na blizny i rozstępy czy maść kolagenowa.

Kiedy można powrócić do wyczynowego sportu po operacji przepukliny pachwinowej metodą beznapięciową?

Rekonwalescencja i pełny powrót do stanu zdrowia z przed operacji to sprawa bardzo indywidualna i zależna od predyspozycji samego pacjenta. Średni szacunkowy powrót do pełnej sprawności po operacjach przepukliny pachwinowej z użyciem siatki zajmuje około 2-3 tygodni. Do uprawiania sportu można wrócić po około miesiącu. Jednak nie można jeszcze wtedy ćwiczyć na pełnych obciążeniach. Ponadto w pierwszym okresie rekonwalescencji obowiązującym maksymalnym obciążeniem są 3-4 kg. Uprawianie sportu na pełnych obciążeniach możliwe staje się zazwyczaj po 3 miesiącach. Podkreślić należy raz jeszcze, iż jest to kwestia indywidualna i niektórym pacjentom może zająć to mniej a niektórym więcej czasu.

Czy obecność przepukliny pachwinowej może wpływać na problemy z erekcją?

Przepuklina pachwinowa powstaje w obrębie kanału pachwinowego, w którym znajduje się między innymi powrózek nasienny wraz z całą zawartością. Worek przepuklinowy przeciskając się przez kanał pachwinowy może uciskać powrózek nasienny a przy okazji wszystkie struktury jakie w nim przebiegają. Stan ten może powodować zaburzenia wzwodu i problemy z erekcją. Potrzebna jest wówczas konsultacja z chirurgiem bądź urologiem. Najlepszym rozwiązaniem powyższej sytuacji jest jak najszybsza operacja danej przepukliny, by stan ten nie uległ utrwaleniu.

Jaka dieta byłaby odpowiednia w okresie rekonwalescencji po operacji przepukliny pachwinowej?

W początkowym okresie pooperacyjnym pacjent może mieć problemy z przyjmowaniem pokarmów stałych, więc zalecana bywa dieta płynna, przynajmniej w pierwszym dniu po zabiegu. Od kolejnych dni chory może wrócić już do swojej ulubionej diety z przed operacji. Jednak według obowiązujących zaleceń dieta ta powinna pozostawać lekkostrawna. Najlepiej jakby była bogata w owoce i warzywa. Ponadto nie należy przesadzać z ostrymi przyprawami i potrawami. Zdrowe byłoby gotowanie potraw na parze, pieczenie, ale zrezygnowanie ze smażenia. Należy również uzupełniać płyny, a więc picie większej ilości wody jest jak najbardziej wskazane. Po kilku dniach udanej rekonwalescencji chory może wrócić do swojej poprzedniej diety z przed zabiegu.

Co ważne i tyczy się osób z nadwagą i otyłością, ich dieta powinna być zmieniona tak naprawdę do końca życia. Pomogło by to im w uporaniu się z nadmierną tuszą oraz zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób, w tym przepukliny oraz zachować zdrowie na dłużej.

Czy istnieje ryzyko rozerwania wszczepionej siatki?

Wszczepiane siatki są wykonane z materiałów sztucznych, z polipropylenu, poliestru oraz politetrafluoroetylenu. Zastosowane wyżej wymienione materiały cechują się duża wytrzymałością i trwałością. Siły działające na nią podczas działania tłoczni brzusznej oraz wzmożonego ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej nie powinny doprowadzić do mechanicznego uszkodzenia siatek. Słabszym punktem jest miejsce mocowania siatek i w tym miejscu może dojść do jej przerwania. Jednak nie zdarza się to często.

Oczywiście z czasem użyte materiały w siatkach tracą na wytrzymałości i tak dla przykładu wytrzymałość siatki wykonanej z poliestru po 10 latach traci do 30%.

Czy jest możliwe inne niż operacyjne zaopatrzenie przepukliny pachwinowej?

Przepuklina pachwinowa to stan, który może systematycznie się powiększać, może dawać objawy bólowe, ale równie dobrze przebiegać nie powodując żadnych dolegliwości. Niemniej jednak zawsze grozi uwięźnięciem, a wówczas przejść w stan zagrażający życiu chorego. Należy podkreślić, iż leczenie operacyjne jest jedynym skutecznym postępowaniem, które pozwala uporać się z problemem.

Oczywiście w źródłach wiedzy wymieniane jest leczenie zachowawcze polegające na noszeniu pasa przepuklinowego, jednak jest ono zarezerwowane zazwyczaj dla starszych pacjentów, u których występują liczne choroby współistniejące i u których ryzyko zaopatrzenia operacyjnego przepukliny pachwinowej jest większe niż korzyści po przeprowadzonym zabiegu.

Czy przepuklina mosznowa to jest to samo co przepuklina pachwinowa?

Przepuklina mosznowa (łac. hernia scrotalis) jest zaawansowaną odmianą przepukliny pachwinowej skośnej. Mówimy o niej gdy przepuklina pachwinowa skośna, a dokładnie jej worek wraz z zawartością (najczęściej fragmenty sieci większej lub pętle jelitowe) poprzez kanał pachwinowy zejdzie aż do moszny. Zazwyczaj jest przepukliną, której nie da się odprowadzić i może osiągać znaczne rozmiary. Szczególnie narażeni na powstanie przepukliny mosznowej są mężczyźni otyli oraz z zaawansowanym przerostem gruczołu krokowego.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Co to znaczy, że przepuklina jest uwięźnięta?

O przepuklinie uwięźniętej mówimy wtedy, gdy nie możemy jej zawartości wraz z workiem z powrotem odprowadzić do jamy brzusznej, a zawartość worka na skutek ucisku i zaburzeń ukrwienia ulega zmianom zapalnym lub martwiczym. Powikłaniu w postaci uwięźnięcia może ulec każda przepuklina brzuszna, w tym również przepuklina pachwinowa. Do tego stanu dochodzi najczęściej w przypadku współistnienia wąskich wrót przepuklinowych oraz wąskiej szyi worka przepuklinowego. Uwięźnięta zawartość worka, w tym najczęściej pętle jelitowe czy fragmenty sieci ulegają obrzękowi oraz ma miejsce zaburzenia ukrwienia tych struktur, co powoduje postępujące zmiany martwicze uwięzionych tkanek. Obraz kliniczny pacjenta z przepukliną uwięźniętą zależy od stanu niedokrwienia zawartości worka oraz od czasu trwania całego procesu doprowadzając w końcu do niedrożności przewodu pokarmowego i charakterystycznych dla tego stanu objawów. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia i wymaga pilnej interwencji chirurgicznej.

Źródła:

Chirurgia pod redakcją Wojciecha Noszczyka tom 2, Medycyna rodzinna nr 1/2010, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, Współczesne leczenie przepuklin brzusznych. Zygmunt Mackiewicz, portal medscape, Podręcznik dla studentów medycyny. Jan Fibak, Chirurgia operacyjna, Horst-Eberhard Grewe, K. Kremer, Tom 1, Anatomia chirurgiczna i technika zabiegów operacyjnych J.E. Skandalakis, P.N. Skandalakis, L.J. Skandalakis, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed, przepukliny.com.pl

Operacja przepukliny pachwinowej jednostronnej z użyciem siatki
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.