Operacje plastyczne nosa

Synonimy: zabiegi korekcji nosa, operacyjna korekta wyglądu nosa, rhinoplastyka, korekta nosa więcej »

Spis treści

Rys historyczny operacji plastycznych nosa

Rhinoplastyka, czyli zabieg, mający na celu zmianę kształtu i zewnętrznego wyglądu nosa, ma swój początek aż w czasach starożytnych. Pionierami w ogóle w dziedzinie chirurgii plastycznej, w tym również w plastyce nosa, byli starożytni Egipcjanie. Pierwsze opisy zabiegów korekty złamanego nosa pochodzą z transkrypcji tekstów medycznych, datowanych na czasy Starożytnego Królestwa w latach 3 000 - 2 500 r. p.n.e. Pierwsze zabiegi z dziedziny chirurgii plastycznej przeprowadzane były na zwłokach: jak wiadomo, w starożytnym Egipcie zwłoki były mumifikowane, co niosło ze sobą wiele niekorzystnych zmian wyglądu zmumifikowanych ciał, przede wszystkim twarzy Fakt ten skłaniał kapłanów ku poszukiwaniu nowych możliwości poprawy ich wyglądu, co z kolei doprowadziło do pierwszych manewrów w zakresie plastyki nosa poprzez umieszczanie pod skórą kawałków kości lub innych przedmiotów, osiągając w ten sposób pożądany efekt estetyczny.

Indyjski lekarz Sushruta, uznawany za ojca chirurgii plastycznejźródło: www.http://oilpulling.com

Jednak pierwsze prawdziwe techniki rekonstrukcyjne w obrębie nosa miały miejsce w starożytnych Indiach, które można nazwać kolebką operacji plastycznych. W VI wieku przed naszą erą na terenie starożytnych Indii działał niejaki Sushruta, uważany dziś za ojca chirurgii plastycznej (przede wszystkim rynoplastyki) i pierwszego przedstawiciela tej specjalności lekarskiej. Sushruta jest autorem jednego z najstarszych dzieł, poświęconych zabiegowej specjalności medycznej, jaką jest chirurgia, a mianowicie Sushruta Samhita. Dzieło to uważane jest do dziś za jeden z największych klejnotów indyjskiej literatury medycznej. Traktat zawiera bardzo szczegółowe opisy własnych naukowych i praktycznych doświadczeń wielkiego w tamtych czasach Sushruty.

Część jego spostrzeżeń i założeń do dziś pełni ważną rolę w świecie medycyny. Co ważne, wszystkie niezbędne umiejętności, cechujące chirurgię plastyczną, takie jak dokładne planowanie, precyzja oraz doskonałość, zostały ujęte w pracach, wchodzących w skład Sushruta Samhita. Opisał on różne metody rekonstrukcyjne, w tym między innymi użycie skóry w celu maskowania niewielkich defektów. Ponadto Sushruta jako pierwszy dokonał prawdziwej operacji plastycznej nosa, którą szczegółowo opisał. Zgodnie z nią powstały ubytek skórny nosa, np. po uprzedniej amputacji w czasie walk, powinien zostać zmierzony przy pomocy liścia. Następnie chirurg pobierał odpowiednią ilość skóry z policzka i uzupełniał braki w nosie, zachowując przy tym odpowiedni kształt z użyciem specjalnych rurek, odpowiadających nozdrzom. W celu uśmierzania bólu w trakcie zabiegu pacjentowi podawane było wino. 

Jak trafnie podkreślają naukowcy, badający historię medycyny, rozwój chirurgii plastycznej w Europie, mający miejsce w średniowiecznych Włoszech, jest bezpośrednią spuścizną klasycznej chirurgii starożytnych Indii, której największym przedstawicielem był właśnie Sushruta. 

W okresie cesarstwa rzymskiego, przypadającego na początek naszej ery, Cornelius Aulus opublikował ośmiotomowe dzieło De Medicina, w którym zawarł opis wielu technik i procedur, mających zastosowanie w chirurgii plastycznej, a dokładnie przy rekonstrukcji między innymi ust, uszu i nosa. Wiadomo, iż starożytni Rzymianie byli niebywale podatni na ludzkie piękno, a trend ten umożliwił rozwój nauk, dążących ku poprawie nie zawsze pięknej natury. Stąd też przeprowadzane w tamtym okresie były pionierskie zabiegi z dziedziny chirurgii plastycznej, w tym również w zakresie plastyki nosa. Niestety, na podobne zabiegi pozwolić sobie mogli jedynie najzamożniejsi przedstawiciele ówczesnego społeczeństwa. 

Pewien zastój w dziedzinie rynoplastyki, jak i całej chirurgii plastycznej, miał miejsce w czasach średniowiecza, czyli po upadku cesarstwa rzymskiego, kiedy to wiele z chirurgicznych ingerencji w ciało ludzkie przyjmowane było za akt pogaństwa. Co więcej papież Innocenty III potępił i zakazał jakiejkolwiek modyfikacji ludzkiego ciała, uznając to za czyn pochodzący od diabła. Mimo tych niedogodności, w 1415 roku Branca de’Branca, sycylijski chirurg, dokonał pierwszej w Europie rekonstrukcji utraconego nosa. Wzorował się na wcześniej już wspomnianym starożytnym chirurgu, jakim był Sushruta. Celem uzupełnienia ubytku i rekonstrukcji uszkodzonego nosa de’Branca posłużył się płatem skórnym pobranym z policzka, natomiast jego syn Antonio de’Branca pobierał materiał skórny z ramienia. Ta włoska metoda rekonstrukcji nosa została opisana po raz pierwszy przez rycerza Zakonu Krzyżackiego (z zakonu Najświętszej Maryi Panny) Heinricha von Pfalzpaint'a w 1460 roku. 

Metody plastycznej korekcji nosa zaproponowane przez de’Branco były dalej rozwijane w epoce renesansu, kiedy to między innymi Gaspare Tagliacozzi, uważany za ojca nowożytnej chirurgii plastycznej, na szerszą skalę dokonywał rekonstrukcji amputowanych nosów. Ten znakomity włoski chirurg proponował kilkuetapowy zabieg przeszczepu skóry z ramienia, która później stanowiła uzupełnienie amputowanej części nosa. Cała procedura była dość złożona i uciążliwa, bowiem zmuszała pacjenta do trzymania ręki opartej na głowie nawet przez okres miesiąca. 

Następne okresy w dziejach ludzkości stanowiły dalszy rozwój chirurgii nosa. W 1818 roku znany niemiecki chirurg pochodzący z Warszawy, Karl Ferdinand von Graefe, w swojej pracy Rhinoplastik po raz pierwszy użył sformułowania operacja plastyczna nosa i opisał 55 historycznych operacji plastycznych tej części ciała. Z tego okresu warto jeszcze wymienić takich chirurgów jak Johann Friedrich Dieffenbach, Jacques Joseph, czy John Orlando Roe, którzy wiele wnieśli do rozwoju ówczesnej plastyki nosa oraz stworzyli podwaliny całej dzisiejszej rhinoplastyki. 

