Powiększanie piersi

Synonimy: powiększanie biustu, operacje powiększenia biustu, zabieg powiększania piersi, powiększenie piersi

Spis treści

Trochę historii na temat zabiegu powiększenia piersi

Dr Vincenz Czerny, który przeprowadził pierwszy w historii zabieg powiększania kobiecych piersiźródło: www.klinikum.uni-heidelberg.de

Zabieg powiększenia piersi, nazywany również augmentacją lub mammoplastyką, to proces chirurgicznej korekty wielkości i kształtu kobiecego biustu. Historia i rozwój tej procedury ma swój początek wiele lat temu. Pierwsze wiarygodne informacje na ten temat pochodzą z XIX wieku, kiedy to niemiecki chirurg dr Vicenz Czerny z Heidelberga dokonał pierwszego  w historii powiększenia piersi u kobiety. Zabieg polegał na usunięciu operowanej kobiecie tłuszczaka zlokalizowanego na pośladku oraz przeniesieniu i wszczepieniu go do piersi. Parę lat wcześniej (1889 rok) chirurg Robert Gersuny wpadł na fatalny w skutkach pomysł, by powiększyć kobiecy biust przy pomocy wstrzyknięć ciekłą parafiną.

Początek XX wieku obfitował w różne innowacyjne pomysły, odnoszące się do powiększania piersi, które najczęściej kończyły się fiaskiem. Do tego celu używane były przeróżne materiały, których zastosowanie w tej materii obecnie trudno sobie wyobrazić. Były to wypełnienia z kauczuku, kości słoniowej, szkła, bawełny, gumy silastikowej czy gąbki polietylenowej.

Jednak dopiero na początku drugiej połowy XX wieku nastąpił dynamiczny rozwój plastyki estetycznej piersi. Na początku lat 60-tych XX wieku chirurg Uchida umieścił artykuł w prestiżowym piśmie lekarskim na temat zastosowania zastrzyków z płynnego silikonu w plastyce piersi. Dziś stosowanie płynnego silikony w plastyce piersi jest zakazane, albowiem jak się później okazało, powoduje on silne bliznowacenie i co za tym idzie, trudne do leczenia zniekształcenia. Dojście teraźniejszej ery chirurgicznego powiększania piersi do głosu miało miejsce w 1962 roku. Wówczas Frank Gerow i Thomas Cronin przeprowadzili po raz pierwszy operację chirurgicznego powiększenia piersi z zastosowaniem implantów silikonowych. W Jefferson Davis Hospital w Houston zoperowana została Timmie Jean Lindley, która po 50 latach na łamach BBC Word Service mając obecnie 80 lat tak wspominając efekt tamtejszego zabiegu: Myślałam, że wyszły po prostu idealne…W dotyku były miękkie i po prostu jak naturalne piersi.

Pierwsze implanty piersiowe składały się z otoczki wypełnionej płynnym silikonem. Ówczesny implant obarczony był ryzykiem pęknięcie i wydostania się na zewnątrz płynnego silikonu, co wiązało się z koniecznością wykonania zabiegu naprawczego. W dobie dzisiejszej medycyny w użyciu są implanty trzeciej generacji, projektowane tak by zapobiegać możliwym powikłaniom po ich pęknięciu.

Ponadto w latach 60-tych myśl twórcza implantów podążyła jeszcze w innym kierunku. W tych czasach po raz pierwszy wykorzystano sól fizjologiczną jako wypełnienie implantu. W 1964 roku we francuskiej firmie Laboratoires Arion powstały pierwsze protezy silikonowe wypełnione solą fizjologiczną.

Pewnym krokiem naprzód było wprowadzenie zmodyfikowanego, tak zwanego zagęszczonego silikonu, używanego do produkcji implantów piersiowych. Taka struktura zapewnia bezpieczeństwo i brak groźnych powikłań po ewentualnym pęknięciu gumowej otoczki, silikon o konsystencji galaretki nie wypływa z wnętrza implantu. Spowodowało to również to, iż obecnie większość pęknięć przebiega bezobjawowo. Należy jednak zaznaczyć, że każde podejrzenie pęknięcia implantu jest wskazaniem do jego wymiany. Wiele firm produkujących implanty daje na nią dożywotnią gwarancję, więc pacjentka nie ponosi w związku z materiałem wypełniającym dodatkowych kosztów.

Kolejną znaczącą modyfikacją struktury implantu piersiowego było wprowadzenie teksturowanej powierzchni elastomeru, czyli otoczki. Miało to miejsce pod koniec lat 80 – tych XX wieku. Wprowadzenie porów do budowy zewnętrznej otoczki spowodowało lepsze jej przyleganie do okolicznych tkanek i zmniejszyło ryzyko przemieszczania się implantu. Wykorzystano to do produkcji implantów anatomicznych, które muszą ściśle przylegać do okolicznych tkanek by zachować naturalny kształt piersi. Inną ważną cechą teraźniejszych implantów anatomicznych jest struktura silikonu wewnątrz implantu, występuje ona pod postacią bardzo mocno zagęszczonego żelu silikonowego (cohesive gel), który nawet po dużych zniekształceniach czy po długim „ugniataniu” wraca do pierwotnego kształtu. Zjawisko to nazywane jest zaprogramowaną pamięcią kształtu.

Historia pierwszych implantów anatomicznych sięga początku lat 90-tych, a dokładnie pierwsze implanty anatomiczne na rynek medyczny zostały wprowadzone w 1993 roku.

Ponadto równorzędnie badane i sprawdzane były nowe, inne metody powiększania piersi, nie tylko za pomocą implantów silikonowych. Na przełomie lat 70-80-tych we Francji zaczęto stosować odsysaną tkankę tłuszczową, którą później było można modelować sylwetkę, w tym także piersi. Twórcami tej metody byli francuscy chirurdzy Yves-Gerarda Illous i Pierre’a Fornir.

Dalszym bardzo ważnym krokiem, udoskonalającym tę dziedzinę medycyny estetycznej, było wprowadzenie trójwymiarowego obrazowania piersi oraz komputerowego doboru implantów indywidualnie każdej pacjentce. Od początku XXI wieku dostępny jest również w naszym kraju. Tak w skrócie przedstawia się historia chirurgicznego powiększania piersi. Biorąc pod uwagę nieustający rozwój medycyny możemy się w przyszłości spodziewać udoskonalenia  już istniejących metod, a także pracy nad innymi, nowatorskimi rozwiązaniami w chirurgii plastycznej  piersi.

Wskazania i przeciwwskazania do zabiegu powiększenia piersi

Plastyka chirurgiczna piersi, obok operacji plastycznych nosa, brzucha i liposukcji, należy do najpopularniejszych zabiegów medycyny estetycznej. Według dostępnych danych statystycznych krajem, w którym wykonuje się najwięcej tego typu zabiegów są Stany Zjednoczone. Według statysty,k prowadzonych corocznie przez American Society for Aesthetic Plastic Surgery (ASAPS), w 2013 roku przeprowadzono w USA ponad 313 000 operacji powiększenia biustu. Innymi krajami gdzie zabieg augmentacji jest równie popularny są Brazylia, Meksyk, Włochy i Chiny. Tak prezentuje się pierwsza światowa piątka pod względem liczby przeprowadzonych operacji chirurgicznego powiększenia piersi.

Ponad 80% wszystkich kobiet, poddających się augmentacji biustu, to kobiety w wieku między 20 a 50 rokiem życia, z czego ponad 50% z nich poddawało się zabiegowi tylko i wyłącznie ze względów kosmetycznych celem ich symetrycznego powiększenia. Około 80% kobiet powiększających sobie chirurgicznie biust stanowiły kobiety rasy kaukaskiej. W Polsce nie są prowadzone dokładne statystyki, jednak ocenia się, iż zabiegowi powiększenia piersi co roku poddaje się około 7000 – 7500 kobiet.

Analizując dane statystyczne warto przyjrzeć się badaniu interaktywnemu na dużej ilości kobiet, które zostało opublikowane w 2004 roku w majowym numerze Aesthetic Surgery Journal. W badaniu tym drogą internetową na stronie www.implantinfo.com poprzez wypełnienie ankiety udział wzięło 1350 kobiet w wieku od 19 do 89 lat, które poddały się zabiegowi powiększenia piersi. Ankieta składała się z 56 pytań, na które należało odpowiedzieć tak, nie lub nie pamiętam. Było to już drugie tego typu badanie, kiedy to podczas pierwszego zgromadzono aż 4011 uczestniczek, które udzieliły odpowiedzi na 177 pytań. Temat i problem badawczy był jednak zupełnie inny. Średnia wieku respondentek uczestniczących w tym badaniu wyniosła 34 lata, jak się okazało 74% z nich żyło w stabilnych związkach (65% kobiet w związku małżeńskim i 9% w związku partnerskim), a co ciekawe tylko 9% stanowiły rozwódki, a 14% singielki. Znaczną część, a dokładnie 88% uczestniczek ankiety stanowiły kobiety rasy białej. Jeżeli chodzi o wykształcenie wśród badanych kobiet, które poddały się zabiegowi mammoplastyki przeważał procent (39) z wykształceniem średnim.

Ponadto, badanie to wykazało duże zaufanie pacjentek do operującego chirurga, albowiem aż 90% badanych odpowiedziało, że w przypadku jakichkolwiek problemów zgłosiłaby się do chirurga wykonującego zabieg, dodatkowo przy zmianie miejsca zamieszkania, aż 83% z nich w razie wystąpienia problemów i tak zgłosiłaby się do swego lekarza. Badanie to skupia się również na problemie wizyt kontrolnych po przeprowadzonym zabiegu. Wykazuje, że w pierwszym roku po powiększeniu piersi aż 92% kobiet było na takich wizytach zachęcona przez prowadzącego lekarza, jednak dalej już tylko 41% respondentek stwierdza, iż ich lekarze zalecili im kolejne wizyty kontrolne. Według autorów badania, procent ten jest zdecydowanie zbyt niski, bowiem kobiety, poddające się zabiegowi powiększania piersi, powinny mieć zapewnioną coroczną wizytę kontrolną u swego chirurga plastycznego. O tym powinna wiedzieć każda kobieta planująca tego typu zabieg. Podkreślić należy, że badanie to ukazuje także inne spostrzeżenie, które mówi o dużym odsetku kobiet niestawiających  się na późniejsze wizyty kontrolne, co najpewniej wynika z faktu zadowolenia z operacji oraz wszczepionych implantów.

