Wycięcie tarczycy całkowite endoskopowo

Synonimy: wideoskopowa operacja tarczycy, tyroidektomia endoskopowa, endoskopowe usuniecie tarczycy więcej »

Spis treści

Objawy wybranych schorzeń, kwalifikowanych do wideoskopowego usunięcia tarczycy

Rozwój medycyny zabiegowej, zmierzający obecnie w kierunku jak najmniejszej ingerencji i inwazyjności, trwa już od pewnego czasu i przebiega w bardzo szybkim tempie. Dzieje się tak również w przypadku chirurgii endokrynologicznej, która jest w szczególny sposób predysponowana do zastosowania w tej dziedzinie powyższych technik. Precyzyjny charakter operacji, dobrze poznana anatomia usuwanego gruczołu oraz zazwyczaj doszczętny charakter procedury sprzyjają zastosowaniu technik minimalnie inwazyjnych przy operacjach gruczołów wydzielania wewnętrznego.

W ostatnim czasie opracowano wiele tego typu technik, korzystających z pomocy wideoasysty bądź też przeprowadzanych z dostępu otwartego. Zabieg małoinwazyjny to taki, który w swoim założeniu zapewnia bezpośredni dostęp do operowanego narządu, bezpieczeństwo, niewielkie dolegliwości bólowe i szybki powrót do pełni zdrowia. Nadrzędnym celem tych technik ma być osiągnięcie jak najlepszego efektu kosmetycznego.

Wskazania do usunięcia tarczycy z wykorzystaniem technik minimalnie inwazyjnych to wole do 25 ml wielkości, które określane jest przy pomocy badania USG, oraz guzek na tarczycy nie większy niż 30 mm, o łagodnym charakterze, przy którym nie występują żadne czynniki predykcyjne, mogące świadczyć o potencjalnej złośliwości. Coraz częściej z wykorzystaniem wyżej wymienionych technik operuje się chorobę Gravesa i Basedowa. Doświadczeni chirurdzy wykorzystują tą metodę także przy najlepiej rokującym raku brodawkowatym tarczycy.

Głównymi zmianami, operowanymi tą metodą, są guzki pęcherzykowe o niepewnej histopatologii lub pojedyncze guzki wytwarzające hormony tarczycy. Dodatkowo, minimalnie inwazyjna tyreoidektomia z wideo-asystą (MIVAT) jest bardzo dobrym wyborem w przypadku profilaktycznego wycięcia gruczołu tarczowego u chorych, obciążonych rodzinnym występowaniem raka rdzeniastego tarczycy i u pacjentów z zespołem MEN-2a (zespół gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej). Głównym przeciwwskazaniem do zastosowania technik minimalnie inwazyjnych są wszystkie zmiany nowotworowe, poza najlepiej rokującym rakiem brodawkowatym. Ponadto duże wole, uprzednie zabiegi operacyjne bądź przebyta radioterapia okolicy szyi oraz choroby przebiegające z zapaleniem gruczołu są również przeciwwskazaniem do zastosowania tych technik.

Guzek autonomiczny pojedynczy (łac. nodulus autonomicus singularis glandulae thyroidae) jest gruczolakiem lub zmianą hiperplastyczną o autonomicznej zdolności do wytwarzania hormonów tarczycy, co przeważnie prowadzi do wystąpienia nadczynności tarczycy. Etiologia powstawania zmiany nie jest do końca poznana, jednak najczęściej rozwija się ona na podłożu dziedzicznym, w wyniku somatycznej mutacji receptora TSH bądź genu kodującego podjednostkę alfa białka G.

Objawy kliniczne, występujące przy tej zmianie gruczołu tarczowego, zależą od stopnia jego rozwoju. W początkowej fazie nie występują objawy nadczynności gruczołu, dopiero później, gdy zostanie stłumione wydzielanie tyreotropiny z przysadki, rozwija się pełnoobjawowa nadczynność tarczycy. Wówczas chory skarży się najczęściej nerwowość, wzmożoną potrzebę ruchliwości, a także nadmierną potliwość i nietolerancję ciepła, może odczuwać kołatanie serca związane z zaburzeniami w jego pracy pod postacią tachykardii i arytmii. Ponadto, mimo zwiększonego apetytu, chory traci na wadze, odczuwa ciągłe zmęczenie i czuje się osłabiony. Równie często może pojawić się charakterystyczne drżenie mięśni rąk, języka lub gałek ocznych, które często u starszych pacjentów może być mylone z wczesnymi objawami parkinsonizmu.