Największy rozwój całej chirurgii plastycznej, w tym również plastyki nosa, nastąpił w okresie obu Wojen Światowych. Wiele fizycznych obrażeń dało okazję do przeprowadzania zabiegów rekonstrukcyjnych i ciągłego ulepszania znanych już wtedy metod. W tamtym okresie szczególnie wsławili się między innymi chirurdzy: A. Rethi, Maurice H. Cottle, A. Sercer, Peer i Metzenbaum. Następne przełomowe osiągnięcia w dziedzinie rhinoplastyki miało miejsce na przełomie lat 70-tych i 80-tych XX wieku, kiedy to rozwijano zabiegi plastyczne nosa przeprowadzane z dostępu otwartego. Chirurg plastyczny Wilfred S. Goodman w 1973 roku opisał w swoim artykule External Approach to Rhinoplasty techniczne udoskonalenia tego zabiegu, co w znaczny sposób przyczyniło się do dalszej popularyzacji metody. Co warte podkreślenia, właśnie w latach 70-tych XX wieku przeprowadzano po raz pierwszy operacje plastyczne nosa w celu poprawy jego naturalnego wyglądu, z czystych pobudek estetycznych, a metody te pod względem technicznym udoskonalane są do dziś. 

Operacja plastyczna nosa i jej rosnąca popularność -  dane statystystyczne

Operacje plastyczne wśród polskich i zagranicznych pacjentów cieszą się wciąż rosnącą popularnością. Jak przewidują amerykańscy naukowcy z Uniwersytetu Barkcley,  za 5-10 lat zabiegi z działu chirurgii plastycznej będą czymś naturalnym, jak obecnie wizyta u dentysty czy fryzjera. Chęć zatrzymania czasu i zachowania młodości na dłużej skłania coraz większą ilość kobiet i mężczyzn w kierunku zabiegom medycyny estetycznej. 

Zgodnie z danymi na rok 2013, opublikowanymi przez Międzynarodowe Towarzystwo Estetycznej Chirurgii Plastycznej (ISAPS), na całym świecie przeprowadzono ponad 23 miliony zabiegów (chirurgicznych oraz niechirurgicznych) z dziedziny medycyny estetycznej. Najwięcej zabiegów chirurgicznych przeprowadzono w Brazylii i Stanach Zjednoczonych. Z danych tych wynika również, iż jednym z najbardziej popularnych procedur była plastyka nosa, na całym świecie przeprowadzono 954 423 zabiegów, poprawiających wygląd tej części twarzy, z czego 72,1% pacjentów stanowiły kobiety, zaś 27,9% to mężczyźni.

Co ciekawe, zabieg korekty nosa jest najpopularniejszym zabiegiem wśród wszystkich operacji plastycznych, którym poddają się mężczyźni. Najwięcej takich operacji przeprowadzono we wcześniej wspomnianej Brazylii, natomiast na starym kontynencie rhinoplastyka najwięcej razy wykonana była na terenie Niemiec, gdzie przeprowadzono ponad 30 tysięcy plastyk nosa.  

W Polsce nie są prowadzone dokładne dane statystyczne, dotyczące zabiegów chirurgii plastycznej, ale nieoficjalne dane szacunkowe mówią o średnio 25-30 tysiącach operacji plastycznych rocznie, z czego połowa dotyczy powiększania kobiecego biustu. Zgodnie z raportem instytucji, badających opinię publiczną, aż 80% Polek chce zmienić swój wygląd. Operacje plastyczne nosa zajmują w naszym kraju drugie miejsce pod względem popularności wszystkich zabiegów z działu chirurgii plastycznej. 

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać
Sprawdź ofertę »

Jaki jest idealny profil nosa? - przegląd opinii i badań statystycznych

Co jest wyznacznikiem piękna ludzkiego ciała? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi i na szczęście każdy z nas ma swoje indywidualne poczucie piękna. Niemniej badacze często starają się określić pożądane cechy w naszym wyglądzie, które są dla nas najbardziej atrakcyjne. Nie ulega również wątpliwości, iż twarz, jej kształt i rysy znacząco wpływają na pierwsze wrażenie i odbiór drugiego człowieka, a wśród wielu cech, składających się na atrakcyjność twarzy, szczególnie istotną jest nos. Wielkość nosa, kształt i jego rysy wpływają na nasz obiór wśród innych, a także przyczynia się do poczucia pewności siebie w relacjach międzyludzkich.

By potwierdzić ważność nosa w procesie postrzegania drugiego człowieka wystarczy zwrócić uwagę na pracę rysowników, którzy zajmują się tworzeniem karykatur twarzy i których nos jest bardzo ważnym elementem, który pozwala zaznaczyć wszelkie odchylenia od szeroko pojętego ideału. Fakt ten wyjaśnia, dlaczego tak wielu z nas decyduje się odwiedzić chirurga plastycznego z zamiarem korekty kształtu lub rozmiaru nosa. Bardzo ważną rolę odgrywa tu spotkanie pacjenta z chirurgiem, na którym to chirurg poznaje oczekiwania i koncepcję samego pacjenta na idealny wygląda jego nosa.

Chirurg plastyczny służy swoją pomocą i doświadczeniem, a posiłkuje się zestawem proporcji, reguł, kątów i innych relacji geometrycznych ludzkiej twarzy, określonych przez uczonych poprzez lata badań i doświadczeń. Już w starożytności powstało wiele traktatów, zajmujących się tematyką estetyki twarzy i jej idealnych geometrycznych oraz matematycznych proporcji. W ostatnich latach badania skupiły się wokół nowych, bardziej rygorystycznych naukowo założeń i koncepcji, odnoszących się do idealnego profilu twarzy. Zasugerowano, iż symetria jest atrakcyjniejsza niż asymetria, a szczególnie popularna stała się koncepcja średniości.

Chirurdzy nie mają łatwego zadania i założenie jest takie, że po zabiegu zoperowany nos powinien podobać się po pierwsze pacjentowi, po drugie chirurgowi, a jeszcze po trzecie opinii publicznej. By ułatwić osiągnięcie zamierzonego celu, przez lata badana i na bieżąco uaktualniana jest podejście opinii publicznej do atrakcyjności nosa. Jednym z takich badań było to przeprowadzone przez Mendelsohna i Farrella, w którym starali się oni odpowiedzieć na pytanie, czy istnieje związek między opinią lekarzy a opinią publiczną na temat idealnego rozmiaru i profilu nosa. Wykazały one, iż opinia i odbiór piękna ludzkiego ciała jest inny u pacjentów ze zniekształconym obrazem własnego ciała (np. u anorektyków). 

