Operacja przepukliny pępkowej z użyciem siatki

Synonimy: leczenie przepukliny pępkowej chirurgicznie z użyciem siatki, usunięcie przepukliny pępkowej z użyciem siatki

Spis treści

Przepuklina pępkowa i jej definicja, epidemiologia, etiologia, patogeneza oraz najczęściej występujące objawy

Przepuklina pępkowa (łac. hernia umbilicalis) to stan, w którym dochodzi do uwypuklenia worka przepuklinowego (w tym przypadku część otrzewnej) wraz z całą jego zawartością poprzez pierścień pępkowy poza obrąb jamy brzusznej. Najczęściej zawartość worka przepuklinowego stanowią pętle jelitowe lub sieć większa, czyli blaszka otrzewnej pokrywająca pętle jelitowe.

U dorosłych przepuklina pępkowa stanowi około 5-10% wszystkich przepuklin brzusznych. Występuje do 10 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Współczynnik ten zmienia się nieco z wiekiem chorych na niekorzyść mężczyzn, ale dalej z przeważająca liczbą chorych kobiet do mężczyzn w stosunku 7:1. Jeśli chodzi o aspekt rasowy to dostępne dane mówią o częstszym występowaniu przepukliny pępkowej u rasy czarnej, a według nich czarnoskóre dzieci zmagają się z tym problemem do 8 razy częściej niż dzieci rasy białej.

Typy przepuklin pępkowych

Przepukliny pępkowe ze względu na etiologię możemy podzielić na:

  • Wrodzone – przyczyną powstania przepukliny jest niezamknięty pierścień pępkowy. Fizjologicznie po porodzie dochodzi do stopniowego obkurczania się pierścienia pępkowego i finalnie do jego zamknięcia, co ma miejsce między 4 a 6 miesiącem życia dziecka. Czasami jednak powstaje stan, w którym zarośnięcie pierścienia jest utrudnione lub wręcz zahamowane przez uwypuklającą się tkankę tłuszczową przedotrzewnową. Wówczas powstaje przepuklina pępkowa wrodzona. Ma ona tendencje do samoistnego wyleczenia, a za graniczny czas przyjmuje się 3-5 rok życia. Występowanie wrodzonej przepukliny pępkowej związane jest również z podłożem genetycznym, a na dowód tego jej częstość jest większa w przypadku chorych z wrodzoną niedoczynnością tarczycy, zespołem Frejmana-Sheldona, Beckwitha-Wiedemanna oraz zespołów związanych z zaburzeniem metabolizmu kolagenu i polisacharydów, takich jak zespół Hunter-Hurlera, wrodzonej łamliwości kości czy zespołu Ehlersa-Danlosa.
  • Nabyte – występuje u dorosłych; jeśli występuje przepuklina pępkowa, to zawsze jest ona nabyta i zazwyczaj rozwija się wraz ze starzeniem organizmu bądź pod wpływem urazu okolicy pępka.

Do innych przyczyn powstawania przepukliny pępkowej nabytej zaliczyć można osłabienie struktur powięzi pępkowej z towarzyszącym osłabieniem tkanki łącznej i mięśni brzucha tej okolicy oraz wzrostem ciśnienia w jamie brzusznej, do którego dochodzi w wyniku np. towarzyszących chorób, takich jak guzy nowotworowe czy wodobrzusze. Po wpływem wzrastającego ciśnienia i osłabienia wcześniej wspomnianych powłok dochodzi do wydostania się poza fizjologiczne miejsce otrzewnej ściennej i utworzenia worka przepuklinowego. Rosnące ciśnienie dodatkowo rozciąga struktury okolicy pępka. To wszystko sprzyja tworzeniu się przepukliny pępkowej.