Rozpoznanie opiera się początkowo na wykryciu dysfunkcji w pracy gruczołu tarczowego, przy zbadaniu poziomu TSH w surowicy. Dodatkowo konieczne jest badanie USG i scyntygrafii gruczołu tarczowego, gdzie rozpoznaje się guzek gorący. Zależnie od wielkości zmiany wykonana może być biopsja aspiracyjna cienkoigłowa - wartością graniczną jest guzek o wielkości 3 cm.

Kwalifikacja do zabiegu endoskopowego usunięcia tarczycy

Według dostępnych danych, obecnie tylko niewielki odsetek chorych (około 10%) zostaje zakwalifikowanych do całkowitego usunięcia tarczycy przy użyciu technik minimalnie inwazyjnych.

Początek postępowania jest podobny w przypadku większości chorób gruczołu tarczowego. Diagnostyka i rozpoznanie choroby stawiane jest przez lekarza specjalistę endokrynologa. Kwalifikacja do leczenie chirurgicznego i dobór odpowiedniej metody należy do kompetencji chirurga, specjalizującego się w leczeniu tego typu schorzeń.

Badania przed wideoskopowym całkowitym usunięciem gruczołu tarczowego

  • podstawowe badania laboratoryjne (morfologia krwi, poziom elektrolitów, parametry układu krzepnięcia, mocznik, kreatynina, badanie ogólne moczu, oznaczenie grupy krwi),
  • badania laboratoryjne oceniające funkcję gruczołu tarczowego (poziom wolnych hormonów tarczycy FT3, FT4 i kalcytoninę, poziom tyreotropiny w surowicy),
  • oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TSHR, anty-TPO, anty-Tg),
  • USG gruczołu tarczowego,
  • Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC),
  • RTG klatki piersiowej,
  • Badanie scyntygraficzne tarczycy,
  • Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny.

Finalny zestaw zleconych badań może się różnić w zależności od podejrzenia danej choroby gruczołu tarczowego oraz zależy od lekarza prowadzącego i wykonującego zabieg. W pierwszym etapie niezbędna jest dokładna diagnostyka i ocena funkcjonowania tarczycy. W tym celu wykonywane są podstawowe badania oceniające ilość hormonów tarczycy (FT3 i FT4) w surowicy oraz poziom tyreotropiny (TSH) we krwi. Wyniki tych badań decydują o dalszym postępowaniu.

Niezmiernie ważne jest wnikliwe badanie przedmiotowe pacjenta oraz dokładnie zebrany wywiad, dotyczący dolegliwości, związanych z tarczycą oraz innymi narządami. Powyższe informacje, zebrane na tym etapie, skłaniają do wykonania dalszych badań. W pierwszej kolejności wykonywane jest bardzo istotne badanie w przypadku schorzeń gruczołu tarczowego, a mianowicie USG tarczycy. Na podstawie obrazu ultrasonograficznego narządu stawiane jest przypuszczalne rozpoznanie i ewentualne zakwalifikowanie do szczegółowej oceny budowy histopatologicznej zmiany. Dokonuje się tego na podstawie wyniku badania biopsyjnego (BAC). Kolejnym badaniem, pozwalającym uzupełnić zebrane informacje na temat stanu największego gruczołu wewnątrzwydzielniczego, jest scyntygrafia tarczycy. Dostarcza informacji o wychwycie promieniotwórczych pierwiastków przez tkankę gruczołową. Cały ten algorytm postępowania pozwala na postawienie wstępnej diagnozy i zakwalifikowanie pacjenta do odpowiedniego leczenia.