Piękno ludzkiej twarzy jest proste do zidentyfikowania, jednak o wiele trudniejsze do oszacowania. W określeniu idealnego nosa bierze się pod uwagę takie cechy jak m.in. symetria, profil i proporcje. Powszechnie uważa się, iż proporcje twarzy uważane za piękne znajdują odzwierciedlenie w tzw. Golden Ratio, czynniku oznaczanym symbolem ϕ (phi) który wynosi 1,618 i którego wartość obliczana jest z ciągu Fibonacciego. Matematycznymi zależnościami zajmowali się już starożytni Indyjscy uczeni, jednak Golden Ratio w po raz pierwszy w dokumentacji pojawia się w Elementach Euklidesa datowanych na IV wiek przed naszą erą. Golden Ratio nazywany był również wskaźnikiem boskich proporcji i uznawany jest przez wielu jako klucz do tajemnicy estetyki i ludzkiego piękna.

Dr. Robert M. Ricketts w swoich obserwacjach wykazał, że proporcje powszechnie postrzegane przez innych jako piękne są ściśle związane z Golden Ratio. Zgodnie z tym w idealnych proporcjach zachodzą następujące zależności: szerokość ust jest o ϕ większa od szerokości nosa, odległość między zewnętrznymi kątami szpary powiekowej jest ϕ razy większa od szerokości ust. Wysokość twarzy od źrenic do brody jest ϕ razy większa niż wysokość od linii włosów do źrenic. Amerykański chirurg Stephen R. Marquardt opracował matematyczny model z użyciem ϕ jako centralnego pomiaru, służącego do nakreślenia proporcji twarzy i jej estetycznie idealnego kształtu i rozmiaru. To, co odkrył, określił pojęciami „Phi Mask”, "Beauty Masks" czy "Facial Masks”, a rezultaty tego odkrycia używane są do dziś jako narzędzie do analizy urody danej twarzy oraz odniesienia jej do matematycznie obliczonych idealnych wymiarów, z godnych z Golden Ratio. Obecne podejście opierające się na doświadczeniu z przeszłości i aktualnie najnowszej wiedzy mówi, że nie należy polegać wyłącznie na Golden Ratio, a „idealne proporcje” powinny być opracowywane indywidualnie dla każdego pacjenta w oparciu o wizję samego pacjenta jak i chirurga planującego zabieg.

Kolejnym ważnym krokiem w kierunku ułatwienia pracy chirurgom plastycznym było opracowanie Nelsona Powella, Briana Humphreys’a dotyczące przedoperacyjnej oceny twarzy, która miała służyć jej późniejszemu odmłodzeniu. W swojej pracy zawarli szczegółową analizę kształtu twarzy, proporcje i kształt nosa oraz poszczególne kąty profilu twarzy. Między innymi dzięki nim wiadomo, że idealny profil tworzony jest dzięki zestawieniu wartości czterech kątów, a mianowicie kąt nosowo-czołowy wynoszący 115-130°, kąt nosowo-twarzowy równy 30–40°, kąt między kolumienką nosa a wargą 90 stopni u mężczyzny i 100-110 stopni u kobiety, a kąt między brodą a szyją wynoszący 80–95°. Przedstawione wyżej liczby odnoszą się do rasy kaukaskiej i są różne dla pozostałych ras. Różnice rasowe obejmują bowiem szerszy kąt nosowo-czołowy u rasy żółtej oraz inne położenie dolnej i górnej wargi u poszczególnych ras.

Wedle klasycznych kanonów piękna, długość nosa powinna stanowić środkową 1/3 długości twarzy, a szerokość powinna być taka sama jak szerokość szpary powiekowej i odległość między wewnętrznymi kącikami oczu. Ponadto, dzieląc twarz przy użyciu 4 pionowych linii, poprowadzonych przez oba zewnętrzne i wewnętrzne kąciki oczu, powinno się uzyskać twarz podzieloną na pięć części o równej wielkości, a w środkową powierzchnię powinien zajmować nos. 

Dotychczas przeprowadzono wiele badań ankietowych, starających się określić jak najbardziej atrakcyjne profile nosa. Na przykład w badaniu Davida Pearsona i Petera A. Adamsona, opublikowanym w pracy pt. The Ideal Nasal Profile Rhinoplasty Patients vs the General Public starano się wskazać idealny profil nosa poprzez wykorzystanie cyfrowej analizy tej samej twarzy 12 ochotniczek, ale z różnym, przetworzonym cyfrowo profilem nosa. W obrazach  komputerowych różnych profili nosa posłużono się krzywymi Béziera. Projekcje zostały poddane ocenie pacjentów plastyki nosa oraz wybranych przedstawicieli opinii publicznej, niezwiązanych z operacjami plastycznymi. Wyniki wykazały, iż obraz idealnego nosa nie różnił się zbytnio w tych dwóch badanych grupach i najbardziej atrakcyjny okazał się średni profil nosa. Ponadto stwierdzono, iż idealny obraz nosa zależy od kształtu twarzy, osobowości i pochodzenia etnicznego człowieka. By lepiej zrozumieć założenia badania, zobaczyć przykładowe profile nosa warto zapoznać się z tekstem źródłowym wyżej wskazanej pracy. 

Jeszcze inne badanie przeprowadził zespół naukowców z uniwersytetu w Nowym Jorku pod kierunkiem profesora Omara Ahmeda. Starali się oni określić idealny wygląd nosa i proporcje  kobiecej twarzy. Kilka tysięcy ochotników oceniało twarze młodych kobiet, na których nosy tworzyły odpowiednie kąty, a dokładnie 96, 101, 106, 111 i 116 stopni i mieli wśród nich wskazać najbardziej atrakcyjny. Najmniej atrakcyjny wśród ankieterów okazał się nos tworzący kąt 90 stopni, a najbardziej przypadł do gustu nos tworzący kąt 106 stopni. Przykładami znanych kobiet z takim nosem są m.in. Scarlett Johansson, Kate Middleton, Kate Beckinsale i Jessica Biel.

Tak przedstawiają się liczbowe oraz wizualne oceny proporcji ludzkich twarzy, której nos stanowi integralną część. Dzięki tym wszystkim informacjom chirurg powinien rozmawiać z pacjentem i jasno wytłumaczyć mu rolę proporcji twarzy w jej estetyce. Kiedy jest porozumienie pacjenta i chirurga w tej dziedzinie, wówczas łatwiej pacjentowi zrozumieć i zaakceptować plan chirurga.