W obecnych czasach doszedł jeszcze jeden czynnik, usposabiający do wystąpienia przepukliny pępkowej, a mianowicie przebyte operacje laparoskopowe, w wyniku których może dojść do uszkodzenia pierścienia pępkowego. Dzieje się tak pod wpływem złego gojenia rany, niepełnego zszycia otworu bądź też zakażenia tej okolicy.

Czynniki usposabiające do wystąpienia przepukliny pępkowej:

  • Otyłość
  • Przebyte ciąże
  • Wzrost ciśnienia w jamie brzusznej (przewlekły kaszel, zaparcia itp.)
  • Palenia tytoniu
  • Ćwiczenia fizyczne z dużym obciążeniem, w trakcie których dochodzi do napinania powłok brzusznych
  • Leki osłabiające strukturę i wytrzymałość tkanki łącznej, np. steroidoterapia

Objawy przepukliny pępkowej

Przepuklina pępkowa charakteryzuje się stałą tendencją do sukcesywnego powiększania swoich rozmiarów, a fakt anatomiczny mówiący o tym, że w okolicy pępka brak jest tkanki tłuszczowej sprzyja poprzez ucisk worka przepuklinowego powstawaniu stanów zapalnych, owrzodzeń, a nawet zmian martwiczych skóry.

Jednym z pierwszych typowych objawów przepukliny pępkowej jest uwidocznione napięcie powłok w pępku lub w jego okolicy. Guz uwypuklający się poprzez powłoki skórne jest najczęściej miękki i owalny. W przypadku dużych przepuklin powyższy objaw znacząco ułatwia rozpoznanie. Inaczej rzecz się ma z przepuklinami o mniejszych rozmiarze. Czasami małe przepukliny szczególnie u osób otyłych są ciężkie do wykrycia i mogą nie dawać żadnych objawów. Innym typowym objawem jest ból brzucha lokalizowany w okolicy pępka. Ból zazwyczaj przybiera na sile w czasie pracy tłoczni brzusznej, a więc podczas kaszlu lub napinaniu mięśni brzucha. Chory zazwyczaj charakteryzuje ból jako kłujący, zlokalizowany w okolicy pępka, pojawiający się nawet po niewielkim wysiłku fizycznym. Charakterystyczną cechą tej przepukliny jest wielokomorowy worek przepuklinowy z towarzyszącymi zrostami, które uniemożliwiają odprowadzenie jej do wnętrza jamy brzusznej.

Kiedy wystąpi utrudnienie pasażu jelitowego, miejscowa znaczna bolesność oraz objawy niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego, świadczy to o uwięźnięciu przepukliny. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia i wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. W przypadku małych przepuklin, dzięki elastyczności pierścienia pępkowego, często możliwe jest ręczne odprowadzenie przepukliny do jamy otrzewnej, co pozwala na odpowiednie przygotowanie pacjenta do zabiegu operacyjnego.

Jaki lekarz wykonuje zabieg operacyjnego leczenia przepukliny pępkowej z użyciem siatki?

Zabieg operacyjnego leczenia przepukliny pępkowej techniką beznapięciową przeprowadzany jest na oddziałach i w klinikach chirurgicznych, specjalizujących się w leczeniu przepuklin. Samego zabiegu podejmuje się specjalista chirurgii ogólnej, zaś za odpowiednie znieczulenie i bezbolesne dla pacjenta przeprowadzenie operacji odpowiada anestezjolog.

Operacyjne zaopatrzenie przepukliny pępkowej może być przeprowadzone w państwowych placówkach w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia. Dość często zdarza się jednak, iż wiąże się to z oczekiwaniem w kolejce na zabieg, a czas ostatecznego oczekiwania jest różny dla województwa czy nawet powiatu i może trwać od kilku do kilkunastu tygodni. Chory, któremu zależy na szybszym zabiegu, dobraniu najbardziej odpowiedniego terminu, może wybrać jedną z wielu ofert prywatnych klinik. Do tego część z nich ma podpisaną umowę z NFZ, który finansuje procedury wykonywane w ramach tak zwanej chirurgii jednego dnia. W innym przypadku zabieg operacji przepukliny pępkowej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego to wydatek rzędu około 3 000 -5 000 zł.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Kwalifikacja do zabiegu operacji przepukliny pępkowej z użyciem siatki