W przypadku podejrzenia chorób, będących wskazaniem do leczenia minimalnie inwazyjnego, może nastąpić kwalifikacja do odpowiedniego zabiegu. Z racji tego, iż schorzenia tarczycy w głównej mierze dotyczą młodych kobiet, wybór tej techniki wiąże się z lepszym efektem kosmetycznym i większym zadowoleniem pacjentki po zabiegu. Ważną informacją, o której bezwzględnie należy poinformować pacjenta przed zabiegiem, jest fakt, iż śródoperacyjne stwierdzenie zmiany o cechach miejscowej inwazyjności raka lub jeśli operator będzie podejrzewał zajęcie okolicznych węzłów chłonnych jest wskazaniem do automatycznej konwersji zabiegu do metody klasycznej.

Tyreoidektomia metodami chirurgii minimalnie inwazyjnej przeprowadzana jest w placówkach, specjalizujących się w takich zabiegach. Operatorem jest specjalista chirurgii ogólnej i endokrynologicznej o bardzo dużym doświadczeniu i odbytej praktyce. Ze względu na trudności techniczne zabiegu i czas trwania (często dłuższy od technik klasycznych), techniki minimalnie inwazyjne nie są szczególnie popularne wśród „zabiegowców”.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Przygotowanie do zabiegu endoskopowego usunięcia tarczycy

Samo przygotowanie do zabiegu techniką minimalnie inwazyjną zasadniczo nie różni się od przygotowania pacjenta do klasycznego usunięcia gruczołu tarczowego. Chory, zakwalifikowany do operacji, powinien być wcześniej przygotowany i wprowadzony w stan eutyreozy. Postępowanie zależy więc od stanu, w jakim chory się znajduje. W niedoczynności tarczycy konieczna będzie suplementacja hormonalna, zaś w niedoczynności przez kilka tygodni chory będzie musiał przyjmować tyreostatyki. Wszystko odbywa się pod kontrolą stężenia tyreotropiny i hormonów tarczycy.

Niekiedy konieczne jest leczenie uzupełniające, np. beta-blokerem. W przypadku chorób, przebiegających z nadczynnością tarczycy, istnieje obawa wystąpienia w wyniku zabiegu ciężkiego powikłania, a dokładnie przełomu tarczycowego, który jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Właśnie dlatego niezmiernie ważne jest odpowiednie przygotowanie pacjenta do zabiegu.

Ponadto, jak przed każdą operacją, chory musi posiadać aktualne wyniki podstawowych badań, a wśród nich morfologię krwi, elektrolity (sód, potas, chlorki), glukozę, mocznik i kreatyninę, a także badanie ogólne moczu, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej oraz podstawowe parametry układu krzepnięcia (PT, INR, APTT, fibrynogen), wynik badania elektrokardiograficznego, a także inne konieczne badania zależne od stanu chorego i występowania chorób współistniejących. Należy oznaczyć grupę krwi pacjenta i zamówić odpowiednią liczbę jednostek krwi zabezpieczającą chorego w trakcie operacji.

Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym, w który wprowadza operowanego anestezjolog. Dzień przed wizytą, na podstawie rozmowy i zebranego wywiadu, następuje kwalifikacja anestezjologiczna. Pacjent informuje anestezjologa o ewentualnych uczuleniach na leki czy chorobach współistniejących mających znaczenie w aspekcie narkozy.

Przebieg zabiegu endoskopowej tyreoidektomii

Minimalnie inwazyjne techniki zabiegowe, wykorzystywane w leczeniu chorób tarczycy, możemy podzielić na zabiegi w pełni wideoskopowe (endoskopowe) oraz zabiegi przeprowadzane ze wspomaganiem układu optycznego (MIVAT - minimally invasive video-assisted thyroidectomy). Istnieje wiele odmiennych technik i ich wariantów, wykorzystujących metody endoskopowe w leczeniu chorób tarczycy. W najprostszy sposób można wyróżnić wśród nich te, które wykonywane są z dostępu szyjnego oraz takie, gdzie wykorzystywany jest dostęp odległy (pachowy, piersiowy, tylny karkowy zza ucha, pachowo-piersiowy oraz przez usta).