Procedura powiększenia piersi wykonywana jest z różnych powodów wśród których wyróżnić należy:

  • Chęć poprawy swego wyglądu – kobiece piersi to bez wątpienia atrybut kobiecości i seksualności. Wiele kobiet marzy o idealnej, smukłej sylwetce i proporcjonalnym, jędrnym biuście. Taki obraz kobiety jest propagowany w dzisiejszym świecie przez wszelakie media, nic więc dziwnego, że co raz więcej kobiet chce poprawić naturę, a z pomocą przychodzi im chirurgia plastyczna. W takim przypadku zabieg powiększenia piersi niesie ze sobą poprawę samooceny oraz umożliwia kobietom w większy sposób korzystać z własnej urody i wdzięku.
  • Chęć poprawy wielkości i kształtu piersi po przebytej ciąży – piersi po okresie ciąży mogą ulec deformacji, a mianowicie zarówno ulec powiększeniu jak i pomniejszeniu, najczęściej nie w taki sposób jaki sobie kobiety życzą, co jest przyczyną wielu kompleksów i spadku poczucia kobiecości. Zabieg powiększenia piersi może bez problemów być wykonany po przebytej ciąży oraz po okresie karmienia naturalnego.
  • W przypadku znacznej asymetrii obu piersi – delikatna asymetria prawej i lewej piersi jest fizjologią i występuje u znacznej większości kobiet. Zdarza się jednak, iż rozmiary obu piersi różnią się od siebie znacząco co negatywnie wpływa na estetykę i poczucie własnej wartości i kobiecości. Wówczas może być to wskazaniem do wykonania plastyki chirurgicznej.
  • W przypadku chirurgii rekonstrukcyjnej piersi – u chorych po radykalnym leczeniu raka piersi, mogąca przebiegać jako rekonstrukcja pierwotna lub wtórna. Rekonstrukcja pierwotna przeprowadzana jest łącznie z zabiegiem mastektomii, czyli chirurgicznego usunięcia gruczołu piersiowego. Zaletą tej metody jest brak przeżyć psychicznych związanych z utratą piersi. Rekonstrukcja wtórna przeprowadzana jest między 1 a 2 miesiącem po wykonaniu zabiegu odjęcia piersi. Zaletą tego trybu jest dokładne poznanie zaawansowania choroby nowotworowej oraz to, że zostało przeprowadzone leczenie pooperacyjne.
  • Przy niedorozwoju piersi, jako korekta wady wrodzonej przy zespole Polanda, piersiach bulwiastych lub innych zaburzeniach – zespół Polanda, nazywany również anomalią Polanda to rzadki zespół wad wrodzonych charakteryzujący się jednostronnym niedorozwojem klatki piersiowej oraz deformacją kończyny górnej (krótkopalczość i syndaktylia) po tej samej stronie. Dokładna etiologia i patogeneza schorzenie nie jest poznana. Uważa się, iż związana jest ze zjawiskiem dysrupcji i w tym konkretnym przypadku polega na zaburzeniu przepływu krwi przez tętnice podobojczykową, które jak mówią dostępne źródła ma miejsce około 46 dnia życia płodowego


Opisując wskazania do przeprowadzenia zabiegu mammoplastyki, należy zwrócić również uwagę na istniejące przeciwwskazania, które mogą wyeliminować pacjentkę z zabiegu. Powiększenie piersi przy zastosowaniu implantu silikonowego jest poważnym zabiegiem chirurgicznym, wykonywanym w znieczuleniu ogólnym. Wiąże się to z pewnym obciążeniem dla organizmu. Mając tego świadomość należy do każdej pacjentki podchodzić w sposób indywidualny i w taki sposób analizować wskazania i ewentualne przeciwwskazania do wykonania zabiegu

Do najważniejszych przeciwwskazań należy współistnienie chorób ogólnoustrojowych, najczęściej są to:

  • infekcje
  • niewydolność krążeniowo - oddechowa
  • poważne schorzenia wątroby
  • ciężkie zaburzenia funkcji nerek
  • choroby układowe
  • zaburzenia krzepnięcia krwi

Ponadto, wszystkie stany związane z nadmiernym odchudzaniem i stosowaniem restrykcyjnej diety są czasowym przeciwwskazaniem do wykonania zabiegu. Ewentualna dyskwalifikacja podejmowana jest wówczas na podstawie wyników podstawowych badań laboratoryjnych, które w tej sytuacji mogą ujawnić anemię, spowodowaną niedoborami pokarmowymi. Bezwzględnie w każdym przypadku należy wykluczyć choroby rozrostowe bądź degeneracyjne w obrębie gruczołu sutkowego. W tym celu wykonywana jest dokładna diagnostyka obrazowa, a stwierdzenie jakichkolwiek nieprawidłowości nakazuje pogłębienie diagnostyki o badania materiału histopatologicznego.

W czasie kwalifikacji i badania pacjentki lekarz powinien zwrócić uwagę na skórę okolicy piersi, czy nie ma w ich obrębie żadnych dużych blizn, co często uniemożliwia przeprowadzenie zabiegu ze względu na spadek elastyczności skóry.

Innym bardzo ważnym elementem jest rozmowa z pacjentką, przeprowadzona w taki sposób by poznać jej oczekiwania od operacji, jej psychiczne nastawienie, a także jej samoocenę i pobudki i motywy jakimi kieruje się chcąc poddać się zabiegowi powiększenia piersi.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać
Sprawdź ofertę »

Idealne wymiary – przegląd badań statystycznych o wyobrażeniach kobiet i mężczyzn

Piersi to bez wątpienia najbardziej widoczny atrybut kobiecości. Jest obsesją nie tylko wielu mężczyzn, ale również samych kobiet, które marzą o idealnym biuście. Właśnie ale jaki jest ten idealny rozmiar? Jest to jedno z pytań, na które ciężko jednoznacznie odpowiedzieć, gdyż odpowiedź ta jest zazwyczaj bardzo subiektywna. Z pomocą przychodzą badania naukowe przeprowadzone na szeroką skale wśród kobiet i mężczyzn. Starają się one określić ten tak zwany idealny rozmiar i kształt kobiecych piersi.

Starając się to wyjaśnić, naukowcy musieli opracować uniwersalny opis rozmiaru i kształtu różnych kobiecych piersi, odnosząc te wartości do ogólnych proporcji ciała kobiety.

Pierś kobiety została podzielona na dwie płaszczyzny – na dolny i górny biegun, powstają one poprzez poprowadzenie linii przez środek sutka, czyli tak zwany południk sutka. Określono również linię dolnego i górnego bieguna piersi. Obszar zawarty między linią górnego bieguna a południkiem sutka nosi nazwę wcześniej wspomnianego górnego bieguna, a analogicznie linia przestrzeń pomiędzy linią dolnego bieguna a południkiem sutka tworzy dolny biegun piersi. Dla dopełnienia tego matematycznego opisu wprowadzono jeszcze takie pojęcia jak nachylenie górnego i wypukłość dolnego bieguna piersi.

Dla lepszego zrozumienia tekstu oraz wyobrażenia sobie wszystkich płaszczyzn, proporcji itp. pomocne jest przejrzenie zdjęć zawartych w oryginalnej pracy badawczej opracowanej przez Melucci P., Branford OA., o tytule Population Analysis of the Perfect Breast: A Morphometric Analysis, której wybrane wyniki przedstawione są w poniższym tekście.

W badaniu za wzór wzięto 100 kobiecych rozebranych topless modelek o różnej specyfikacji wyżej opisanego wzoru określającego rozmiar i kształt biustu. Wyniki tych badań wskazały, iż większość respondentów opowiedziała się za stosunkiem górnego do dolnego bieguna piersi równym 45:55 (nieco pełniejszy dolny biegun niż górny), brodawki piersiowej ustawionej nieco w górę, nieco wklęsłym górnym i wypukłym dolnym biegunie piersi. Badanie to oparte zostało o opinię 1315 kobiet i mężczyzn (w tym 53 chirurgów plastycznych) w różnym wieku i zróżnicowanych kontynentalnie (respondenci z Afryki, Ameryki, Azji, Europy, Australii) i etnicznie (rasa biała, czarna, żółta). Respondenci zostali poproszeni o wybór pomiędzy czterem przekształconymi obrazami tych samych piersi jednej modelki (tak analogicznie dla 100 modelek) o wcześniej ustalonych stosunkach górnego do dolnego bieguna piersi (35:65, 45:55, 50:50, 55:45). Uczestnicy ankiety zostali poproszeni o uszeregowanie piersi w każdym z paneli od najbardziej do najmniej atrakcyjnych.

Wyniki badania i ich analiza przedstawia podstawowe wzorce najkorzystniejszych proporcji piersi widzianych przez całą zróżnicowaną grupę badawczą. Największą popularność zyskał panel z proporcją obu biegunów piersi wynoszącą 45:55. Drugim z kolei wyborem był stosunek 50:50, reszta z proponowanych paneli osiągnęły bardzo mało głosów. Te wyobrażenia idealnego biustu są podobne zarówno dla kobiet jak i mężczyzn.

Ponadto z powyższego badania można wyciągnąć wniosek, iż postrzeganie piękna kobiecego biustu jest uniwersalne zarówno dla płci, jak również dla różnych kultur. Wskaźnik 45:55 był wskazany w znacznej większości zarówno przez respondentów rasy białej, czarnej jak i żółtej.

Uniwersalny wybór wskaźnika 45:55 całej grupy badawczej stawia pytanie jaki rodzaj implantów (anatomiczne czy okrągłe) byłyby najlepsze dla uzyskania najbardziej pożądanego efektu? Wszystko skłania ku wyborze implantów anatomicznych jako tych pozwalających osiągnąć wyżej wspomniany wskaźnik, jednak znacznie częściej i powszechniej w operacjach powiększania piersi mają udział implanty okrągłe. Dla osiągnięcia proporcji równych 50:50 najbardziej odpowiednie będą implanty okrągłe.

Powyższe badanie odpowiada na pytanie jakiego kształtu powinien być perfekcyjny biust. A co z rozmiarem? W tym przypadku brytyjski portal Daily Mail donosi, iż większość kobiet, poddających się zabiegowi piersi, podaje miseczkę D jako optymalną, z którą czują się najlepiej i która nie przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu. Ponadto na łamach portalu chirurg plastyczny Mark Henley przytacza dane płynące z testu przeprowadzonego na brytyjskich kobietach chcących poddać się operacji powiększenia piersi. Kobiety przed zabiegiem otrzymywały specjalnie dopasowany i usztywniony biustonosz, który nosiły przez dwa tygodnie. Konstrukcja biustonosza pozwalała podjąć ostateczną decyzję o wielkości implantów. Wnioski z testu są takie, że większość kobiet wybierało implanty większe o średnio 30% niż planowały przed testem, co wiązało się z miseczką większą o co najmniej jeden rozmiar. Wyniki testu potwierdziły miseczkę D jako tą najbardziej popularną wśród oczekiwań kobiet powiększających biust.