Najczęstsze przyczyny operacji plastycznych nosa

Zdecydowane grono pacjentów, poddających się operacji plastyki nosa, robi to z pobudek czysto estetycznych. Czasami zdarza się, że konieczna jest rekonstrukcja nosa po jego urazie lub operacja plastyczna nosa korygująca wadę rozwojową twarzoczaszki. Wśród przyczyn natury estetycznej do najczęstszych należy nos murzyński (zbyt duże skrzydełka nosa), nos krzywy i nos zbyt długi, a także nos zbyt duży w całości, nos garbaty oraz zbyt duży lub opadający czubek nosa. Chętnie operowany jest także asymetryczny bądź rozdwojony czubek nosa czy asymetryczne skrzydełka nosa. Często wyżej wymienione zniekształcenia nosa idą w parze z jego wadą anatomiczną i dysfunkcjonalnością, sprawiając przez to sporo problemów, między innymi utrudnione oddychanie przez nos, chrapanie lub oddychanie ustami podczas snu. Należy to wszystko wziąć pod uwagę w przypadku zabiegu plastyki nosa. 

Nos jako najbardziej wysunięta część twarzoczaszki narażony jest na wszelkiego rodzaju urazy i bywa tak, że pacjent zgłasza się z tego powodu do chirurga plastycznego. Nos zniekształcony w różnych płaszczyznach w trakcie urazu jest wskazaniem do operacyjnej jego plastyki. Ponadto rzadko, ale wciąż się zdarzają amputacje urazowe całego bądź części nosa. Wtedy z pomocą również przychodzi chirurgia plastyczna i zabieg rekonstrukcji nosa pourazowego. 

Kolejnym wskazaniem do zabiegów plastyki nosa są już wcześniej wspomniane różnego rodzaju wady rozwojowe twarzoczaszki. Do najczęstszych wad należy rozszczep wargi i podniebienia. Jednym z elementów tej wady rozwojowej jest porozszczepowe zniekształcenie nosa. W przypadku tych dzieci operacje plastyczne są dla nich szansą na wygląd nieodbiegający od ich rówieśników, co znacząco wpływa na akceptację przez otoczenie oraz poczucie własnej wartości. Operacja plastyki nosa u tych dzieci ma miejsce po 16 roku życia, czyli w momencie zakończenia wzrostu nosa. 

Tak wyglądają najczęstsze przyczyny wykonywania operacji plastycznych nosa, jednak czasami zdarza się, iż do chirurga zgłaszają się pacjenci, którzy chcą poddać się operacji, a nie mają żadnych widocznych defektów. I tu zaczyna się problem, bowiem trudno poprawiać coś, co nie ma żadnego defektu, a zadowolenie z efektu operacji jest bardzo trudne do przewidzenia i taki przypadek często powinien być konsultowany z psychologiem.

Podstawy anatomiczne i rózne typy nosów

W anatomii nosa możemy wyróżnić nos zewnętrzny oraz jamę nosową, złożoną z przedsionka i jamy nosowej właściwej, którą dzieli na dwie części przegroda nosa. Nos zewnętrzny zbudowany jest z kości i chrząstek, które razem tworzą jego szkielet. Całość przykrywa warstwa mięśni, wśród których wymienić należy mięsień podłużny nosa, mięsień nosowy, mięsień obniżacz przegrody, mięsień dźwigacz wargi górnej i skrzydła nosa. Tak wygląda podstawowa anatomia nosa zewnętrznego. Na potrzeby chirurgii, przede wszystkim plastycznej, wyróżnia się dodatkowo anatomię estetyczną nosa. W całym nosie zewnętrznym, czyli piramidzie nosa, można wyróżnić jego mniejsze składowe, ważne z punktu widzenia medycyny estetycznej i jest to grzbiet nosa, korzeń nosa, wierzchołek nosa (na który składa się czubek nosa oraz skrzydełka i słupek) oraz boczne ściany nosa.

By lepiej zobrazować te wszystkie podjednostki, warto opisać ich położenie w obrębie nosa. I tak korzeń nosa to przestrzeń, zlokalizowana między wierzchołkiem kąta czołowo-nosowego a brzegiem rzęsowym powieki dolnej, widziany z profilu twarzy. Natomiast grzbiet nosa zawarty jest pomiędzy dolnym brzegiem korzenia nosa a początkiem wierzchołka. Są to bardzo ważne z punktu widzenia estetyki obszary anatomiczne nosa zewnętrznego i częsty obszar pracy chirurgów plastycznych, bowiem jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów plastyki nosa jest korekta grzbietu nosa.

Nos, jako najbardziej widoczna część ludzkiej twarzy, niewątpliwie wpływa na odbiór oraz pierwsze wrażenie otoczenia. Można wyróżnić wiele różnych typów nosów, wśród których wymienić warto:

  • nos prosty - inaczej nazywany greckim
  • nos zadarty - uznany przez naukowców za najbardziej atrakcyjny, przykładem osoby z takim nosem jest Marylin Monroe
  • nos rzymski - nazywany również nosem rzymskim i swą nazwę bierze od podobieństwa nosa do zakrzywionego orlego dzioba, posiadaczem tego nosa są m.in. John Lennon, Abraham Lincoln
  • nos garbaty - najmniej pożądany profil nosa, cechuje się dużym uwydatnionym garbem nosa
  • nos nubijski - ten typ nosa jest długi i szeroki u nasady, a przykładem przedstawiciela jest Barack Obama
  • nos haczykowaty - kształt nosa z charakterystycznym czubkiem zagiętym do góry, przypominającym haczyk

Kto jest kandydatem do operacji plastycznej nosa?

Rhinoplastyka, czyli zabieg plastyki nosa zakłada poprawę wyglądu zewnętrznego nosa. Najczęściej zgłaszającymi się kandydatami do zabiegu są kobiety, chcące poprawić estetyczny wygląd twarzy. Wówczas operacja plastyczna nosa ma wyłącznie charakter estetyczny. Zdarza się jednak, iż w wyniku urazu lub innych zmian, chorób w obrębie twarzoczaszki wymagana jest korekcja lub rekonstrukcja pourazowego nosa. Wtedy zabieg plastyki nosa ma charakter rekonstrukcyjny i wykonywany jest ze wskazań medycznych. 

Nie ulega jednak wątpliwości, iż korekta nosa ma najczęściej na celu poprawę wyglądu i proporcji nosa. Zabieg operacji plastycznej nosa może mieć wpływ na wiele jego cech, takich jak szerokość nosa na grzbiecie, profil nosa, wielkość nosa, czubek nosa, wielkość nozdrzy, czy na symetrię i jeszcze wiele innych aspektów wyglądu zewnętrznego nosa. 

Czasami zdarza się pacjent, który został zakwalifikowany no rhinoplastyki z powodu krzywej przegrody nosa, przez co uskarżać się może na jednostronne bądź dwustronne zatkanie nosa. Ponadto, pacjenci z krzywą przegrodą są narażeni na częstsze krwawienia z nosa czy przewlekłe zapalenia jego błony śluzowej. Kłopoty z przegrodą nosa mogą sprzyjać nawracającym stanom zapalnym nosa, trudnościom w oddychaniu, krwawieniu z nosa. Powyższe objawy są wskazaniem do zabiegu operacyjnego. 