Minimalnie inwazyjna wideoskopowa tyreoidektomia (MIVAT)

Najpopularniejszą metodą minimalnie inwazyjną ze wspomaganiem układu optycznego, stosowaną w usuwaniu tarczycy, jest MIVAT - technika opracowana w 1998 roku przez włoskiego profesora Paolo Miccoli. Zabieg polega na wycięciu jednego płata lub całej tarczycy. Pozycja pacjenta jest nieco odmienna niż przy operacji klasycznej. Leży on na plecach, tak, by nie odginać głowy w żadną ze stron. Następnie powyżej wcięcia jarzmowego mostka operator prowadzi centralnie poziome cięcie skóry o długości około 2 cm. W kolejnym etapie chirurg ma za zadanie rozsunąć mięśnie krótkie szyi (mięśnie podgnykowe), odpreparować je i odsłonić gruczoł. Wypreparowane mięśnie zostają odciągnięte na bok i przytrzymywane przez asystę przy pomocy haków Farabeufa. Tak tworzy się dostęp do pola operacyjnego.

W kolejnym etapie operator instaluje całe oprzyrządowanie, a dokładnie wideoskop z układem optycznym o średnicy 5 mm (o kącie widzenia 30°). Możliwości układu optycznego pozwalają na dobre uwidocznienie bardzo ważnych struktur, a mianowicie nerwu krtaniowego wstecznego oraz gruczołów przytarczycznych. W dalszym postępowaniu operator staje przed zadaniem wypreparowania i zabezpieczenia wyżej wymienionych, krytycznych struktur. Przy tej czynności chirurg używa specjalnych szpatułek, opracowanych przez twórcę całej metody, Paolo Miccoli. Skuteczną hemostazę i zamykanie naczyń uzyskuje się przy użyciu noża harmonicznego.

Po wypreparowaniu nerwu i przytarczyc usuwany jest gruczoł tarczycy, po jednym płacie zaczynając od górnego bieguna narządu. Pociągając delikatnie za płat uwidacznia się więzadło Barry’ego, łączące tarczycę z tchawicą i przecina się je już pod kontrolą wzroku nieuzbrojonego, a następnie odcina się cały płat gruczołu. W tej metodzie drenaż przestrzeni operacyjnej nie jest wymagany. Największą zaletą tej techniki jest dobry efekt kosmetyczny. Mimo, iż blizna jest na szyi, jest ona mniejsza. Mniejsze są również dolegliwości bólowe, co wynika z pozycji chorego i braku odgięcia głowy na czas zabiegu.

Zabiegi w pełni endoskopowe (wideoskopowe)

W tyreoidektomii endoskopowej dostęp do pola operacyjnego tworzony jest za pomocą insuflacji, czyli wprowadzeniu gazu, a podgląd przestrzeni operacyjnej możliwy jest dzięki kamerze endoskopowej, a sam zabieg przeprowadza się narzędziami typowo endoskopowymi umieszczonymi w trokarach. Istnieje wiele różnych metod endoskopowego usunięcia tarczycy, różniących się od siebie dostępem, a co za tym idzie - przebiegiem całej procedury.

Dostęp szyjny

Technika ta po raz pierwszy opisana przez Gagnera i innych. W swoim założeniu uzyskuje dostęp szyjny dzięki czterem trokarom, umieszczonym na szyi. Trokar optyczny zlokalizowany jest centralnie nad wcięciem jarzmowym mostka, zaś trzy pozostałe - w różnych lokalizacjach, tak, by jak najbardziej ułatwić pracę chirurgowi. Wprowadzony gaz powoduje wytworzenie odmy pod mięśniem szerokim szyi. Powiększenie, uzyskane dzięki kamerze endoskopowej, umożliwia uwidocznienie nerwu krtaniowego wstecznego i przytarczyc, co pozwala bezpiecznie zoperować tarczycę. Główną wadą metody jest złożoność techniczna, wymagająca od operatora dużego doświadczenia i zdolności manualnych, długi czas zabiegu (około 2,5-3 godzin), duże koszty oraz blizna na szyi. Z tą ostatnią wadą postanowiono walczyć, pracując nad szeregiem innych dostępów niż powyżej opisany.