Rozpoznanie i kwalifikacja do odpowiedniego leczenia stawiane jest przez lekarza chirurga na podstawie wnikliwego badania podmiotowego (wywiadu) i dokładnie przeprowadzonego badania przedmiotowego (badanie fizykalne). Badanie fizykalne przeprowadzane jest w dwóch pozycjach – stojącej i leżącej. W przypadku badania klinicznego w pozycji stojącej badający zazwyczaj stwierdza obecność tkliwego, napiętego i nieprzesuwalnego guza w okolicy pępka. Okolicę otacza troficznie zmieniona skóra – jest napięta, często sina i mająca cechy toczącego się wokół procesu zapalnego. Obraz ten zmienia się po zmianie pozycji badanego na leżącą. Wówczas guz jest wyczuwalny jako zmiana o mniejszej spoistości i twardości. W tej pozycji łatwiejsza staje się ocena całej struktury przepukliny, jej worka i dokładnego położenia wrót.

Przepuklina pępkowa ze względu na objawy i lokalizację wymaga różnicowania z:

  • Tłuszczakiem przedotrzewnowym – jest to guz, który może wystąpić w podobnej lokalizacji, raczej niebolesny i odprowadzany.
  • Guzem przerzutowym – w badaniu palpacyjnym wyczuwany jako twardy guz o jednorodnej spoistości, zazwyczaj niebolesny.
  • Ropniem okołopępkowym – występuje głównie u chorych otyłych, zaniedbujących higienę pępka i jego okolicy, stanowi bolesna i chełbocząca zmiana guzowata z otaczającą zmieniono zapalnie skórą

Niezbędnymi badaniami dodatkowymi, które powinny zawierać się w standardzie postępowania u pacjentów z podejrzeniem przepukliny pępkowej, jest ultrasonograficzne badanie jamy brzusznej i powłok oraz rentgenowskie zdjęcie przeglądowe. Te wszystkie badania pozwalają na powzięcie odpowiedniego postępowania leczniczego i kwalifikacji chorego do ewentualnego zabiegu. Sposób postępowania zależy od wielu czynników, między innymi od wielkości rozpoznanej przepukliny. W przypadku przepuklin pępkowych niewielkich rozmiarów często zaczyna się od czasowej kontroli i obserwacji przepukliny.

Czasami zabiegu można uniknąć bądź zaplanować jego wykonanie w dogodnym czasie. Należy jednak podkreślić, iż przepuklina pępkowa nigdy sama nie zniknie i nie dojdzie do wyzdrowienia bez interwencji chirurgicznej. Ponadto z czasem będzie sukcesywnie powiększać swoje rozmiary. To wszystko skłania jednak do podjęcia decyzji o jak najwcześniejszym zabiegu chirurgicznym leczącym przepuklinę, kiedy jeszcze nie wystąpią żadne powikłania.

Przygotowanie do zabiegu chirurgicznego zaopatrzenia przepukliny pępkowej z użyciem siatki

Chory, mający poddać się operacyjnemu zaopatrzeniu przepukliny pępkowej, powinien być najpierw odpowiednio przygotowany, a postępowanie takie powinno zawierać wszystkie typowe elementy dla zabiegów operacyjnych, przeprowadzanych na jamie brzusznej. W ramach postępowania przedoperacyjnego chory powinien mieć:

  • wdrożoną ścisłą dietę,
  • opróżnione jelita poprzez wlewki doodbytnicze,
  • wszystkie zmiany zapalne skóry wyleczone, szczególnie w miejscach obejmujące pole operacyjne,
  • dokładną kąpiel całego ciała ze szczególnym uwzględnieniem pępka i jego okolicy.