System komputerowego doboru implantów

Jednym z niezbędnych warunków powodzenia zabiegu powiększenia piersi oraz zadowolenia pacjentki z uzyskanych efektów jest odpowiedni dobór wszczepianych implantów, a dokładnie jak najlepsze dopasowanie kształtu i ich wielkości do sylwetki i oczekiwań kobiety. Co potwierdzają badania kobiety pragną mieć często większy biust, jednak z zachowaniem należytych proporcji co do ich sylwetki, tak by piersi po zabiegu nie wyglądały sztucznie. Nie jest to zadanie proste i często było czynnikiem odstraszającym niektóre kobiety od zabiegu. Pewnego rodzaju przełomem okazało się wprowadzenie komputerowego systemu doboru implantów. Jednym z nich jest produkt firmy Allergan (renomowanego producenta implantów piersiowych) istniejący pod nazwą BioDynamic Breast Analysis. System ten pomaga w prawidłowym doborze implantów.

W trakcie konsultacji, chirurg plastyczny dokonuje dokładnych pomiarów pacjentki, a mianowicie niezbędne do wykonania pomiary to:

  • Wysokość, szerokość i projekcja obecnej piersi pacjentki, z uwzględnieniem szerokości klatki piersiowej i jej ewentualnej asymetrii
  • Odległość między obiema piersiami
  • Odległość między brodawką sutkową a obojczykiem
  • Elastyczność skóry piersi

Na podstawie tych wymiarów, oczekiwań samej pacjentki na temat kształtu i wielkości przyszłego biustu program komputerowy dobiera najwłaściwsze implanty piersiowe i przeprowadza wstępną wizualizacje efektu pooperacyjnego. Następnie kobieta ma możliwość oceny podpowiadanych implantów, dzięki włożeniu ich do specjalnego biustonosza, który pacjentka może przymierzyć. Pozwala to jej namacalnie i naocznie ocenić przyszłe efekty i ewentualnie zmodyfikować swoje oczekiwania jeszcze przed zabiegiem.

Innym, równie przydatnym programem wizualizującym efekty operacji plastycznej, jest system Vectra XT, produkowany przez amerykańską firmę Canfield Imaging Systems. Program ten oferuje możliwość projekcji w technologii 3D przyszłego rozmiaru, kształtu, czy barwy z konkretnych części ciała, co ważne z zachowaniem ich anatomicznych szczegółów. Finalny efekt pracy programu przedstawiany jest na monitorze komputera i poddany ocenie pacjentki i chirurga. Programu używa się przy planowaniu operacji plastycznych między innymi w obrębie twarzy i piersi. W odróżnieniu do wyżej opisanego systemu, w programie Vectra XT proces wizualizacji rozpoczyna się od automatycznego pomiaru rozmiarów kobiety. Umożliwiają to zamontowane kamery, które zgrywają obraz i przesyłają go do obróbki w w specjalnie do tego przeznaczonym oprogramowaniu (Vectra Analysis Module). Następnie pacjentka może zobaczyć i ocenić efekt pracy programu.

Należy jednak pamiętać, iż te wszystkie programy nie potrafią i nie powinny zastąpić doświadczenia chirurga plastycznego i ich główne zadanie polega na pomocy w doborze idealnych rozmiarów i kształtów piersi.

Przegląd dostępnych metod powiększania piersi

Zabieg powiększenia piersi praktykowany jest na świecie już przez wiele lat. Obecny okres cechuje się prężnym rozwojem medycyny estetycznej, w tym między innymi chirurgii plastycznej piersi. Według przeprowadzonych badań statystycznych aż 20-40% kobiet w ciągu swego życia myśli o powiększeniu swego biustu. Mammoplastyka obok liposukcji pozostaje najczęściej przeprowadzanym zabiegiem ze wszystkich należących do działu chirurgii plastycznej.

Zabieg augmentacji piersi z użyciem implantów silikonowych

Implant piersiowy firmy Mentor

Wśród powszechnie stosowanych w chirurgii plastycznej metod powiększania piersi można wyróżnić te z użyciem skalpela i bez jego użycia. Najczęściej stosowaną metodą jest operacyjne powiększenie biustu z użyciem implantów silikonowych. W użyciu znajdują się implanty okrągłe oraz anatomiczne, wypełnione żelem silikonowym bądź solą fizjologiczną.

W 2012 roku minęło pierwsze 50-lecie wprowadzenia implantów do powszechnego użytku w dziedzinie chirurgii plastycznej. Przez ten okres wiele badań i doświadczeń klinicznych potwierdziło skuteczność i względne bezpieczeństwo zabiegu powiększenia piersi z użyciem implantów silikonowych.

Substancje, kryjące się pod pojęciem silikonu, to polimery krzemu i tlenu. Silikon ma wiele form podobnie jak jej siostrzana substancja na bazie węgla – ropa naftowa. Nie wszystkie odmiany nadają się do ich użycia u ludzi. W medycynie estetycznej głównym budulcem większości produktów silikonowych jest dimetylosiloksan – polimer silnie hydrofobowy, używany także między innymi do produkcji soczewek kontaktowych.

Istnieje kilka podziałów implantów silikonowych, stosowanych we współczesnej medycynie estetycznej. Ze względu na substancję wypełniającą wyróżniamy:

  • Implanty wypełnione solą fizjologiczną – są mniej popularne niż implanty wypełnione żelem silikonowym, wydają się być mniej naturalne w dotyku oraz istnieje ryzyko pewnej straty na objętości w okresie kilkuletnim. Do zalet tego typu protez należy pełna wchłanialność zawartości przez organizm po ewentualnym pęknięciu implantu oraz przejrzystość dla promieniowania rentgenowskiego. W zdecydowanej większości zewnętrzna struktury implantu jest pokryta porowatą powierzchnią (teksturowaną) co ułatwia przylegania i zapobiega przemieszczaniu się implantu. Są dopuszczone przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do stosowania u kobiet w wieku 18 lat i starszych.
  • Implanty wypełnione żelem silikonowym – najpopularniejsze implanty na rynku medycyny estetycznej. W ponad 50 letniej historii ich istnienia świat dzienny ujrzały już trzy generacje implantów silikonowych. Najnowsze cechują się naturalną konsystencją, wytrzymałością(bardzo rzadko dochodzi do pęknięcia implantu i wydostania się na zewnątrz zawartości), zwarta konsystencja zapobiega przed wydostaniem się zawartości po ewentualnym pęknięciu otoczki. Do wad tych implantów zalicza się ich nieprzepuszczalność dla promieniowania rentgenowskiego oraz to, że wypełniający wnętrze implantu żel silikonowy nie jest wchłaniany przez ludzki organizm. Licznie przeprowadzone badania wykazały, iż obecność implantów silikonowych w organizmie kobiety nie opóźnia diagnostyki gruczołu piersiowego i nie zwiększa ryzyka nowotworu piersi. FDA dopuszcza stosowanie tych implantów u kobiet, które skończyły 22 rok życia.

Tak wyglądał podział implantów ze względu na rodzaj wypełnienia, zaś implanty ze względu na strukturę powierzchni i kształt dzielimy na:

  • Implanty gładkie – posiadają gładką powierzchnie otoczki implantu, obecnie rzadziej stosowane, zaletą tego typu protezy jest niewidoczność struktury powierzchni nawet u kobiet ze skąpą tkanką podskórną.
  • Implanty teksturowane – otoczka protezy silikonowej ma charakterystyczne pory, co pozwala na dokładne przyleganie implantu do okolicznych tkanek oraz minimalizuje ryzyko zmiany położenia. To obecnie najczęściej stosowane implanty, a ich niewątpliwą zaletą jest rzadsze tworzenie grubej torebki dookoła implantu jako reakcji organizmu na „ciało obce”.

Poza wyżej wymieniopełnymi podziałami, implanty używane w chirurgicznym powiększaniu piersi dzielmy jeszcze ze względu na kształt protezy na:

  • Implanty anatomiczne – implanty o kształcie łezki, według wielu zapewniają bardziej naturalny kształt piersi niż implanty okrągłe, a ich zastosowanie umożliwia uzyskanie łagodnego górnego bieguna piersi i pełnego dolnego bieguna, co odpowiada wcześniej opisanym preferencjom opisanym w punkcie o idealnych rozmiarach kobiecego biustu. Potencjalną wadą tych protez może być ryzyko ich obrotu i przemieszczenia implantu wewnątrz piersi, co wymaga późniejszej interwencji chirurgicznej. Zastosowanie znajdują najczęściej w przypadku korekty piersi opadających i asymetrycznych. Najczęściej wypełnione są skondensowanym żelem silikonowym, co zapobiega wydostaniu się substancji po ewentualnym pęknięciu otoczki protezy.
  • Implanty okrągłe – protezy te charakteryzuje symetryczny kształt, a ich wnętrze wypełnia żel silikonowy o zróżnicowanej gęstości, najczęściej płynny (konieczność operacji po pęknięciu implantu). Zazwyczaj stosowane są przy plastyce piersi płaskich. Zagrożeniem płynącym z tych implantów jest czasami ich nienaturalny wygląd, kiedy to zostanie dobrany zbyt duży rozmiar do gabarytów pacjentki. Jednym z głównych ich mankamentów jest większe ryzyko utworzenia się fałdu na skórze powiększonej piersi, zaś do zalet należy możliwość wykonania mniejszego cięcia skórnego, co wiąże się z pozostawieniem jeszcze mniejszej blizny.

Tak przedstawia się podział implantów obecnie stosowanych w chirurgii plastycznej piersi. Zaznaczyć należy, iż nie można jednoznacznie wskazać najlepszego uniwersalnego implantu dla każdej kobiety. Cała sztuka polega na odpowiednim dopasowaniu rozmiaru, kształtu i typu protezy pod indywidualne gabaryty pacjentki, czemu sprzyja doświadczenie i artyzm chirurga plastycznego i tu znajduje się jego nieoceniona rola w tym procesie. Niemniej jednak jak wynika ze statystyk najczęściej stosowane są implanty o powierzchni porowatej, wypełnione zagęszczonym żelem silikonowym o kształcie anatomicznym lub okrągłym.

Ponadto ciągłą popularnością cechuje się zabieg augmentacji własnym tłuszczem, czyli BEALI (Breast Augmentation by Lipotransfer), w trakcie którego chirurg dokonuje uzupełnienia piersi pacjentki jej własną tkanką tłuszczową.