Dostęp pachowy

Zapoczątkowany w 2002 roku przez Y. Ikeda i innych. Aby uzyskać swobodny dostęp do pola operacyjnego, pacjent układany jest na plecach z odwiedzioną kończyną górną. Pierwszym etapem jest zrobienie 30 milimetrowego nacięcia w dole pachowym i wytworzenie kanału między mięśniem piersiowym większym a szerokim szyi. Przez utworzone cięcie umieszcza się dwa trokary 5 i 12 mm, a następnie, insulfując gaz pod ciśnieniem 4 mmHg, wytwarza się odmę. Po wytworzeniu przestrzeni operacyjnej wprowadza się drugi 5 milimetrowy trokar i przy pomocy narzędzi endoskopowych dokonuje się resekcji gruczołu, który wyłania się na zewnątrz przez cięcie pachowe. Po wykonanym zabiegu pozostawia się drenaż ssący. Największą zaletą tej metody jest uniknięcie blizny na szyi i boczny dostęp do narządu. Wadami zaś trudność techniczna zabiegu i długość trwania całej procedury (około 3h dla jednego płata).

Dostęp piersiowy

Metoda opisana w 1998 roku przez Ishii i innych. Przy tej technice operator wykonuje trzy nacięcia w okolicy przymostkowej prawej lub lewej, na wysokości brodawek sutkowych. Przez wykonane nacięcia umieszczane są trzy trokary (dwa 5 mm i jeden 12 mm). Pole operacyjne pod mięśniem piersiowym tworzone i utrzymywane jest dzięki odmie niskociśnieniowej (5 mm Hg). Podobnie, jak w przypadku poprzedniego dostępu, zaletą jest uniknięcie blizny na szyi, zaś wadą jest blizna na klatce piersiowej i ryzyko jej przerostu, a także złożoność techniczna i koszt zabiegu.

Dostęp tylny karkowy zza ucha

Technika jeszcze bardzo rzadko stosowana i wymagająca dalszego udoskonalenia, szczególnie jeśli chodzi o dobór specjalnych narzędzi. Polega na wykonaniu cięcia za uchem na karku. Następnie preparuje się mięśnie w obrębie przedniego trójkąta szyi. Przez wykonane cięcie o długości ok. 3 cm wprowadza się rektoskop i wykonuje się zabieg usunięcia gruczołu tarczowego. Według autorów metody, zaletą techniki jest uniknięcie blizny na szyi - cięcie znajduje się na karku, w związku z czym blizna może być przykryta długimi włosami.

Dostęp pachowo-piersiowy (ABBA - axillo-bilateral-breast approach)

Bardzo złożona technika, charakteryzująca się dostępem złożonym z trzech cięć i wprowadzonych weń długich trokarów. Cięcia zlokalizowane są pod pachą oraz wokół obu brodawek sutkowych. Przez wprowadzone narzędzia dokonuje się pełnej endoskopowej tyreoidektomii. Zaletą tej metody jest uniknięcie blizny na szyi, a wadą - duża inwazyjność, która wynika z konieczności bardzo rozległej preparacji tkanek by dostać się do tkanek w szyi. Średni czas zabiegu to około 3 godziny. Ze względu na dużą inwazyjność, jego miejsce wśród technik minimalnie inwazyjnych jest bardzo kontrowersyjne.

 

Dostęp przez usta (TOVAT - transoral video-assisted thyreoidectomy)

Jednym z nowszych trendów w medycynie zabiegowej są operacje wykonywane przez naturalne otwory ciała (NOTES - natural orifice trans luminal endoscopic surgery). Metoda ta jest jeszcze w sferze badań na zwierzętach i ma charakter eksperymentalny. W swoim założeniu wykorzystuje trzy trokary, jeden 5 mm i dwa 3 mm, wprowadzone od strony dna jamy ustnej, gdzie przy pomocy gazu tworzona jest przestrzeń robocza pod mięśniami podgnykowymi i tarczyca usuwana jest od góry.