Dodatkowo, dla odpowiedniego przygotowania do operacji, zasadne jest utrzymanie odpowiedniej wagi (w przypadku pacjentów otyłych jej możliwe zbicie poprzez wprowadzenie odpowiedniej diety i ćwiczeń fizycznych), skontrolowanie wydolności krążeniowo-oddechowej chorego oraz jego przygotowanie do późniejszego oddychania w warunkach zwiększonego ciśnienia wewnątrzbrzusznego.

Na dzień przed planowanym zabiegiem chory odbywa rozmowę ze swoim lekarzem prowadzącym. Informuje on chorego o zakresie operacji, wybranej metodzie i wyjaśnieniu na czym będzie ów zabieg polegał, wymienieniu wszystkich możliwych powikłań i dolegliwościach pooperacyjnych. Podczas tej rozmowy chory podpisuje zgodę na zabieg. Poza tym odbywa również rozmowę z anestezjologiem informując go dokładnie o przyjmowanych przewlekle lekach, ewentualnych uczuleniach na leki. Po dokładnym wywiadzie i wypełnieniu ankiety anestezjologicznej następuje anestezjologiczna kwalifikacja do zabiegu oraz indywidualne dla każdego pacjenta dobranie odpowiedniego znieczulenia. Ponadto chory musi mieć wykonany pełen pakiet podstawowych badań.

Badania przed operacyjnym leczeniem przepukliny pępkowej z użyciem siatki:

  • morfologia krwi,
  • poziom elektrolitów (sód, potas),
  • stężenie mocznika i kreatyniny,
  • podstawowe parametry układu krzepnięcia (czas protrombinowy, INR, APTT, fibrynogen),
  • badanie ogólne moczu,
  • oznaczenie grupy krwi,
  • oznaczenie poziomu HBS i HCV,
  • badanie elektrokardiograficzne (EKG),
  • RTG klatki piersiowej.

Finalny pakiet wykonanych badań w dużym stopniu zależy od stanu zdrowia chorego i ewentualnego występowania towarzyszących chorób przewlekłych. W razie bycia pod opieką specjalistycznej poradni, wymagane jest uzyskanie karty konsultacyjnej od konkretnego specjalisty o braku przeciwwskazań do planowanego zabiegu. Chory na minimum 6 godzin przed zabiegiem powinien nic nie jeść i nie pić. Ewentualne golenie pola operacyjnego odbywa się tuż przed operacją.

Przebieg zabiegu operacji przepukliny pępkowej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego

Zabieg chirurgicznego zaopatrzenia przepukliny pępkowej metodą beznapięciową może być wykonany w znieczuleniu miejscowym, regionalnym bądź ogólnym. Rodzaj znieczulenia jest indywidualnie dobierany do pacjenta i jest to wykonywane w ramach przygotowań do zabiegu. W wypadku wybrania znieczulenia miejscowego pacjent może opuścić klinikę jeszcze tego samego dnia.

W leczeniu operacyjnym przepuklin pępkowych wyróżnić można 4 podstawowe metody. Jedną z nich jest tak zwana technika beznapięciowa, w której to używa się siatek z tworzywa sztucznego dla wzmocnienia osłabionej struktury. Pierwszym etapem zabiegu jest ułożenie pacjenta na stole operacyjnym i poprowadzenie cięcia skórnego. Zazwyczaj jest to półkoliste cięcie wokół pępka bądź wzdłuż linii pośrodkowej, ale lewostronnie omijając pępek. W ten sposób operator odsłania worek przepuklinowy. Następnie chirurg preparuje worek i dostaję się do wrót przepukliny. Kiedy zajdzie konieczność wycięcia pępka, wówczas po zakończonej plastyce przyszywa go się z powrotem do powięzi pojedynczymi wchłanianymi szwami.