Równie najczęstszym typem kandydata do zabiegu plastyki nosa jest pacjent, chcący poprawić jego zewnętrzną estetykę. Bardzo ważne jest poznanie oczekiwań pacjenta, dotyczących jego przyszłego wyglądu. Czasami lekarz, widząc zgłaszającego się pacjenta, nie dostrzega konieczności przeprowadzania zabiegu, wtedy najczęściej pacjent chce dążyć do pewnego, jemu tylko znanego ideału. Decyzja o operacji w takim przypadku jest często kontrowersyjna i może nieść ze sobą niepożądane skutki. Jak podkreślają samy chirurdzy plastyczni, zabieg plastyki nosa powinien być przeprowadzany tylko wtedy. kiedy zarówno chirurg, jak i pacjent są przekonani, że będą zadowoleni z efektu zabiegu. 

Co jest bardzo ważne, zabiegi z zakresu rhinoplastyki przeprowadzane są u pacjentów, którzy ukończyli osiemnasty rok życia. Wiąże się to z wzrostem chrząstki nosowej właśnie do tego wieku. Kiedy zaś tkanka chrzęstna nosa zakończy swój wzrost, wówczas nie ma obaw o to, że efekt zabiegu zostanie po pewnym czasie zmieniony przez wzrost chrząstki nosowej. Dlatego też wiek jest pewnym kryterium kwalifikacyjnym do zabiegu plastyki nosa.

Jaki lekarz jest odpowiedzialny za operacje plastyczne nosa?

Zabiegi z zakresu chirurgii nosa przeprowadzane są przez lekarzy, specjalizujących się w chirurgii plastycznej bądź otolaryngologii. Operacje z zakresu rhinoplastyki przeprowadzane są w wyspecjalizowanych klinikach chirurgii plastycznej oraz otolaryngologii. Nad bezpieczeństwem pacjenta w trakcie całej procedury operacyjnej czuwa lekarz anestezjolog, zapewniając bezbolesny przebieg operacji.  

Rhinoplastyka to zabieg wykonywany zazwyczaj ze względów chęci poprawy urody i samopoczucia pacjenta. Wiąże się to z koniecznością pełnej odpłatności za zabieg. Zdarza się jednak, iż zabieg wykonywany jest z powodu wrodzonych wad twarzoczaszki lub wad wynikających z urazów, które upośledzają funkcje nosa i utrudniają przy tym oddychanie. Wówczas pacjent może ubiegać się o refundację zabiegu w Narodowym Funduszu Zdrowia. 

Jakie znieczulenie jest stosowane w trakcie zabiegu plastyki nosa?

W trackie zabiegu plastyki nosa z powodzeniem może być stosowane miejscowe znieczulenie pola operacyjnego. Wystarczy podać miejscowo środek znieczulający przy użyciu kilku iniekcji. Jednak by zminimalizować ryzyko zachłyśnięcia się spływającą krwią często stosowane jest znieczulenie ogólne. Nad całą procedurą czuwa lekarz anestezjolog.

Kwalifikacja pacjenta do operacji plastycznych nosa

Ostateczną kwalifikację do zabiegu plastyki nosa poprzedza wizyta konsultacyjna pacjenta z chirurgiem, w trakcie której pacjent przedstawia swoje pragnienia dotyczące fizycznej zmiany wyglądu nosa. Często bywa tak, że zarówno pacjent jak i chirurg siadają razem przed lustrem i dyskutują na temat przyszłego pooperacyjnego wyglądu nosa. Pacjent mówi co chciałby dokładnie zmienić, a chirurg pilnuje by proponowane zmiany były zgodne z kanonem estetyki całej twarzy. Dodatkowo zazwyczaj stosowane są cyfrowe projekcje przyszłego wyglądu na ekranie komputera. Pacjent może wówczas porównać obecny wygląd z planowanym pooperacyjnym wyglądem nosa. Należy jednak poinformować pacjenta, iż to, co widzi na ekranie nie zawsze będzie w stu procentach wyglądać tak po zabiegu. Wynika to z niedoskonałości obrazowania zmian w obrębie nosa w cyfrowej projekcji. Z tego powodu chirurdzy często posiłkują się kartą i ołówkiem i przyszłe zmiany w obrębie nosa odręcznie szkicują i przedstawiają pacjentowi w formie rysunku. Ważne jest, by pacjent otrzymał zarys proponowanych zmian w kliku projekcjach, tak by efekt zaznaczony na przedstawianych rysunkach był jak najbardziej obiektywny.

Ponadto, w trakcie wizyty konsultacyjnej lekarz powinien dokładnie zebrać wywiad, dotyczący stanu zdrowia pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem jakichkolwiek ewentualnych zaburzeń w funkcjonowaniu nosa. Czy nie ma żadnych utrudnień w oddychaniu, czy pacjent nie chrapie w nocy itp. Po badaniu przedmiotowym chirurg dokładnie bada nos pacjenta i przy pomocy wziernika zagląda do wnętrza jam nosowych. Dzięki temu dokonuje dokładnej oceny anatomii nosa i poznaje warunki obszarowe przyszłego zabiegu.    

Przygotowanie pacjenta do zabiegu plastyki nosa

Pierwszym etapem przygotowania pacjenta do zabiegu jest wyżej opisana wizyta konsultacyjna. Następnie pacjent jest dokładnie badany podmiotowo (wywiad) i przedmiotowo (badanie fizykalne). Pytany jest o choroby towarzyszące, o przewlekłe przyjmowanie leków, o ewentualne uczulenie na leki oraz ogólnie o aktualny stan zdrowia. Przed bezpośrednią kwalifikacją do zabiegu konieczne będzie dostarczenie wyników aktualnych badań laboratoryjnych, o których pacjent zostanie poinformowany szczegółowo na wizycie konsultacyjnej. 

Przed zabiegiem plastyki nosa najczęściej wykonywane są następujące badania:

  • morfologia krwi
  • podstawowe parametry układu krzepnięcia krwi (poziom APTT, INR)
  • poziom antygenu HBS (HBsAg ), na obecność wirusowego zapalenia wątroby typu B
  • poziom anty-HCV (wirusowe zapalenie wątroby typu C)
  • poziom glukozy we krwi
  • grupa krwi pacjenta
  • badanie elektrokardiograficzne serca (EKG serca)

Konieczne może również być wykonanie dodatkowych badań obrazowych, takich jak RTG klatki piersiowej czy nosa i zatok przynosowych. 