Zalecenia po zabiegu endoskopowego usunięcia tarczycy

Niewątpliwą zaletą zabiegów minimalnie inwazyjnych jest szybki powrót do zdrowia. Wykonanie usunięcia gruczołu tarczowego jedną z tych metod pozwala na skrócenie czasu hospitalizacji do jednego dnia. Ponadto, chory odczuwa zdecydowanie mniejszy ból pooperacyjny i jest bardziej zadowolony z zabiegu, chociażby ze względów kosmetycznych, gdyż blizna jest o wiele mniejsza i mniej widoczna. Kontrola i pielęgnacja rany pooperacyjnej przebiega podobnie jak w przypadku zabiegów klasycznych. Ważne jest odpowiednie przemywanie i dezynfekcja rany oraz stosowanie maści kolagenowych na bliznę. Jednak, tak jak w przypadku metod klasycznych, możliwe jest wystąpienie powikłań, których odsetek jest podobny jak w technikach klasycznej chirurgii. Fakt ten determinuje również właściwe postępowanie z pacjentem po zabiegu.

Mając na uwadze fakt, iż tarczyca jest bardzo dobrze ukrwionym gruczołem, jednym z możliwych powikłań jest krwawienie i tworzenie się krwiaka. Należy bacznie obserwować pacjenta w okresie pooperacyjnym. Każde objawy powiększania się obwodu szyi lub postępującej duszności chorego mogą świadczyć o wystąpieniu tego powikłania. Należy wtedy wdrożyć odpowiednie postępowanie, albowiem występowanie rany w pobliżu tchawicy może skutkować jej uciskiem i wystąpieniem objawów niewydolności oddechowej. Po zabiegu tyreoidektomii należy wykonać badanie foniatryczne, oceniające struny głosowe. Dokładny obraz jest możliwy dzięki badaniu wideostroboskopowemu krtani. Pozwala ono ocenić możliwe uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego. Objawia się ono zazwyczaj chrypką ustępująca w ciągu kilku lub kilkunastu tygodni bądź też nieznacznym wysiłkowym upośledzeniem wentylacyjnym.

Powrót czynności nerwu do pełnej sprawności może trwać nawet do 3 miesięcy. W tym okresie ważne jest odpowiednie postępowanie wspomagające regenerację jego włókien. Rehabilitacja powinna być zastosowana już w pierwszych dniach od wystąpienia objawów. Konieczna jest wizyta u lekarza specjalisty foniatrii. Wprowadza on zazwyczaj leczenie farmakologiczne, fizjoterapeutyczne oraz specjalne terapie manualne na krtań. Wśród leków zastosowanie znajdują substancje przeciwzapalne, przeciwobrzękowe czy mukolityczne. Jonofereza, inhalacje witaminowe i z olejków aromatycznych są skuteczną formą fizjoterapii uszkodzonych nerwów. Gdy czynność nerwu nie wróci w ciągu 6-12 miesięcy chory kierowany jest na leczenie chirurgiczne.

Zastosowanie technik minimalnie inwazyjnych, w których precyzyjnie można preparować struktury i narządy w połączeniu z neuromonitoringiem, pozwala zapewnić większe bezpieczeństwo pacjentowi oraz zmniejszyć ryzyko powikłań.

Po każdym zabiegu, czy to częściowego, czy całkowitego usunięcia gruczołu tarczowego, konieczna jest kontrola stężenia wapnia i fosforu w surowicy. Wynika to z faktu, iż potencjalnym powikłaniem może być hipokalcemia, związana z wycięciem również przytarczyc. Dlatego w okresie pooperacyjnym ważne jest zwracanie uwagi przez pacjenta na wszelakie objawy, mogące świadczyć o tym powikłaniu, takie jak mrowienie wokół palców i ust, a w razie ich wystąpienia - zastosowanie odpowiedniej farmakoterapii (glukonian wapnia). Ponadto chory do końca życia będzie wymagał suplementacji uzupełniającej poziom hormonów tarczycy w organizmie. Dawka lewotyroksyny zależy od doszczętności zabiegu operacyjnego.