Po kontroli worka przepuklinowego chirurg odprowadza zawartość na miejsce w głąb jamy otrzewnej. Dopiero w kolejnym etapie po wcześniejszym odprowadzeniu jelit, odcinany jest worek przepuklinowy o oddzielony od płata skórno-tłuszczowego. Następnie chirurg zszywa odpowiednio przygotowane płaty powięziowe oraz przechodzi do zszycia otrzewnej ściennej z pochewkami mięśnia prostego brzucha. Na tym etapie lekarz podejmuje decyzję, w jakiej warstwie powłoki brzusznej wprowadzi wzmacniającą siatkę z tworzywa sztucznego. Dostępne są różne możliwości jej lokalizacji:

  • Pod mięśniami prostymi brzucha (retromuscular)
  • Na mięśniach prostych brzucha (patch onlay)
  • Pomiędzy mięśniami (patch inlay)
  • Między pochewką mięśni a otrzewną ścienną (preperitoneal)

Łata z wstawionej siatki z tworzywa sztucznego przycięta jest w taki sposób, by jej średnica była większa o co najmniej 5-6 cm od średnicy wrót. Dokładnie przygotowaną łatę umieszcza się w jednej z wyżej opisanych lokalizacji i mocuje szwem ciągłym niewchłanialnym. Ważne jest by podczas całej operacji dbać o skuteczną hemostazę okolicznych naczyń. Często stosowany jest drenaż Redona w ranie pooperacyjnej i usunięcie go po 24-48 godzinach od zabiegu. Zabieg kończy zamknięcie rany poprzez zszycie przeciętych tkanek oraz finalne zszycie powierzchowne skóry.

Zalecenia pozabiegowe po operacji przepukliny pępkowej z użyciem syntetycznej siatki

Bezpośrednio po zabiegu pacjent pozostaje pod kontrolą lekarską i pielęgniarską. Jeśli zostało zastosowane znieczulenie miejscowe, może wyjść do domu jeszcze tego samego dnia, po kilku godzinach obserwacji. Jeżeli zaś procedura przeprowadzana była w znieczuleniu ogólnym pacjent najczęściej zostaje na noc w placówce. Kluczem do szybkiego powrotu do zdrowia jest jak najwcześniejsze uruchamianie pacjenta. W przypadku chorych otyłych, z obciążonym wywiadem lub po rozległym zaopatrzeniu przepukliny konieczna może być profilaktyka przeciw zakrzepicy żył głębokich. W tym celu stosowana jest heparyna drobnocząsteczkowa w odpowiedniej profilaktycznej dawce.

W początkowym okresie po zabiegu konieczne jest przyjmowanie leków przeciwbólowych w o stałych porach i zaleconych przez lekarza dawkach. Ponadto należy dbać o higienę rany i przy codziennej zmianie opatrunku przemywać ją dodatkowo środkiem dezynfekującym (woda utleniona, octenisept). Jeżeli chodzi o zamoczenie rany, w pierwszych dniach po zabiegu zalecany jest prysznic zamiast kąpieli w wannie. W późniejszym okresie w celu osiągnięcia lepszego efektu kosmetycznego zaleca się stosowanie maści, żeli lub kremów kolagenowych i z masy perłowej.

Po zabiegu w okolicy rany pooperacyjnej może wystąpić niewielki obrzęk. Zazwyczaj utrzymuje się on przez kilkanaście dni, jednak w przypadku zaczerwienienia obrzękniętej okolicy z towarzyszącą wzmożoną bolesnością oraz gorączką należy wówczas skonsultować się z lekarzem. Wizyta kontrolna, na której lekarz dokonuje kontroli rany i zdjęcia szwów skórnych odbywa się po około 7-10 dniach od zabiegu.