BEALI (Breast Augmentation by Lipotransfer) - Chirurgiczne powiększenie piersi własnym tłuszczem

Zabieg powiększenia piersi własnym tłuszczem można rozdzielić na dwa etapy, a dokładnie na:

  • Etap liposukcji – dochodzi do pobrania tkanki tłuszczowej z ciała kobiety i jego odpowiednie przygotowanie (poprzez wirowanie i dekantację)
  • Etap właściwego przeszczepiania tkanki tłuszczowej do piersi

Podobnie jak w przypadku augmentacji piersi implantami silikonowymi, tak i tu pacjentka w trakcie zabiegu znajduje się w ogólnej narkozie. Operator przez minimalne nacięcia o wielkości 3-4 mm wprowadza kaniule, dzięki którym pobiera tkankę tłuszczową z tak zwanych depozytów tłuszczowych pacjentki (np. okolica uda, łydki, fałd brzuszny). W kolejnym etapie tak pobrane tkanki poddawane są przeróbce, czyli odwirowaniu i dekantacji (oddzieleniu niepotrzebnych płynnych frakcji tkanki tłuszczowej). Uzyskany w ten sposób materiał nazywany jest „własnym tłuszczem” i może zostać przeszczepiony pacjentce.

Operujący chirurg wykonuje niewielkie nakłucia kaniulami o wielkości od 1,2 do 1,8 mm i wprowadza przez nie uzyskaną od pacjentki tkankę tłuszczową. Materiał wstrzykiwany jest między skórę a gruczoł piersiowy, pod sam gruczoł, a także do mięśnia piersiowego i wokół samych piersi.

Za pomocą tej metody możliwe jest powiększenie piersi o jeden rozmiar, a jej niepodważalną zaletą jest dodatkowe modelowanie sylwetki kobiety. Ponadto do ciała kobiety nie jest wprowadzana żadna substancja obca, a jej własna tkanka, więc można uniknąć powikłań związanych z wszczepieniem implantu. Do minusów należy na pewno konieczność przeprowadzenie kilku zabiegów celem osiągnięcia pożądanej wielkości piersi.

Metody nieoperacyjnego powiększania piersi

Procedura powiększenia piersi nie musi być automatycznie utożsamiana z poważnym zabigiem operacyjnym. Obecnie stosowane są również metody nieoperacyjnego powiększenia biustu, a wśród nich dwie najczęściej wykonywane, a mianowicie:

Powiększenie piersi preparatem Macrolane – alternatywa dla chirurgicznego zabiegu augmentacji biustu. Preparat Macrolane to specjalnie przygotowany żel z kwasem hialuronowym. Jest to związek chemiczny naturalnie występujący w organizmie człowieka i pełniący w nim wiele ważnych funkcji, co stanowi niezaprzeczalną zaletę tej metody, albowiem organizm nie traktuje preparatu jak czegoś obcego i nie powoduje tworzenia się procesu zapalnego, a także ogranicza ryzyko komplikacji do minimum. Powiększenie piersi preparatem Macrolane wykonywane jest w znieczuleniu miejscowym i całość procedury zazwyczaj nie przekracza 45 minut. Chirurg plastyczny przy pomocy niewielkich nacięć pod pachą pacjentki wprowadza kaniule, poprzez które wprowadza opisywany preparat. Do gruczołu piersiowego wpuszczane jest około 150 – 200 ml żelu do każdej piersi. Następnie po nastrzyknięciu pierś jest masowana tak by preparat równomiernie się rozlokował. Ta metoda pozwala na powiększenie biustu o 1-2 rozmiary. Największą jej zaletą jest minimalna inwazyjność, możliwość zastosowania znieczulenia miejscowego oraz bezpieczeństwo zabiegu. Niestety efekty utrzymują się przez okres 18 – 30 miesięcy i po tym czasie by podtrzymać otrzymany efekt zabieg powinien zostać powtórzony. Okres ten jest inny dla każdej kobiety i uzależniony jest od wieku pacjentki, stanu jej piersi, stylu życia i aktywności fizycznej. Preparat jest wskazany zwłaszcza w przypadku małych piersi oraz podniesienia i ujędrnienia piersi obwisłych. Przeciwwskazaniem są zaś choroby przebiegające z zaburzeniami krzepliwości krwi oraz choroby autoimmunologiczne, okres laktacji, stany zapalne skóry w okolicy planowanego zabiegu oraz uczulenie na kwas hialuronowy.

Powiększenie piersi preparatem Aquafilling Bodyline – kolejna alternatywa dla zabiegu operacyjnego. Zamiast przy pomocy protez silikonowych, piersi powiększane są specjalnie spreparowanym żelem. Skład tej substancji to w głównej mierze sól fizjologiczna, bo aż 98% składu stanowi 0,9% NaCl, zaś w pozostałych 2% poliamid, które poprzez swoje właściwości wiąże sól i dzięki temu nadaje objętość całej mieszaninie. Ponadto badania przeprowadzone nad tą substancją potwierdzają, iż nie powoduje ona odczynów alergicznych i zapewnia pełne bezpieczeństwo przeprowadzanego zabiegu. Mała inwazyjność i brak blizn to kolejna niepodważalna zaleta tej metody. Całość procedury przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym (0,25% chlorowodorkiem lidokainy), a całkowity czas zabiegu najczęściej nie przekracza 90 minut. Preparat Aquafilling bodyline wstrzykiwany jest do tkanek miękkich piersi przy użyciu igieł lub kaniul o rozmiarze G16-18, co minimalizuje inwazyjność oraz uraz w miejscu wstrzyknięcia, przez co po zabiegu nie pozostają brzydkie blizny. Zabieg ten pozwala na powiększenie piersi maksymalnie o 150 ml każdej z nich. Efekt powinien być widoczny już parę godzin po zabiegu, ale na pełne rezultaty należy poczekać około tygodnia i utrzymywać się ponad 5 lat. Nie każdy jednak może poddać się temu minimalnie inwazyjnemu zabiegowi, albowiem jak w przypadku każdej procedury istnieją konkretne przeciwwskazania do jej wykonania. W tym przypadku są zaburzenie krzepnięcia krwi u chorej, zaburzenia miesiączkowania, choroby nowotworowe, ciężkie choroby układowe, alergia na leki, infekcje i stany zapalne skóry oraz choroby zakaźne. Bezpieczeństwo, mała inwazyjność, naturalny wygląd i długotrwały efekt to największe zalety zabiegu powiększenia piersi preparatem Aquafilling bodyline.

Jaki lekarz wykonuje zabieg powiększania piersi?

Zabieg chirurgicznego powiększenia piersi należy do dziedziny medycyny estetycznej, a dokładnie do chirurgii plastycznej. Za przeprowadzenie zabiegu augmentacji odpowiedzialny jest lekarz, dyplomowany specjalista chirurgii plastycznej. Zabieg przeprowadzany jest w specjalistycznych klinikach posiadających personel z doświadczeniem w tego typu zabiegach oraz dysponująca odpowiednimi standardami medycznymi.

Chirurgiczne powiększenie piersi nie jest refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, co wiąże się z pełną odpłatnością za zabieg, którą ponosi pacjentka. Całkowity koszt takiego zabiegu uzależniony jest od wybranej metody operacji oraz w przypadku powiększenia piersi implantami od rodzaju dobranego implantu piersiowego. Cena takiego zabiegu może więc wahać się od 5 000 do 20 000 zł.

Jakie znieczulenie stosowane jest w trakcie zabiegu operacyjnego powiększenia piersi?

Zabieg mammoplastyki trwa zazwyczaj około 90 minut. Wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, więc pacjentka nie odczuwa żadnych dolegliwości w trakcie zabiegu. Nad całą procedurą i bezpieczeństwem zabiegu czuwa lekarz anestezjolog co zapewnia komfort pacjentowi oraz chirurgowi w jego pracy. Zabieg przeprowadzany w najlepszych klinikach zapewnia cały personel i sprzęt medyczny na najwyższszym poziomie, co bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo i jakość świadczonych usług

Jakie ryzyko niesie ze sobą operacja powiększenia piersi?

Zabieg operacyjnego powiększenia piersi jest stosunkowo bezpieczną procedurą, jednak jak każdy zabieg chirurgiczny niesie ze sobą ryzyko wystąpienia pewnych komplikacji, o których pacjentka przed zabiegiem powinna być dokładnie poinformowana przez chirurga plastycznego przeprowadzającego zabieg.

Zjawisko obkurczenia torebki łącznotkankowej - kontraktura kapsułkowa

Najczęstszym z możliwych powikłań jest obkurczenie torebki łącznotkankowej otaczającej implant. Do takiego stanu może dojść już w pierwszych latach po zabiegu lub nawet po kilku latach od operacji. Według oficjalnie przedstawianych danych przez firmy wiodące prym na rynku implantów (Allergan i Mentor) ryzyko wystąpienia obkurczenia torebki szacowane jest na około 7% w przypadku pierwszej operacji wszczepienia implantów, jednak wzrasta do 14% przy ponownej interwencji chirurgicznej. Czasami w wyniku drażnienia okolicznych tkanek przez implant dochodzi do pogrubienia torebki łącznotkankowej (jest to reakcja organizmu na ciało obce) i widocznego zgrubienia piersi co może prowadzić nawet do zmiany kształtu piersi. Zjawisko to nazywane jest kontrakturą kapsułkową. Patogeneza i przyczyna tej możliwej komplikacji nie jest poznana, nie jest to wina chirurga i nikt nie jest w stanie przewidzieć jak zareaguje ciało kobiety na wszczepiony implant.

Przykurcz torebkowy jest klasyfikowany według skali Bakera:

  • I stopień – pierś miękka, zachowuje naturalny wygląd
  • II stopień – pierś delikatnie stwardniała, zachowuje naturalny wygląd
  • III stopień – pierś jest twarda, kształt piersi nienaturalny
  • IV stopień – pierś jest twarda, pojawia się bolesność, a kształt piersi jest nienaturalny

Stan kontraktury kapsułkowej zazwyczaj jest wskazaniem do interwencji chirurgicznej, czasami jednak skuteczne okazują się metody leczenia zachowawczego. Najważniejsze wydaje się więc postępowanie zapobiegające wystąpieniu tego powikłania. Dlatego niezmiernie ważne jest odpowiednie jak najlepsze dobranie protez, indywidualnie dla każdej kobiety z jednoczesnym stosowaniem profilaktyki przeciwzapalnej, wypełnianie odpowiednich pozabiegowych zaleceń lekarskich oraz odpowiednio dobrana technika operacyjna. To wszystko wskazuje jak ważne jest doświadczenie chirurga plastycznego.