Jeżeli pacjent pali papierosy, powinien być poinformowany o konieczności rzucenia nałogu lub ewentualnym ograniczeniu liczby wypalanych papierosów na minimum cztery tygodnie przed zabiegiem operacyjnym. Należy również przekazać informacje, dotyczące przyjmowanych leków, szczególnie wpływających na krzepliwość krwi, takich jak np. kwas acetylosalicylowy. Powinny być one odstawione na minimum dwa tygodnie przed planowanym zabiegiem. Zabieg nie powinien być przeprowadzany w okresie krwawienia miesięcznego (dwa dni przed planowaną miesiączką oraz przez pierwsze dwa dni jej trwania). Dodatkowo kandydat do zabiegu plastyki nosa powinien zostać poinformowany o konieczności ograniczenia nasłoneczniania twarzy przez minimum dwa tygodnie przed zabiegiem. 

W dzień zabiegu pacjent powinien stawić się do kliniki całkowicie na czczo. Na kilka godzin przed zabiegiem lub wcześniej w trakcie wizyty konsultacyjnej z lekarzem anestezjologiem odbywa się rozmowa dotycząca ewentualnych uczuleń na leki oraz ogólnego stanu zdrowia pod kątem podawanego znieczulenia. Pacjent wypełnia ankietę anestezjologiczną i na tej podstawie anestezjolog jeśli zdrowie pacjenta pozwala kwalifikuje go do zabiegu. 

Przegląd dostępnych chirurgicznych metod plastyki nosa 

Obecnie pod pojęciem rhinoplastyki kryje się szereg różnych zabiegów, poprawiających wygląd nosa. Zależnie od korygowanej anatomicznej części nosa, można wyróżnić kilka podstawowych procedur, a mianowicie:

  • zabieg korekcji czubka nosa
  • zabieg usunięcia garbu nosowego
  • zabieg totalnej korekcji nosa
  • zabieg rekonstrukcji nosa pourazowego
  • zabieg korekcji krzywej przegrody nosa

Większość z wyżej wymienionych zabiegów może zostać wykonana w trakcie jednej procedury operacyjnej. Często jednak każdy z nich stanowi samodzielny odrębny zabieg. Najczęściej wykonywanym zabiegiem z zakresu rhinoplastyki jest korekcja czubka nosa. 

Podstawową zasadą plastycznej operacji nosa jest korekcja rusztowania chrzęstnego i kostnego nosa przez poprowadzone cięcie w obrębie jego przedsionka. Operacja plastyczna nosa może być przeprowadzona zarówno z dostępu zamkniętego jak i otwartego. 

Po zastosowaniu znieczulenia i po zaśnięciu pacjenta, chirurg rozrysowuje plan operacji na nosie pacjenta. Następnie wykonuje odpowiednie cięcia, w metodzie zamkniętej wewnątrz nosa, a w przypadku metody otwartej wykonane cięcia łączą się na słupku nosa. Obecnie technika z nacięciem na słupku nosa, czyli tak zwana otwarta technika operacji nosa jest preferowaną metodą w wielu wiodących ośrodkach chirurgii plastycznej. Metoda ta zapewnia prostszy dostęp do pola operacyjnego, a chirurg ma większe możliwości w procesie formowanie przyszłego kształtu nosa. Niestety metoda ma i wady i to dość poważne, a największą z nich jest pozostawienie blizny na twarzy, dlatego też metoda zamknięta uwzględniania jest w pierwszej kolejności w kwalifikacji pacjenta do zabiegu rhinoplastyki. Cała procedura zabiegu plastyki nosa zazwyczaj trwa około 1.5 - 2 godzin.

Zalecenia po zabiegu plastyki nosa

Po operacji plastyki nosa pacjent zostaje przewieziony do sali pooperacyjnej, gdzie dochodzi do siebie po zabiegu i zastosowanej sedacji. Jeżeli zostały włożone tampony do przewodów nosowych, to są one usuwane po około 48 - 72 godzinach po zabiegu. Noc po operacji pacjent spędza w klinice, a następnego dnia zazwyczaj może już wrócić do domu z odpowiednimi zaleceniami. Pierwszego dnia po zabiegu pacjent powinien spędzić na odpoczywaniu w pozycji leżącej z głową uniesioną.

Zazwyczaj po zabiegu rhinoplastyki pacjent nie odczuwa bólu, jedynie w przypadku pobrania materiału z ucha może występować jego ból. Skutecznie zwalczany jest on jednak przy pomocy szeroko dostępnych środków przeciwbólowych. Po zabiegu plastyki nosa naturalnym zjawiskiem jest obrzęk oraz zasinienie, występujące w obrębie nosa i pod oczami, nasilające się w pierwszych dniach po operacji i samoistnie ustępujące. By zminimalizować wielkość narastającego obrzęku stosowane są zimne okłady, a później by przyspieszyć jego zmniejszanie okłady z rumianku. W pierwszym tygodniu po zabiegu pacjent może mieć problemy z oddychaniem przez nos.

Ważne jest, by pacjent był poinformowany, ze przez pierwsze dni po zabiegu plastyki nosa nie powinien jeść żadnych gorących, twardych oraz mocno przyprawionych pokarmów. Zwiększa to bowiem ryzyko krwawienia z nosa. Przez pierwsze siedem dni po zabiegu pacjent powinien prowadzić bardzo oszczędzający tryb życia, przede wszystkim unikać wszelkich okazji do urazu. Ponadto przez pierwsze 6 tygodni od zabiegu przeciwwskazana jest pozycja leżąca w ciągu dnia, a w nocy w trakcie snu zaleca się stosowane poduszki, która zapewni wyższe ułożenie głowy. Należy również unikać spania na boku, a najbardziej zalecaną pozycją jest spanie na wznak. Po około tygodniu pacjent powinien zgłosić się do chirurga, przeprowadzającego zabieg na pierwszą wizytę kontrolną, na której to zdejmowany jest gips i szwy. Powrót do codziennych czynności pacjenta jest możliwy po około 7 - 14 dniach. Zazwyczaj już po dwóch tygodniach od zabiegu pacjent może wrócić do pracy. Końcowy efekt zabiegu krystalizuje się po około 1-1,5 roku od przeprowadzonego zabiegu. Przez ten czas nowy wygląd nosa cały czas się kształtuje. 

Możliwe powikłania zabiegu plastyki nosa i postępowanie terapeutyczne

Jak podczas każdej operacji chirurgicznej mogą wystąpić pewne komplikacje tak i po zabiegu plastyki nosa możliwe są powikłania. Na szczęście występują one bardzo rzadko. Wśród potencjalnych komplikacji po zabiegach rhinoplastyki wymienić należy przedłużający się obrzęk nosa, zaburzenia węchu i utrudnione oddychanie oraz skutki wynikające z błędów popełnionych w trakcie operacji. Do najważniejszych należą: zniekształcenia przejawiające się wytworzeniem bruzdy spowodowanej brakiem zachowania ciągłości szkieletu kostnego i chrzęstnego nosa (rzadko występujące powikłanie związane nadmiernym wycięciem szkieletu nosa), nadmierna resekcja chrząstek skrzydłowych bocznych skutkuje zbytnim skróceniem nosa, nadmierne wycięcie części chrzęstnej nosa, które może prowadzić do zniekształceń nosa. Kiedy dojdzie do powyżej opisanych następstw konieczna może być ponowna operacja plastyczna nosa.