Zależnie od rozległości przepukliny i zakresu operacji, chory może wrócić do codziennych czynności nawet już po kilku lub kilkunastu dniach. Powrót do pracy zależny jest od jej typu. Jeśli jest to ciężka praca fizyczna, chory może pozostawać na zwolnieniu nawet do 3 miesięcy. Kiedy jednak praca nie wymaga wzmożonego wysiłku powrót możliwy jest już po kilkunastu dniach. By zminimalizować ryzyko nawrotu przepukliny, chory przez minimum 3 miesiące nie powinien dźwigać ciężkich przedmiotów.

 

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi na temat operacji przepukliny pępkowej z użyciem siatki z tworzywa sztucznego

Czy rozpoznanie przepukliny pępkowej jest zawsze wskazaniem do operacji?

Przepuklinę pępkową ze względu na etiologię można podzielić na wrodzoną lub nabytą. Przepuklina nabyta występująca przeważnie u dorosłych jest zawsze wskazaniem do leczenia operacyjnego. Wynika to z faktu, że charakteryzuje się ona sukcesywnym powiększaniem swoich rozmiarów oraz realnie zagrażającym powikłaniem jest jej uwięźnięcie i wystąpienie objawów niedrożności przewodu pokarmowego. Wówczas stan taki jest pilnym wskazaniem do chirurgicznego zaopatrzenia przepukliny pępkowej.

Jednak nie wszystkie przepukliny trzeba operować. Przepukliny małych rozmiarów można obserwować, przy czym należy brać pod uwagę wszystkie czynniki i sposób postępowania dobierać indywidualnie pod każdego pacjenta, mając na uwadze zagrożenia opisane powyżej. W razie rozpoznania przepukliny pępkowej wrodzonej u dziecka, początkowym postępowaniem jest baczna obserwacja. Najczęściej dochodzi do jej samoistnego wyleczenia, co powinno nastąpić najpóźniej do 3-5 roku życia dziecka. Gdy to nie nastąpi konieczny jest wykonanie zabiegu operacyjnego.

Kiedy mówimy o bólu przewlekłym po operacji przepukliny pępkowej i jakie jest ryzyko wystąpienia?

Po operacyjnym zaopatrzeniu przepukliny pępkowej czymś naturalnym jest wystąpienie bólu pooperacyjnego we wczesnym okresie. Dlatego też w celu jego zwalczenia stosowane są środki analegetyczne, przepisywane przez lekarza z odpowiednimi zaleceniami ich stosowania. Ponadto obowiązuje zasada stosowania leków przeciwbólowych zaraz po operacji  i kontrolowane ich przyjmowanie w początkowym okresie pooperacyjnym tak, by w ogóle nie dopuścić do pojawienia się bólu. W wielu przypadkach udaje się osiągnąć taki stan.

Oczywiście nigdy nie zostanie wyeliminowane ryzyko wystąpienia bólu po zabiegu i jest on nieodłączną cechą niemal po każdej operacji. Charakteryzuje się on jednak tym, że jest najsilniejszy w pierwszych dniach po zabiegu i z biegiem czasu ustępuje. Ból, który nie znika i trwa ponad 3 miesiące nazywany jest bólem przewlekłym. W czasie operacji istnieje ryzyko uszkodzenia okolicznych nerwów, o czym pacjent jest informowany przez lekarza prowadzącego przed planowanym zabiegiem. Skutecznym postępowaniem pozwalającym przynieść ulgę jest ostrzykiwanie bolesnej okolicy środkiem znieczulającym. Na wystąpienie powyższego powikłania narażeni są bardziej pacjenci, u których już w okresie przedoperacyjnym występują bóle okolicy pępka.

Jak długo trwa pełne wygojenie rany po operacji przepukliny pępkowej z użyciem siatki?