Zaburzenia wrażliwości w obrębie sutka

Ponadto zdarza się, że pacjentki po jakimś czasie zgłaszają lekarzowi nadwrażliwość brodawek sutkowych lub też osłabienie czucia w ich okolicy. Zazwyczaj powyższe objawy mijają i wszystko wraca do normy po paru miesiącach, wyjątkowo rzadko to powikłanie utrzymuje się stale.

Pęknięcie implantu i przesiąkanie żelu

Często w związku z operacją powiększenia piersi za pomocą implantów silikonowych pacjentki obawiają się ich pęknięcia i pytają jakie jest tego ryzyko. Obecnie implanty piersiowe dopuszczone do stosowania w zabiegach mammoplastyki posiadają wszystkie niezbędne atesty bezpieczeństwa, są wysokiej jakości i ryzyko ich samoistnego pęknięcie jest niewielkie. Ponadto znaczna większość producentów implantów daje dożywotnią gwarancję na swoje produkty i w razie jego samoistnego pęknięcia (gwarancja nie obejmuje pęknięć spowodowanych urazem), pacjentka otrzymuje bezpłatny zamiennik.

Częściej jednak przyczyną takiego pęknięcia może być uraz piersi, np. podczas wypadku komunikacyjnego. Wówczas jeżeli implant wypełniony był solą fizjologiczną, to zostaje ona wchłonięta przez otaczające tkanki. Kiedy implant wypełniony jest żelem silikonowym, wówczas wydostając się na zewnątrz może zmienić strukturę i kształt piersi. Podkreślić jasno należy, iż stan po pęknięciu implantu jest wskazaniem do interwencji i korekty chirurgicznej oraz wymiany implantów na nowe.

Możliwe również jest takie zjawisko jak przesiąkanie żelu w obrębie otoczki implantu, polega ono na przenikaniu przez zewnętrzną powłokę implantu mikroskopijnych cząstek silikonu. Przeprowadzone badania nie wykazały szkodliwości i niebezpieczeństwa dla organizmu związanego z powyższym stanem.

Ryzyko zakażenia pooperacyjnego

Tak jak w przypadku każdej operacji, tak też chirurgiczne powiększenie piersi może wiązać się z rozwinięciem zakażenia, w tym konkretnym wypadku infekcji wokół implantu. Ryzyko tego powikłania oscyluje w granicach 2% operowanych pacjentek. Najczęściej ma to miejsce w pierwszym tygodniu od zabiegu. W większości sytuacji skuteczna okazuje się antybiotykoterapia, która zwalcza powstałą infekcję. Sporadyczne przypadki kończą się interwencją chirurgiczną i czasowym usunięciem implantów, które zostają ponownie wszczepione po zwalczeniu zakażenia.

Ważne jest by podejmować działania zapobiegające wystąpieniu tego typu powikłań. W większości renomowanych klinik w ramach działań profilaktycznych pobierany jest materiał z nosa na posiew i otrzymany wynik wraz z pełnym antybiogramem decyduje o ewentualnej późniejszej profilaktyce antybiotykowej. W przypadku wykrycia u pacjentki nosicielstwa szczepu alarmowego, jakim jest na przykład gronkowiec złocisty metycylinooporny (ang. methicyllin – resistant Staphylococcus ureus), poza zgłoszeniem przypadku do Państwowego Instytutu Sanitarnego, chirurg zmuszony jest do odroczenia operacji do momentu wyleczenia pacjentki z nosicielstwa. Takie postępowanie pozwala uniknąć późniejszych groźnych powikłań.

Ból i dyskomfort po zabiegu

Trzeba mieć również świadomość, iż zabieg powiększenia piersi wiąże się z odczuwaniem przez pacjentkę bólu pooperacyjnego piersi. Jest to naturalne następstwo przeprowadzonego zabiegu, a nie powikłanie i takiego bólu należy spodziewać się w większości przypadków. Dolegliwości bólowe o największym natężeniu utrzymują się przez pierwszy dzień od zabiegu, następnie wraz z upływem czasu w ciągu kilku dni ból się stopniowo zmniejsza. Poza tym z tego typu bólem można skutecznie sobie poradzić za pomocą dostępnych środków analgetycznych, o czym dokładnie kandydatkę do zabiegu poinformuje jej chirurg plastyczny. Co ważne i na co również pacjentka powinna być uczulona, by każdy narastający w ciągu kilku dni ból zgłaszać lekarzowi.

Innym uniedogodnieniem po zabiegu może być uczucie dyskomfortu w okolicy piersi i odczuwanie ciała obcego. Jest to naturalne zjawisko i może minąć trochę czasu nim organizm pacjentki zaadoptuje się do posiadanych implantów.

Krwawienie i krwiak po zabiegu powiększenia piersi

Podobnie jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, możliwym powikłaniem jest krwawienie i powstanie krwiaka w ranie pooperacyjnej. Według danych, ryzyko wystąpienia tej komplikacji szacowane jest na mniej niż 2%. Objawy przemawiające za powstaniem krwiaka to jednostronny ból piersi z towarzyszącym obrzękiem i czasami gorączką. Może powstawać powoli w ciągu kilku dni, tygodnia lub narastać szybko powodując znaczny ból i ucisk. Małe krwiaki zazwyczaj ulegają samoistnemu wchłonięciu, jednak większe wymagają zastosowania drenażu.

Asymetria piersi i zaburzenia procesu bliznowacenia

Na koniec omawiania możliwych komplikacji i następstw operacji powiększenia piersi należy wspomnieć o asymetrii piersi i możliwości powstania bliznowca. Asymetria piersi jest zazwyczaj wynikiem zmiany położenia implantu. Może to wynikać z winy pacjentki, a mianowicie niedostatecznego wypełniania zaleceń lekarskich. Większe ryzyko istnieje w przypadku implantów kropelkowych. Natomiast przerost blizny lub nawet tworzenie się bliznowca należy do bardzo rzadkiego zjawiska po chirurgicznym powiększeniu piersi. Najniższe ryzyko cechuje operacje z poprowadzonym cięciem przezobwódkowym. Obecność przerostu blizny po operacjach z dostępu pachowego i podsutkowego mogą wymagać ponownego otworzenia i zamknięcia.

Kwalifikacja do zabiegu chirurgicznego powiększenia piersi

Kluczem do powodzenia operacji i późniejszego zadowolenia pacjentki z wyniku operacji powiększenia biustu jest odpowiednio przeprowadzone postępowanie kwalifikacyjne do konkretnego typu zabiegu. Powinno być indywidualne dla każdej kobiety, mając na uwadze jej oczekiwania, pomoc i doświadczenie chirurga plastycznego i wypracowanie na tej podstawie najlepszego sposobu postępowania. Dlatego bardzo ważną rolę pełni wizyta konsultacyjna przed planowanym zabiegiem powiększania piersi, podczas której lekarz porusza trzy rodzaje cięcia oraz sposób planowanego implantu. Jest to bardzo ważna kwestia, gdyż w dużej mierze od tego będzie zależeć finalny efekt i powodzenie operacji.

Po poznaniu oczekiwań kobiety do jej sylwetki dobierane są odpowiednie implanty, których wizualny efekt można ocenić dzięki komputerowemu systemowi doboru implantów. Dzięki przeprowadzonej symulacji będzie możliwe zobaczenie finalnego efektu, tego jak biust będzie wyglądał po zabiegu. Co odgrywa ważną rolę i pozwala uniknąć błędnego doboru implantów. Należy jednak wytłumaczyć pacjentce, iż symulacja ta ma tylko i wyłącznie charakter podglądowy i nie upoważnia do twierdzenia, iż taki będzie na pewno efekt końcowy.

Ponadto, w trakcie wizyty kwalifikacyjnej lekarz poznaje kobietę oraz jej pogląd na siebie, swoje ciało i powody, dla których chce powiększyć sobie biust. W tym punkcie podkreślić należy, iż najlepszą kandydatką do operacji powiększenia piersi jest kobieta, która chce poprawić swój wygląd i wykazuje w tym aspekcie tak zwany zdrowy rozsądek i jednocześnie nie chce doprowadzić go do stanu idealnego. Jeżeli kobieta jest w pełni zdrowa (powinna poinformować lekarza o ewentualnych chorobach, przyjmowanych lekach, uzależnieniach np. od nikotyny) i jej oczekiwania spełniają wskazania do operacyjnego powiększenia piersi, może zostać zakwalifikowana do zabiegu augmentacji.

Kobieta powinna również otrzymać wyczerpujące informację na temat przebiegu samego zabiegu, rodzaju użytego znieczulenia, a także koszt całkowitej procedury.

Przygotowanie do zabiegu operacyjnego powiększenia piersi

Tak jak w przypadku każdego zabiegu operacyjnego, tak i do zabiegu powiększenia piersi niezbędne jest należyte przygotowanie pacjentki. Kobieta przygotowywana do zabiegu powinna mieć wykonany pełen pakiet podstawowych badań laboratoryjnych, standardowo wykonywanych przed operacjami, a mianowicie badanie morfologii krwi, poziom elektrolitów w surowicy, podstawowe parametry układu krzepnięcia, poziom mocznika i kreatyniny w surowicy, badanie ogólne moczu. Ponadto konieczne jest wykonanie posiewu bakteriologicznego z przedsionka nosa, zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej, badania elektrokardiograficznego oraz u pacjentek po 40 roku życia badania mammograficznego piersi.

Podsumowując, niezbędne badania przed zabiegiem powiększenia piersi to:

  • Morfologia i grupa krwi
  • Stężenie elektrolitów (sód i potas) w surowicy
  • Podstawowe parametry układu krzepnięcia – APTT, PT, INR
  • Poziom kreatyniny i mocznika w surowicy
  • Badanie ogólne moczu
  • Posiew bakteriologiczny z przedsionka nosa
  • RTG klatki piersiowej
  • Badanie elektrokardiograficzne serca (EKG)
  • USG lub mammografia piersi (u kobiet po 40 roku życia)
  • Mutacja BRCA-1 (w przypadku dodatniego wywiadu rodzinnego w kierunku nowotworu piersi)

Wszystkie potrzebne informacje zawierające pełen zestaw wymaganych badań pacjentka otrzyma na wizycie konsultacyjnej od chirurga przeprowadzającego zabieg. Ważne jest należyte zebranie wywiadu przez lekarza, albowiem od tego również zależy ewentualne zlecenie innych dodatkowych badań. Na przykład kiedy w najbliższej rodzinie kobiety (mama, babcia) występował nowotwór piersi, wówczas zalecane jest wykonanie badania genetycznego mutacji BRCA-1 oraz skonsultowanie się z onkologiem. Palącą kobiete należy również odpowiednio poinstruować i zalecić wstrzymanie się od palenia papierosów na minimum 2 tygodnie przed i po zabiegu. Przydatne w tym aspekcie bywa dokładne wyjaśnienie operowanej jaki ma to cel oraz opowiedzenie o szkodliwym wpływie palenia na procesy gojenia rany, a także przestrzec ją o możliwości odstąpienia od wykonania zabiegu w razie niezastosowania się do wyżej wymienionych zaleceń.