Zazwyczaj korekcja naprawcza przynosi bardzo dobre efekty. By uniknąć i zminimalizować ryzyko powikłań pacjent powinien ściśle przestrzegać zaleceń lekarskich dotyczących rekonwalescencji po przeprowadzonym zabiegu. Ważne jest również przeprowadzanie zabiegów z dziedziny rhinoplastyki w renomowanych klinikach chirurgii plastycznej, które specjalizują się w przeprowadzaniu tego typów zabiegów i wykonują ich wiele w ciągu roku.

Alternatywne metody poprawy wyglądu nosa

Rozwój medycyny pozwolił na opracowanie technik zabiegowych, które będą uzupełniać bądź w pewnym sensie zastępować klasyczne metody chirurgii plastycznej. Jak wiadomo, operacyjne zmienienie wielkości, kształtu czy profilu nosa wiąże się z trwałą zmiana jego zewnętrznego wyglądu. Ponadto, udana plastyka nosa nie musi opierać się tylko na jego fizycznym zmniejszeniu, czasami zabieg wymaga zmiany jego kształtu, który paradoksalnie można osiągnąć poprzez zwiększenie rozmiarów nosa.

Przykładem takiej metody może być plastyka nosa przy zastosowaniu iniekcji kwasu hialuronowego. Sam zabieg jest bardzo prosty, trwa nie dłużej niż 20 minut i polega na donosowej iniekcji kwasu. Lekarz miejscowo znieczula obszar zabiegowy i przechodzi do wykonywaniu wkłuć i podania w odpowiednie miejsca preparatu kwasu hialuronowego. Zależnie od tego, czego dotyczy korekta, miejsca iniekcji są różne. W trakcie zabiegu pacjent jest cały czas świadomy, efekt jest natychmiastowy, a po wykonanym zabiegu pacjent może opuścić klinikę. Efekt zabiegu utrzymuje się od 6 do 12 miesięcy. Jego największą zaletą jest całkowita odwracalność. Kiedy pacjent nie jest do końca zadowolony z jego efektu, może wrócić do swego naturalnego wyglądu. Natomiast pacjenci, których efekt satysfakcjonuje, mogą poddać się ponownemu zabiegowi, przedłużającemu trwałość efektu bądź zdecydować się na trwałą metodę chirurgiczną. Ponadto iniekcje z kwasu hialuronowego wykorzystywane są do tuszowanie niewielkich niedoskonałości po chirurgicznej korekcie nosa. 

Innym związkiem, wykorzystywanym w estetycznej plastyce nosa, jest hydroksyapatyt wapnia, występujący pod postacią mikrosfer, zawieszonych na nośniku żelowym. Korygowanie kształtu nosa przy pomocy iniekcji tego związku są trwalsze od powyżej opisanych, bowiem efekt utrzymuje się nawet ponad 2 lata. Jego biokompatybilność jest największą zaletą. 

 

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać
Sprawdź ofertę »

Najczęstsze pytania i odpowiedzi dotyczące operacji plastycznych nosa

Czy operację plastyki nosa można przeprowadzić na NFZ?

Zabiegi plastyki nosa są najczęściej przeprowadzane w celu poprawy poprawy zewnętrznego wyglądu pacjenta oraz wzrostu poczucia własnej wartości. Co za tym idzie, chęć podjęcia się takiemu zabiegowi zazwyczaj wiąże się z poniesieniem pełnej odpłatności, bowiem w tych przypadkach nie jest on refundowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

Zdarzają się jednak sytuacje, które sprawiają, że pacjent może ubiegać się o refundację operacji nosa ze strony NFZ. Ta możliwość dotyczy pacjentów, którzy chcą poddać się operacji z powodu wrodzonych wad twarzoczaszki lub wad nosa ,będących skutkiem wypadku, kiedy to powyższa wada negatywnie wpływa na funkcje nosa i zaburza proces oddychania. Ponadto w przypadku krzywej przegrody zabieg ją korygujący, czyli septoplastyka oraz konchoplastyka, czyli zabieg plastyki przerośniętych małżowin nosowych, jest przeprowadzany w państwowych placówkach, na oddziałach otolaryngologicznych w ramach umowy z NFZ.

Jakie są przeciwwskazania do operacji plastycznych nosa?

Do potencjalnych przeciwwskazań do zabiegu chirurgicznej plastyki nosa zaliczyć należy:

  • nieleczone lub nieodpowiednio leczone nadciśnienie tętnicze
  • pacjenci chorujący na ropne zapalenie zatok
  • chorzy na cukrzycę, ale nie jest to bezwzględne przeciwwskazanie i w niektórych przypadkach operacja jest przeprowadzana
  • miejscowe stany zapalne twarzy
  • niedokrwistość
  • występowanie w rodzinie chorób zakrzepowo - zatorowych

Czy istnieją ograniczenia wiekowe do przeprowadzenia zabiegu plastyki nosa?

Ze względu na ingerencję w szkielet chrzęstny i kostny nosa w trakcie zabiegów plastyki nosa nie powinno się ich przeprowadzać przed zakończeniem wzrostu zarówno części chrzęstnej jak i kostnej nosa. Dlatego zabieg rhinoplastyki nie powinien być przeprowadzany u kobiet przed ukończonym 16-tym rokiem życia, a u mężczyzn przed 18-tym. Niektórzy lekarze mają jeszcze bardziej rygorystyczne podejście i nie przeprowadzają jej u pacjentów przed ukończonym 18-tym rokiem życia bez względu na płeć. Ponadto przy planowaniu operacji u starszych pacjentów należy wziąć pod uwagę takie zjawisko jak efekt starzejącego się nosa. Stan ten ma miejsce po 40-tym roku życia i polega między innymi do zaniku tkanek w obrębie grzbietu nosa i opadnięcia czubka nosa. Dodatkowo w takim wieku może być trudno zaakceptować pacjentowi nowy wygląd nosa po korekcji. Dlatego też operację plastyki nosa u takich pacjentów przeprowadza się w przypadku bardzo widocznego zniekształcenia nosa oraz u takich, którzy już od bardzo dawna myśleli o zmianie wyglądu nosa i chcieli to zrobić. W tym wypadku bardzo ważna jest lekarska ocena siły motywacji zmiany wyglądu samego pacjenta.

Kiedy po zabiegu rhinoplastyki można uprawiać sport?