Całkowite wygojenie rany po operacji to kwestia indywidualna i w dużej mierze zależy od osobniczych predyspozycji samego pacjenta. Średnio jednak proces ten trwa od kilku miesięcy do roku. Około 7-9 miesięcy potrzeba na rozpuszczenie użytych szwów wchłanialnych oraz na zaadoptowanie się tkanek podskórnych. Proces gojenia przedłużyć może wystąpienie powikłań w obrębie rany pooperacyjnej. Do najczęstszych zaliczyć należy powstanie krwiaka w ranie oraz jej zakażenie. Krwiak może wchłonąć się samoistnie, ale czasami konieczne jest ponowne rozwarcie rany w celu jego ewakuacji. Zakażenie rany pooperacyjnej dotyczy około 0,3-3% wszystkich operowanych z powodu przepuklin pępkowych, a bardziej narażenie są chorzy w starszym wieku, otyli i z towarzyszącą cukrzycą. W przypadku operacji z użyciem siatki w razie wystąpienia tego powikłania pierwszym wyborem jest próba leczenia antybiotykami, lecz zdarza się, ze konieczne jest usunięcie wstawionej siatki na sali operacyjnej.

Kiedy można wrócić do czynnego uprawiania sportu po operacji przepukliny pępkowej?

Bezpośrednio po operacji i przez okres pierwszych tygodni pacjenta obowiązuje zakaz podnoszenia ciężkich przedmiotów, co wiąże się również z ograniczeniem uprawiania niektórych sportów. Do części z nich, nie wymagających pełnego obciążenia tłoczni brzusznej, można wrócić już po miesiącu. Ćwiczenie i uprawianie sportów wyczynowych na pełnych obciążeniach możliwe jest dopiero po upływie 3 miesięcy, kiedy to dojdzie do pełnego powrotu wytrzymałości operowanych tkanek.

Czy do powstania przepukliny pępkowej może dojść w okresie ciąży?

Jednym z czynników, predysponujących do powstania przepukliny pępkowej, jest ciąża. W tym okresie zdarza się, iż dochodzi do znacznego poszerzenia pierścienia pępkowego i wytworzenia się przepukliny. Postępowanie z wyboru w przypadku przepukliny pępkowej u ciężarnej jest obserwacja. Kiedy nie występują takie objawy jak silny ból w obrębie przepukliny, zmieniona zapalnie skóra w okolicy pępka czy objawy niedrożności, świadczące o uwięźnięciu przepukliny, operacja nie jest wskazana. Zabieg wykonywany jest tylko ze wskazań życiowych, gdy dojdzie do uwięźnięcia i stanu zagrożenia życia ciężarnej. Na szczęście w okresie ciąży ma to miejsce niezmiernie rzadko. Zabieg operacyjny zazwyczaj odraczany jest do momentu rozwiązania ciąży i przepuklina w trybie planowym jest odpowiednio zaopatrywana.

Jakie jest ryzyko nawrotu przepukliny pępkowej?

Jak w przypadku każdej zoperowanej przepukliny istnieje ryzyko jej nawrotu, ale jest ono różne (2-15%) i zależy od wielu czynników. Do najważniejszych zaliczyć należy niewłaściwie dobraną technikę operacyjną, niedobory żywieniowe, rodzaj wykonywanej pracy oraz pierwotna przyczyna powstania przepukliny. Zastosowanie siatki z tworzywa sztucznego zredukowało ryzyko nawrotu przepukliny pępkowej do minimum i waha się w granicach 1-2%.

Źródła: Chirurgia pod redakcją Wojciecha Noszczyka tom 2, Medycyna rodzinna nr 1/2010, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, Współczesne leczenie przepuklin brzusznych. Zygmunt Mackiewicz, portal medscape, Podręcznik dla studentów medycyny. Jan Fibak, Chirurgia operacyjna, Horst-Eberhard Grewe, K. Kremer, Tom 1, Anatomia chirurgiczna i technika zabiegów operacyjnych J.E. Skandalakis, P.N. Skandalakis, L.J. Skandalakis, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed, przepukliny.com.pl

Operacja przepukliny pępkowej z użyciem siatki
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Zdjęcia

Filmy

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.