Ponadto pacjentka powinna wiedzieć, iż na dwa tygodnie przed zabiegiem nie powinna zażywać preparatów zawierających witaminę E oraz kwas acetylosalicylowy (Aspiryna ), a najlepszym czasem na przeprowadzenie operacji jest okres między 7 a 12 dniem cyklu. Nie powinno wykonywać się zabiegu w trakcie miesiączki.

Pacjentka na minimum 6 godzin przed planowanym zabiegiem nie powinna jeść ani nic nie pić. W przeddzień operacji lub podczas wizyty konsultacyjnej chirurg przeprowadzający zabieg rozmawia z pacjentką, informuje ją o przebiegu planowanego zabiegu, możliwych powikłaniach i czasie rekonwalescencji. Podczas rozmowy zdecydowana na operację kobieta podpisuje zgodę na zabieg. Dodatkowo z pacjentką rozmawia lekarz anestezjolog na temat jej ewentualnych schorzeń towarzyszących, uczuleń na leki itp. Kobieta wypełnia ankietę anestezjologiczną i na tej podstawie zostaje przeprowadzona anestezjologiczna kwalifikacja pacjentki do zabiegu.

Metody chirurgicznego powiększenia piersi - przebieg zabiegu

Gruczoł piersiowy (łac. glandula mammaria) będący w centrum zainteresowania tego opisu jest największym skórnym gruczołem człowieka, parzystym narządem o półkolistym lub stożkowatym kształcie. Położony jest między II a VI żebrem, mostkiem i linią pachową przednią. Gruczoł ten w pełni rozwiniety jest jedynie u kobiet, u mężczyzn fizjologicznie pozostaje w stadium inwolucji. Co ciekawe, od nazwy tego gruczołu klasa kręgowców otrzymała nazwę ssaki (łac. mammalia). Można stwierdzić, iż gruczoł piersiowy to narząd skóry, przytwierdzony bezpośrednio do niej więzadłami Coopera, które między innymi odpowiadają za kształt i sprężystość kobiecej piersi.

Gruczoł ten zbudowany jest z tkanki gruczołowej (ulokowanej głównie w obrębie otoczki), tłuszczowej (zagruczołówej, międzygruczołowej i podskórnej), a także tkanki łącznej oraz licznych naczyń krwionośnych, limfatycznych i nerwów. Unaczynienie gruczołu piersiowego pochodzi od tętnicy pachowej, tętnic międzyżebrowych i tętnicy piersiowej wewnętrznej, a unerwienie od odgałęzień skórnych nerwów nadobojczykowych i międzyżebrowych (IV-VI). Ciekawostką jest fakt, iż pierś stanowi jeden z najbardziej wrażliwych na bodźce zewnętrzne organów w kobiecym ciele. Perfekcyjna znajomość anatomii gruczołu piersiowego zapewnia chirurgowi plastycznemu komfort pracy oraz minimalizuje ryzyko powstania powikłań podczas zabiegu.

Zabieg augmentacji, czy mamoplastyki bądź po prostu chirurgicznego powiększenia piersi może zostać przeprowadzony na dwa sposoby, czyli:

1. Chirurgiczne powiększenie piersi z użyciem implantu silikonowego:

  • Zabieg powiększenia piersi z użyciem implantu okrągłego
  • Zabieg powiększenia piersi z użyciem implantu anatomicznego

2. Chirurgiczne powiększenie piersi własnym tłuszczem, czyli BEALI (Breast Augmentation by Lipotransfer)

Przebieg zabiegu augmentacji piersi z wszczepieniem protezy silikonowej

Powiększanie piersi implantami (umieszczenie podgruczołowe i podmięśniowe) - rysunek poglądowy

Operacyjne powiększenie piersi przy użyciu protezy silikonowej może być przeprowadzany z różnych dostępów, a dokładniej z cięcia podsutkowego, pachowego i przezobwódkowego. Wybór cięcia jest w głównej mierze uzależniony od rodzaju wszczepianego implantu, czy jest to proteza silikonowa okrągła czy anatomiczna oraz od decyzji chirurga, który zgodnie ze swoją wiedzą i doświadczeniem wybiera jak najkorzystniejszy sposób poprowadzenia operacji. Zaletą cięcia w linii podsutkowej jest przejrzyste pole operacyjne i zminimalizowanie ryzyka krwawienia, zaś główną wadą jest pooperacyjna widoczność. Dostępami zapewniającym najlepszy efekt kosmetyczny jest dostęp pachowy oraz przezobwódkowy. Cięcia te stwarzają najlepsze możliwości zasłonięcia śladów po przeprowadzonym zabiegu. Ponadto cięcie przezobwódkowe stosowane jest w przypadku korekcji piersi tabularnych.

Pierwszym etapem zabiegu jest oznaczenie na ciele kobiety widoczną linię cięcia. Powinna być ona nakreślona jeszcze przed znieczuleniem pacjentki w pozycji stojącej. Następnie pacjentka układana jest na stole operacyjnym i znieczulona przez lekarza anestezjologa. Ogólna narkoza zapewnia komfortowe pracę chirurgowi i bezbolesny przebieg zabiegu dla samej pacjentki.

Operator dokonuje odpowiedniego nacięcia. W przypadku dostępu pachowego i umieszczenia implantu silikonowego pod mięśniem piersiowym, w przednim fałdzie pachowym chirurg odnajduje brzeg mięśnia piersiowego i dokładnie preparuje okolicę tworząc miejsce dla wszczepianej protezy. Na tym etapie operacji zadaniem chirurga jest oddzielenie tego mięśnia od ściany klatki piersiowej. Zazwyczaj nie sprawia to żadnych problemów doświadczonemu chirurgowi, który przy pomocy tępego narzędzia oddziela go i dzięki temu wytwarza właściwą kieszeń przeznaczoną do włożenie protezy.

Najważniejsze w tym wszystkim jest to, by wyżej opisana kieszeń tworzona była ku dołowi na około 1 – 2 cm poniżej linii podsutkowej. Manewr ten ma zapobiec ewentualnemu późniejszemu dogłowowemu przemieszczaniu się implantu. Następnie operator w wytworzonej przestrzeni umieszcza wcześniej przygotowaną protezę, w przypadkach tego wymagających zakłada drenaż Redona (zbierający i odprowadzający zalegającą treść z pola pooperacyjnego) i na koniec zamyka warstwowo ranę, wieńcząc wszystko założeniem szwów kosmetycznych.

Taka lokalizacja implantu silikonowego (pod mięśniem piersiowym) ma swoje niepodważalne zalety, albowiem wiąże się z mniejszym nasileniem tworzenia się torebki łącznotkankowej, a także z mniejszą liczbą takich powikłań jak zaburzenia czucia wokół brodawki sutkowej oraz widoczności krawędzi wszczepionego implantu. Dodatkowym plusem takiego ułożenia jest korzystniejszy wygląd górnego bieguna piersi oraz zapewnia lepszą widoczność w badaniach obrazowych (mammografia, USG) w przypadku diagnostyki piersi.

Kiedy przed operacją chirurg podejmie decyzję o umieszeniu protezy silikonowej między tkanką gruczołową a mięśniem, wówczas dokonuje się cięcia skórnego w linii podsutkowej lub przez otoczkę. Etap pierwszy operacji jest identyczny jak w dojściu pachowym, a mianowicie chirurg wcześniej oznacza dokładnie na ciele kobiety linię cięcia. Prowadzi cięcie i oddziela gruczoł od rozcięgna piersiowego, preparuje okoliczne tkanki, wytwarza kieszonkę na implant i wprowadza wszczep do środka, a jeżeli to konieczne pozostawia dren Redona. Następnie kończy zabieg szyjąc warstwowo tkanki i na koniec zakładając kosmetyczne szwy, które skutecznie pomaga ukryć bliznę.

Oprócz powyżej opisanych technik wszczepiania implantu wspomnieć należy również o jeszcze jednej popularnej metodzie opracowanej przez Johna B. Tebbetts’a, a mianowicie o technice Dual Plane. Tak poprowadzona operacja zakłada umieszczenie implantu piersiowego zarówno pod mięśniem piersiowym większym jak i pod gruczołem piersiowym, zachowując przy tym różne proporcje tak by pierś przybrała jak najbardziej naturalny wygląd. Powyższa technika pomaga zoptymalizowanie dobrych wyników operacji w różnych rodzajach kobiecych piersi.

Całkowita procedura chirurgicznego powiększenia piersi z wszczepieniem protezy silikonowej trwa zazwyczaj około 60-90 minut.

Zalecenia po zabiegu chirurgicznego powiększenia piersi

Pacjentka po zabiegu operacyjnego powiększenia biustu pozostaje pod lekarską kontrolą przez dobę. Następnie z odpowiednimi zaleceniami zostaje wypisana do domu. Rekonwalescencja i powrót do pełnej sprawności zajmuje zazwyczaj od kilku do kilkunastu dni. W pierwszych dniach po zabiegu pacjentka może uskarżać się na ogólne osłabienie i bolesność w okolicy operowanych piersi. Większość powyższych niedogodności skutecznie zwalczana jest przy pomocy dostępnych środków farmakologicznych. Lekarz na pewno zalecane leki przekaże operowanej kobiecie w recepcie wraz z zaleceniami co do dawkowania i ogólnego stosowania. Ponadto w pierwszych tygodniach pacjentka może zauważyć, że jej brodawki sutkowe są mniej wrażliwe, a także występujący umiarkowany obrzęk piersi. Lekarz powinien poinformować o tym pacjentkę i uspokoić informacją, iż stan ten jest najczęściej przejściowy.

Zastosowane w trakcie operacji szwy są najczęściej nićmi samoistnie wchłanianymi, więc nie ma konieczności ich usuwania. Zazwyczaj po trzech lub czterech tygodniach dochodzi do ich całkowitego wchłonięcia. Jeżeli jednak użyto tradycyjnych nici, szwy są zdejmowane po 7 dniach od operacji.