Proces rekonwalescencji po zabiegu plastyki nosa nie należy do najszybszych. Co prawda do codziennych czynności pacjent może wrócić już po około 10-14 dniach, jednak w pierwszych miesiącach od zabiegu pacjent powinien bardzo uważać na nowy nos i chronić go przed wszelkimi możliwymi urazami przez okres minimum 3 miesięcy. Wiadomo, że uprawianie sportu, szczególnie kontaktowego, wiąże się z ryzykiem bezpośredniego fizycznego kontaktu i ryzyka uszkodzenia ciała, zatem po zabiegach plastyki nosa pacjent powinien powstrzymać się od uprawiania jakiegokolwiek sportu przez minimum 3 miesiące. Przez ten okres nie jest zalecony żaden wzmożony wysiłek fizyczny.

Czy zabieg plastyki nosa boli?

Każdy z zabiegów chirurgii plastycznej nosa przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym bądź miejscowym. Wiąże się z całkowitym zniesieniem czucia obszaru zabiegowego w trakcie operacji w przypadku znieczulenia miejscowego, a przy ogólnym pacjent jest usypiany i nie jest świadomy w trakcie zabiegu, nie odczuwając przy tym żadnego bólu. O rodzaju stosowanego znieczulenia decyduje lekarz operator oraz anestezjolog, oczywiście uwzględniając przy tym życzenie pacjenta. 

Czy po zabiegu plastyki nosa jest widoczna blizna?

Zależnie od wybranej techniki operacji plastyki nosa, chirurg wykonuje ją z dostępu otwartego albo zamkniętego. Zależnie od tego, która metoda zostanie wybrana po zabiegu może powstać blizna lub nie. Cięcie zlokalizowane jest na skórze na rusztowaniu nosa, ale jak podają najlepsi chirurdzy plastyczni blizna ta po kilku miesiącach staje się całkowicie niewidoczna. Kiedy jednak pacjentowi przeszkadza owa blizna skórna, może ją z powodzeniem usunąć dzięki teraźniejszym możliwościom medycyny estetycznej.

Jaki jest procent operacji nieudanych i czy możliwa jest korekcja naprawcza nosa?

Zgodnie z dostępnymi danymi statystycznymi, powtórnej operacji plastycznej nosa poddaje się co dziesiąty pacjent. Jedną z przyczyn ponownej chirurgicznej korekty jest zaburzenie drożności nosa, niemniej reoperacja nosa przeprowadzana jest głównie z powodu niezadowolenia z efektu pierwotnej operacji. Wśród najczęściej wymienianych przyczyn niezadowolenia pacjenta wymieniany jest opadający czubek nosa, jego asymetria, czy tak zwany nos papuzi lub wszelkie nierówności zlokalizowane w obrębie grzbietu nosa.

Jak można sobie poradzić z pooperacyjnym obrzękiem po chirurgicznej plastyce nosa?

Naturalną konsekwencją operacji plastycznej nosa jest wystąpienie obrzęku i zasinienia w jego okolicy. Obrzęk narasta w pierwszych dniach po zabiegu i z reguły w ciągu następnych dni samoistnie ustępuje. Niemniej pacjent może przyspieszyć jego ustąpienie. W tym celu pomocne bywa stosowanie zimnych okładów oraz stosowanie żelu z heparyną czy maści z Arniką. Ponadto po usunięciu setonów z przewodów nosowych zalecane jest okresowe ich nawilżanie.

Jaka jest trwałość efektu chirurgicznej plastyki nosa?

W odróżnieniu od alternatywnych, nieoperacyjnych metod korekcji kształtu nosa, zabieg chirurgiczny cechuje całkowita trwałość efektu przeprowadzonej plastyki. Dlatego kandydat do chirurgicznej plastyki nosa powinien być tego świadomy oraz zdecydowany w 100% na zmianę wyglądu swego nosa. Ostateczny efekt zabiegu kształtuje się w okresie 6-ciu - 18-stu miesięcy od wykonanego zabiegu. 

Czy konieczne są wizyty kontrolne po zabiegu plastyki nosa?

Po zabiegu operacyjnej plastyki nosa wizyty są konieczne wizyty kontrolne u lekarza, przeprowadzającego zabieg. Ich ilość oraz okres, co jaki są realizowane, w głównej mierze zależy od chirurga. Najczęściej pierwsza wizyta kontrolna ma miejsce po około tygodniu od zabiegu i podczas niej zdejmowany jest opatrunek gipsowy oraz założone szwy. Wtedy po raz pierwszy pacjent widzi swój nos w nowym kształcie. Kolejne wizyty kontrolne zazwyczaj planowane są na miesiąc, pół roku i rok po zabiegu, kiedy to już nos ukształtuje swój ostateczny wygląd.

Źródła: K. Mangathayaru. Pharmacognosy: An Indian perspective. Pearson Education India. p. 2. // Adam Hart-Davis. History: From the Dak"Sushruta: The first Plastic Surgeon in 600 B.C.". Internet Journal of Plastic Surgery (2). ISSN 1528-8293. // Loukas, M; Lanteri, A; Ferrauiola, J; Tubbs, R. S.; Maharaja, G; Shoja, M. M.; Yadav, A; Rao, V. C. (2010). "Anatomy in ancient India: A focus on the Susruta Samhita". Journal of Anatomy 217 (6): 646–50. doi:10.1111/j.1469-7580.2010.01294.x. PMC 3039177. PMID 20887391 // Laryngol Rhinol. Otol. (Stuttg). 1978 Jul;57(7):581-91. The history of plastic surgery Keil G. //  Jerome Pierce Webster, Martha Teach Gnudi - Documenti inediti intorno alla vita di Gaspare Tagliacozzi in Studi e memorie per la storia dell'Università di Bologna, 1935 // The Ideal Nasal Profile Rhinoplasty Patients vs the General Public David C. Pearson, MD; Peter A. Adamson, MD, FRCSC //  Photometric Facial Analysis - A Baseline Study Jain SK, Anand C & Ghosh SK. Dr. R.P. Govt. Medial College, Kangra at Tanda, H.P. // Ricketts RM. Divine proportion in facial aesthetics. Clin Plast Surg. 1982;9(4):401–22. // Holland E. Marquardt’s phi mask: pitfalls of relying on fashion models and the golden ratio to describe a beautiful face. Aesthet Plast Surg. 2008;32(2):200–8. // Facial Plastic and Reconstructive Surgery pod redakcją Ira D. Papel // Making the Body Beautiful: A Cultural History of Aesthetic Surgery Sander L. Gilman // Gorney M. Patient selection in rhinoplasty: Practical guidelines. In: Daniel RK (ed) Aesthetic Plastic Surgery: Rhinoplasty. Boston: Little, Brown, 1993 // Closed rhinoplastyYadranko Ducic, MD, MSc, FRCS(C), FACS, Robert DeFatta, Operative Techniques in Otolaryngology (2007) 18, 233-242 // Basic principles of Rhinoplasty by J. Gregory Staffel // Primary Rhinoplasty Ali Sajjadian, MD, FACS; and Bahman Guyuron,

Operacje plastyczne nosa
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Zdjęcia

Filmy

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.