Pierwsze badanie kontrolne po operacji powinno być przeprowadzone między 4 a 6 tygodnia od zabiegu i obejmuje oznaczenie poziomu tyreotropiny (TSH) w surowicy. Kolejne wizyty w pierwszym roku po operacji są zaplanowane po 3 lub 6 miesiącach. Podczas tych wizyt poza pomiarem TSH dodatkowo sprawdzenia wymaga poziom hormonów tarczycy (FT3 i FT4) oraz kontrolne badanie USG tarczycy. Następnie w kolejnych latach wizyta kontrolna powinna odbywać się raz w roku.

 

Wycięcie tarczycy całkowite endoskopowo - ceny w różnych miastach

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi na temat endoskopowego leczenia chorób tarczycy

Czy można mieć chorą tarczycę, nie mając żadnych dolegliwości?

W przypadku wystąpienia zaburzeń, tzw. subklinicznej nadczynności lub niedoczynności gruczołu tarczowego, chory może nie prezentować żadnych klinicznych objawów, związanych z którymś z powyższych stanów. Jest to skąpoobjawowa lub bezobjawowa faza choroby wiążącej się z nadczynnością tarczycy. Jedynym objawem może być przyspieszone bicie serca (tachykardia) bądź też odczuwalne często kołatanie serca. W badaniach laboratoryjnych jedynym odchyleniem od normy może być, zależnie od czynności tarczycy, podwyższenie lub obniżenie poziomu tyreotropiny (TSH) w surowicy. Hormony tarczycy (FT4 i FT3) utrzymują się jeszcze w granicach normy. Jest to stan poprzedzający choroby tarczycy, będący pierwszym etapem tych schorzeń, które jeszcze wtedy nie dają żadnych objawów.

Jawna nadczynnośc tarczycy rozwija się rocznie u 5% chorych z subkliniczną postacią tej choroby. Nieleczona, może prowadzić do osteoporozy, a u starszych chorych rośnie ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. Podczas utajonej niedoczynności gruczołu tarczowego również nie stwierdza się typowych objawów. Jedynymi symptomami mogą być okresy obniżonego nastroju, depresja oraz występujące w badaniach laboratoryjnych odchylenia od normy - podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego oraz jego frakcji LDL w osoczu.

Jak długo trwa gojenie rany pooperacyjnej i tworzenie blizny po endoskopowej operacji tarczycy?

Dzięki zastosowanemu leczeniu endoskopowemu blizny są niewielkiej wielkości i po wygojeniu są mało widoczne. Proces całkowitego gojenia zabliźnienia się rany jest osobniczo zróżnicowany i trwa od kilku do kilkunastu tygodni. W celu lepszego gojenia rany można stosować maści na bazie silikonu, na przykład Bliznasil, Contractubex czy Silkyderm. Można je stosować tydzień po zdjęciu szwów lub trzy tygodnie po zabiegu w przypadku szwów wchłanialnych podskórnych. W trakcie gojenia blizny niewskazane jest podnoszenie ciężkich przedmiotów i inne czynności, powodujące nadmierne rozciągnięcie skóry szyi. Ponadto należy unikać nadmiernego nasłoneczniania blizny, a podczas opalania zabezpieczać to miejsce plasterkiem.

Czy każdy guzek na tarczycy jest wskazaniem do wykonania biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC)?

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest badaniem, przeprowadzanym w celu odróżnienia zmian złośliwych od niezłośliwych lub też wychwyceniu tych o zwiększonym ryzyku złośliwości. Istnieją pewne wskazania do tego badania, są one oceniane na podstawie badania USG gruczołu. Istnieją określone kryteria kwalifikowania pacjenta do BAC, a są to:

  • guzek niewyczuwalny palpacyjnie, ale widoczny w USG o średnicy >1 cm
  • guzek pojedynczy lub wole guzkowe wyczuwalne podczas badania palpacyjnego
  • wole z obecną bolesnością występująca podczas badania palpacyjnego zmiany oraz zmiana o zwiększonej spoistości
  • guzek niewyczuwalny badaniem palpacyjnym, ale widoczny w obrazie USG o rozmiarach 0,5-1 cm, gdy są obecne cechy ryzyka złośliwości.