Na pierwszą pooperacyjną dobę zakładany jest opatrunek uciskowy (piersi są bandażowane). Drugiego dnia po zabiegu, jeżeli zastosowano drenaż, dreny Redona są usuwane, a bandaże są zdejmowane i pacjentka otrzymuje do noszenia specjalny stanik, który kobieta powinna nosić przez 24 godziny na dobę, aż do zakończenie procesu gojenia tkanek, co trwa przeważnie około 6 tygodni.

W początkowym okresie kobietę może zaniepokoić konsystencja i twardość zoperowanych piersi. Chirurg powinien uspokoić wszelkie obawy kobiety i zalecić cierpliwość, gdyż stan ten po kilku tygodniach wraca do normy i piersi są znów miękkie i naturalne w dotyku. Po dwóch tygodniach od zabiegu kobieta powinna zacząć masować piersi. Codzienny i systematyczny masaż piersi zmniejsza ryzyko rozwoju torebki łącznotkankowej wokół wszczepionego implantu.

Ważną dla kobiety kwestią jest obecność i wygląd blizny pooperacyjnej. Na początku może być ona pogrubiona i twardsza o kolorze jasno różowym. Proces bliznowacenia jest długim procesem i trwa zazwyczaj od kilku do kilkunastu miesięcy. Przez ten okres blizna staje się miękka, a jej kolor blednie. Pomocne bywa stosowanie maści, żelów czy kremów kolagenowych lub z masy perłowej wspomagających ten proces. Jednak ze względu na lokalizację blizna nie jest widoczna.

Kobieta po przebytym zabiegu powiększenia piersi może wrócić do pracy już po jednym lub dwóch tygodniach od zabiegu. Szczegółowe zalecenia zostaną wydane przez lekarza przeprowadzającego zabieg. Najczęściej wtedy też możliwy jest powrót do ćwiczeń fizycznych. Wyjątkiem jest stan, kiedy protezy silikonowe umieszczone zostały pod mięśniem piersiowym, wówczas ograniczenia fizyczne angażujące kończyny górne przeciwwskazane są przez pierwszych 6 tygodni od zabiegu. Aktywność seksualna może być podjęta już po 10 – 14 dniach.

Operowana pacjentka powinna pozostawać pod kontrolą chirurga przeprowadzającego zabieg i raz do roku mieć wizytę kontrolną z jednoczesnym wykonanym badaniem ultrasonograficznym gruczołu piersiowego. Większość renomowanych klinik plastycznych oferuje swoim pacjentkom takie dożywotnie, coroczne wizyty. Ponadto u niektórych kobiet wskazane może być kontrola mammograficzna piersi wykonana przez doświadczonego radiologa.

 

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać
Sprawdź ofertę »

Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi na temat zabiegu chirurgicznego powiększenia piersi

Czy implanty piersiowe zwiększają ryzyko zachorowania na raka piersi?

Sukcesywny wzrost zabiegów operacyjnego powiększania piersi oraz coraz częstsze decydowanie się kobiet na procedurę rekonstrukcji piersi po jej amputacji z powodu raka wpływa na rodzące się wśród kobiet pytania, w tym czy wszczepione implanty mogą powodować wzrost ryzyka zachorowania na raka piersi? Jest to jedno z najczęściej zadawanych pytań przez kobiety, rozważające poddanie się zabiegowi augmentacji piersi.

Obecnie wykonane przekrojowe badania poddające analizie bardzo wiele artykułów i publikacji medycznych poszukując odpowiedzi na powyższe pytanie. Badania te wykazały, iż kobiety z implantami silikonowymi nie mają zwiększonego ryzyka zachorowania na raka piersi, a nawet co jest warte podkreślenia, w niektórych analizach wykazano, że protezy silikonowe zmniejszają to ryzyko. Jednak w tej kwestii nie ma jednoznacznego konsensusu wśród badaczy. Ciekawym i wartym uwagi badaniem potwierdzającym tą tezę było doświadczenie przeprowadzone przez Dreyfussa na szczurach. Podzielił on zwierzęta na dwie grupy. Pierwszej wszczepił protezy silikonowe w okolice ich piersi. Następnie podawał im substancję stymulującą rozwój guzów piersi. Wyniki okazały się bardzo ciekawe i zaskakujące, albowiem u szczurów z wszczepionymi implantami stwierdzono zdecydowanie mniejszą liczbę zachorowań na nowotwór piersi.

Czy obecność protez piersiowych wpływa na skuteczność diagnostyki raka piersi oraz późniejsze rokowanie odnoszące się do skuteczności zastosowanego leczenia?

Obecna wczesna diagnostyka raka piersi opiera się na codziennym samobadaniu ich przez same kobiety oraz na badaniach obrazowych tego gruczołu. Niezmiernie ważne jest badanie mammograficzne piersi. To seria zdjęć rentgenowskich wykonanych specjalnym aparatem, który wykorzystując cienkie błony rentgenowskie wytwarza promieniowanie. Mammografia jest uznana za najlepszą metodę wykrywania zmian w piersi. Dlatego ważnym zagadnieniem w aspekcie chirurgii plastycznej piersi jest obawa o to czy wszczepione protezy silikonowe nie utrudniają interpretacji obrazu radiologicznego uzyskanego w trakcie badania mammograficznego piersi?

Od zawsze pojawiało się wiele przypuszczeń wśród specjalistów, czy obecność implantów piersiowych zwiększa ryzyko na zły odczyt badania radiologicznego i czy w ten sposób nie opóźnia skutecznej diagnostyki. Badania wykazały, iż stopień zaawansowania nowotworu u kobiet z implantami i bez jest bardzo podobny. Niektórzy autorzy nawet twierdzą, iż przez większą dbałość o piersi oraz częściej wykonywane samobadanie rozmiar wykrytych zmian guzkowych piersi jest mniejszy niż u kobiet bez protez piersiowych.

Jednak przez zmieniony obraz radiologiczny jego interpretacji powinien podejmować się zawsze doświadczony specjalista radiologii oraz w trakcie badania zastosować dodatkowe projekcje pozwalające jeszcze lepiej zobrazować narząd. Pozwala to zminimalizować ryzyko przeoczenia jakichkolwiek zmian.

Podsumowując liczne badania, a także dowody pochodzące z National Cancer Institute, wskazują, że posiadanie implantów nie przeszkadza w procesie diagnostycznym guzów piersi. Wreszcie, piersi u pacjentek, które poddają się zabiegowi rekonstrukcji piersi z użyciem implantów silikonowych, mają taką samą szansę na uzyskanie remisji i późniejsze przeżycie jak kobiety bez implantów.

Czy kobieta po rekonstrukcji piersi z użyciem protez silikonowych ma większe ryzyko nawrotu nowotworu i czy wpływa to na całkowity czas przeżycia?

Chcąc odpowiedzieć na to pytanie również należy posłużyć się wynikami badań, zajmujących się tym problemem badawczym. Specjalista chirurgii plastycznej, dr Gregory S. Georgiade w swoim badaniu porównał ze sobą dwie grupy kobiet, pierwszą stanowiło 101 kobiet po zabiegu amputacji piersi wynikającego z nowotworu, u których zostały wszczepione implanty silikonowe. Natomiast druga grupa to 377 kobiet operowanych również z powodu raka piersi, ale niepoddających się zabiegowi rekonstrukcji gruczołu piersiowego. Wyniki tego badania były takie, iż nie dopatrzono się żadnych różnic w przeżyciu kobiet z obu grup.

Jeszcze śmielsze wnioski na podstawie swych badań wysnuł JY. Petit. Również w procesie badawczym porównał dwie 146 osobowe grupy kobiet o specyfice identycznej jak we wcześniej opisanym badaniu. Na podstawie wieloletnich obserwacji stwierdził on, że ryzyko nawrotu nowotworu i wystąpienia przerzutów u kobiet po rekonstrukcji piersi protezami silikonowymi jest mniejsze niż u kobiet, które takiemu zabiegowi się nie poddały.

Podobne wyniki badań uzyskał McLaughlin JK., który poddał obserwacji niespełna 3 500 szwedzkich kobiet operowanych z powodu raka piersi. Wnioski płynące mówiły o tym, iż kobiety z pooperacyjną rekonstrukcją piersi z użyciem implantów odznaczały się dłuższym okresem przeżycia po operacjach nowotworu piersi. Następnie te obiecujące informacje płynące z wyżej wymienionych badań zostały potwierdzone w doświadczeniu przeprowadzonym na zwierzętach, a dokładnie na szczurach (wspomnianym już w tekście – doświadczenie Dreyfusa).

Wyniki tych obserwacji są bardzo cenne i może w przyszłości skierują naukowców w kierunku dalszych badań i innych równie ważnych doniesień a aspekcie leczenia raka piersi. Odpowiadając więc na pytanie zgodnie z przytoczonymi doświadczeniami naukowymi, zabieg rekonstrukcji i powiększenia piersi z użyciem protez silikonowych nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka piersi.

Czy obecność protez silikonowych upośledza w jakiś sposób zdolność karmienia piersią?

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy pewna ilość silikonu może wydostać się z protezy piersiowej i przez to do otaczających tkanek i mleka karmiącej matki (przy zachowanej otoczce implantu). Niestety nie potwierdzono tego, jednak niektóre badania wykazują, że nie stwierdza się podwyższonego stężenia silikonu u matek z implantami piersiowymi w stosunku do matek bez protez.

Instytut Medycyny opracował raport, w którym zalecił by matki z implantami silikonowymi podejmowały próby karmienia naturalnego swoich pociech mając na uwadze bardzo pozytywny wpływ naturalnego karmienia na rozwój dziecka. Podkreślić należy fakt, o którym pacjentka powinna być poinformowana szczegółowo przed operacją, iż zabieg przeprowadzony z cięcia przezobwódkowego może w znacznym stopniu upośledzić zdolność kobiety do karmienia piersią, negatywnie wpływając na produkcję mleka.

Jaka jest wytrzymałość implantów piersiowych?

Implanty silikonowe wszczepione pacjentce nie są przeznaczone do dożywotniego noszenia. Zazwyczaj istnieje konieczność ich wymiany w pewnym etapie życia. Pacjentka zazwyczaj znajduje się pod coroczna kontrolą poradni kliniki chirurgii plastycznej, w której wykonywano zabieg. Zapewnia to należytą opiekę i komfort pacjentce w aspekcie ewentualnie planowanej wymiany protez na nowe. Okres pomiędzy wszczepieniem a koniecznością ich wymiany jest inny dla każdej pacjentki. Czasami taka wymiana jest konieczna po kilku latach, a czasami po kilkunastu. Najczęstszą przyczyną reoperacji jest zmiana postrzegania piersi przez kobietę i chęć zmiany ich kształtu czy rozmiaru. Według producentów protez silikonowych, zalecany okres posiadania wszczepionych implantów to 10 lat, po tym czasie należy zastanowić się nad wymianą protez na nowe. W podjęciu decyzji pomoże chirurg przeprowadzający operację.

Ponadto większość renomowanych producentów implantów daje dożywotnią gwarancję na swoje implanty i w razie ich pęknięcia otrzymują darmowe zamienniki w ramach tejże gwarancji.

Kiedy można powrócić do uprawiania sportu po zabiegu powiększenia piersi?

Uruchomienie pacjentki po chirurgicznym powiększeniu piersi powinno być wdrażane bezpośrednio po zabiegu. Rekonwalescencja zazwyczaj przebiega dość szybko i pacjentka po kilku lub kilkunastu tygodniach wraca do pełnej sprawności. W pierwszym tygodniu po zabiegu powinna ograniczyć się jedynie do prostych czynności. Powrót do pracy uzależniony jest od jej rodzaju i całkowity okres zwolnienia wypisuje chirurg po zapoznaniu się ze stanem ogólnym pacjentki po operacji i przebiegającym procesem zdrowienia.

Na początku kobiety nie powinny wykonywać żadnych forsownych ćwiczeń fizycznych przez okres minimum 6 tygodni, albowiem ćwiczenia fizyczne, pływanie, podnoszenie ciężarów itd. może sprzyjać przesunięciu się implantu oraz spowolnić proces gojenia, co bezpośrednio przekłada się na finalny wygląd kosmetyczny piersi.

Jak będzie wyglądała blizna po zabiegu chirurgicznego powiększenia piersi?

Wielkość, wygląd i widoczność pooperacyjnej blizny w głównej mierze zależna jest od tego z jakiego dostępu dany zabieg jest wykonywany. Operacja przeprowadzana z cięcia w fałdzie piersiowym z zachowaniem odpowiedniej lokalizacji i precyzji cięcia, blizna jest niewielka i najczęściej z czasem staje się niezauważalna. Dlatego ważne jest w przypadku podjęcia decyzji o zbiegu, wybieranie renomowanych klinik, z doświadczonym personelem i najnowocześniejszym sprzętem medycznym. Dostępami zapewniającym najlepszy efekt kosmetyczny jest dostęp pachowy oraz przezobwódkowy. Cięcia te stwarzają najlepsze możliwości zasłonięcia śladów po przeprowadzonym zabiegu.

W zaleceniach pooperacyjnych pacjentka otrzymuje odpowiednie wskazówki dotyczące pielęgnacji rany i stosowania maści, żelów czy kremów wspomagających proces bliznowacenia. Ponadto w okresie tworzenia blizny, czyli nawet przez okres kilkunastu miesięcy niewskazane jest opalanie operowanych okolic. Dotyczy to zarówno solarium jak i naturalnego opalania.

Również kobieta paląca papierosy powinna być poinformowana o szkodliwym ich wpływie na proces gojenia rany i ewentualny późniejszy wygląd blizny. Zawsze wymagany przez chirurga przeprowadzającego zabieg określony czas, przez który pacjentka musi wstrzymać się od palenia. Kobieta jest o tym dokładnie informowana podczas wizyty konsultacyjnej, jeszcze przed zabiegiem.

Po jakim czasie od zabiegu augmentacji piersi można prowadzić samochód?

Pacjentka po operacji może odczuwać dolegliwości bólowe, co wiąże się z przyjmowaniem środków analgetycznych, czasami również o silnym działaniu. Wówczas kobieta może mieć zaburzoną koncentrację i nie powinna prowadzić pojazdów mechanicznych. Według ogólnych zaleceń kobieta może znów prowadzić samochód po około tygodniu od operacji, kiedy to już nie przyjmuje silnych środków przeciwbólowych.

Jak długo będzie się utrzymywał ból pooperacyjny?

Ból po chirurgicznym powiększeniu piersi pojawia się zazwyczaj w pierwszych dniach po zabiegu i zazwyczaj może być skutecznie kontrolowany przez szeroko dostępne środki analgetyczne. Utrzymuje się najczęściej przez okres jednego bądź dwóch tygodni od zabiegu. Jeżeli jednak ból nie ustępuje po przepisanych środkach przeciwbólowych, dodatkowo pojawia się podwyższona ciepłota ciała oraz zaczerwienienie wokół rany pooperacyjnej, pacjentka powinna zgłosić się do swego lekarza. Powyższe objawy mogą świadczyć o infekcji lub innej komplikacji i stan ten wymaga lekarskiej konsultacji.

Czy silikon zawarty w implancie wpływa na zdrowie kobiety?

Silikon to substancja będąca polimerem składającym się z silikonu, tlenu, wodoru i węgla. Wyróżniamy formę ciekłą, żelową i stałą silikonu, który jest substancją powszechnie występującą w naturze i otaczającym nas środowisku, między innymi w krzemionce, szkle czy piasku. Poza protezami piersiowymi silikon znajduje zastosowanie także produkcji urządzeń medycznych, takich jak rozruszników serca, wewnątrzgałkowych protezach soczewek czy ekspanderów tkankowych.

Wiele kobiet decydujących się na implanty silikonowe zadaje pytanie chirurgowi, czy silikon zawarty w protezie jest bezpieczny dla zdrowia? By odpowiedzieć na to pytanie należy przyjrzeć się wielu eksperckim badaniom naukowym podejmujących się analizy wpływu implantów silikonowych na ludzkie zdrowie. W 1998 roku niezależna grupa ekspertów, składająca się ze specjalistów z wielu dziedzin naukowych, nazywana Niezależną Grupą Oceniającą (IRG) przeanalizowała dostępne dane na temat bezpieczeństwa zastosowanego surowca. Opublikowała ona wówczas następujące wnioski:

  • Nie istnieją żadne epidemiologiczne dowody na jakiekolwiek powiązania pomiędzy silikonowymi implantami piersi i którąś z chorób tkanki łącznej. Jeżeli istnieje jakiekolwiek ryzyko wystąpienia choroby tkanki łącznej, to jest ono zbyt małe aby mogło być brane pod uwagę. Grupa IRG nie może usankcjonować konieczności prowadzenia jakichkolwiek dalszych badań nad tą hipotezą.
  • Ogólna odpowiedź biologiczna na silikon składa się z konwencjonalnych form odpowiedzi organizmu na obecność ciała obcego, a nie jest wyrazem reakcji toksycznej.
  • Nie istnieją żadne dowody na to, iż dzieci kobiet z implantami piersi są bardziej niż inne narażone na występowanie chorób tkanki łącznej.

Ponadto na ten temat wypowiedziała się inna znacząca instytucja, a dokładnie grupa powstała przy Parlamencie Europejskim, nazwana Programem Oceny Aspektów Technicznych i Naukowych (STOA) i w 2000 roku opublikowała swój raport, który zawierał poniższe wnioski:

  • Badania nie wskazują na związek pomiędzy implantami silikonowymi oraz poważnym ryzykiem dla zdrowia, takim jak rak oraz choroby tkanki łącznej.
  • … Komisja stwierdziła także, iż nie ma dowodów na to, iż karmienie piersią przez matkę z implantami silikonowymi może mieć szkodliwy wpływ na stan zdrowia jej dziecka …

Jeszcze inne wnioski przedstawił Instytut Medycyny (IOM), czyli grupa ekspertów powstała przy Kongresie Stanów Zjednoczonych, która 1999 roku podała do wiadomości publicznej rezultaty swojej pracy, a mianowicie:

  • Nie istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia chorób tkanki łącznej u kobiet z implantami piersi.
  • Kobiety z implantami piersi nie są bardziej niż inne kobiety w populacji narażone na wystąpienie raka, chorób immunologicznych lub problemów neurologicznych.
  • Karmienie piersią jest bezpieczne i korzystne.
  • Nie istnieją żadne wpływy na kolejną generację dzieci kobiet z implantami piersi.

Powyżej przedstawione wyniki analiz renomowanych instytucji jednoznacznie przedstawiają pogląd, iż impalnty silikonowe nie stanowią zagrożenia dla organizmu ludzkiego.

Źródła: Susan J. Hoshaw i in. pt. Breast Implants and Cancer: Causation, Delayed Detection, and Survival, zamieszczonego w „Plastic and Reconstructive Surgery”, May 2001. // Institute of Medicine (US) Committee on the Safety of Silicone Breast Implants; Bondurant S, Ernster V, Herdman R, editors. Washington (DC): National Academies Press (US); 1999. // Petit JY, Lê MG, Mouriesse H, Rietjens M, Gill P, Contesso G, Lehmann A. Can breast reconstruction with gel-filled silicone implants increase the risk of death and second primary cancer in patients treated by mastectomy for breast cancer? Plast. Reconstr. Surg. 1994 Jul;94(1):115–119. // V. Leroy Young i in., Initial Results from an Onli ne Breast Augmentation Survey, „Aesthetic Surgery Journal” // Hidalgo DA. Breast Augmentation: Choosing the optimal incision, implant, and poczet plane. Plastic & Reconstructive Surgery 105(6):2202-16 May // Medscape Medical News, Breast Augmentation Decreases Screening Mammography Sensitivity, Mindy Hung // Melucci P., Branford OA., Population Analysis of the Perfect Breast: A Morphometric Analysis // Preoperative Sizing in Breast Augmentation Hammond, Dennis C. M.D. // Subfascial Breast Augmentations Araco, Antonino M.D.; Gravante, Gianpiero M.D.; Araco, Francesco M.D.; Delogu, Daniela; Cervelli, Valerio M.D. // Jurgen Holle Chirurgia Plastyczna, wyd. PZWL, // Analysis of Satisfaction and Well-Being Following Breast Augmentation Using a Validated Survey Instrument: The BREAST-Q Coriddi, M. MD; Angelos, T. MD; Nadeau, M. MD; Bennett, M. MD; Taylor, A. MD // A brief history of breast enlargements By Claire Bowes & Cordelia Hebblethwaite BBC World Sernice // Silicone Breast Implant Safety and Efficacy Garry S Brody, MD, MSc, FACS; Chief Editor: James Neal Long, MD, FACS // Submuscular Breast Augmentation Treatment & Management Author: Jay M Pensler, MD; Chief Editor: James Neal Long, MD, FACS. // Ekspert Anti-Aging marzec/kwiecień 2007. // Everything You Wanted To Know About Breast Augmentation But Were Afraid to Ask, drjenniferwalden, MD, Plastic Surgery and Aesthetic Medicine.

Powiększanie piersi
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Zdjęcia

Filmy

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.