Cechy ryzyka złośliwości można podzielić na dwie grupy, na cechy kliniczne oraz ultrasonograficzne. Wśród klinicznych wyróżnić należy powiększenie okolicznych węzłów, szybki wzrost guzka i chrypkę spowodowana uszkodzeniem nerwu krtaniowego wstecznego, a także napromienianie szyi lub klatki piersiowej w wywiadzie, płeć męską, wiek poniżej 18 i powyżej 60 lat oraz występowanie w rodzinie raka tarczycy. Obraz ultrasonograficzny o cechach zwiększonej złośliwości zmiany to widoczne cechy naciekania torebki tarczycy bądź okolicznych tkanek, mikrozwapnienia występujące w ognisku, cechy przerzutów do węzłów chłonnych, a także hipoechogeniczność miąższu, występujące burzliwe, chaotyczne przepływy w obrębie zmiany oraz zatarte granice guzka.

Czy rozpoznanie guzka na tarczycy jest równoznaczne z operacją?

Guzki tarczycy są zmianami litymi lub torbielowatymi. Zmiany lite są wypełnione komórkami, a torbielowate - płynem. Zazwyczaj są wyczuwalne podczas badania palpacyjnego tarczycy lub można je zobrazować badaniem USG gruczołu tarczowego. Etiologia guzków nie jest do końca poznana. Do znanych przyczyn ich powstawania należy niedobór jodu w diecie, choroba Hashimoto czy występowanie rodzinne na podłożu genetycznym. Występują 10 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Leczenie guzków tarczycy uzależnione jest od wielkości i objawów przez nie powodowanych oraz od stanu czynnościowego gruczołu tarczowego. Lekarz endokrynolog, w oparciu o przeprowadzone badanie pacjenta oraz na podstawie wykonanych dodatkowych badań, podejmuje decyzję o optymalnym leczeniu i wcale nie musi to oznaczać operacji. Leczenie może opierać się na terapii farmakologicznej, jodem promieniotwórczym (131I) oraz na leczeniu operacyjnym (tyreoidektomia). Analizując wszystkie wskazania do poszczególnych terapii oraz w konsultacji z samym pacjentem, lekarz wdraża odpowiednie postępowanie. Należy jednak zaznaczyć, że całkowite wyleczenie guzków tarczycy jest możliwe jedynie po leczeniu operacyjnym.

Jak należy postępować, by uniknąć zachorowania na choroby tarczycy?

Z racji udowodnionego podłoża genetycznego chorób gruczołu tarczowego nie ma postępowania profilaktycznego, które w 100% mogłoby nas uchronić od zachorowania. Jednak zawsze można starać się zminimalizować ryzyko rozwinięcia schorzenia. Ważnym elementem jest zadbanie o dostarczenie odpowiedniej ilości jodu w diecie. W naszym kraju jest obowiązek jodowania soli kuchennej, co pozwoliło uzupełnić braki tego pierwiastka na terenach endemicznych ubogich w jod. Ponadto według zaleceń życia prozdrowotnego należy regularnie spożywać pokarmy bogate w jod, w tym ryby morskie, a kobiety ciężarne i karmiące piersią powinny uzupełniać zasoby jodu w organizmie za pomocą preparatów doustnych. Udowodnione jest, iż odpowiednia podaż jodu w diecie zmniejsza ryzyko powstania wola i guzków tarczycy. Innym niezmiernie ważnym czynnikiem pozwalającym zmniejszyć ryzyko zachorowanie jest zaprzestanie palenia papierosów, albowiem wykryto związek między paleniem a wystąpieniem guzków tarczycy.

Jakie środki antykoncepcyjne są dopuszczone do stosowania po operacji tarczycy?

Operacja tarczycy nie jest przeciwwskazaniem do późniejszego stosowania odpowiedniej antykoncepcji. Pomimo stosowania suplementacji hormonalnej uzupełniającej pooperacyjny niedobór hormonów tarczycy, nie ma żadnych przeciwwskazań do przyjmowania antykoncepcji zarówno hormonalnej, jak i barierowej, czyli wszelkiego rodzaju wkładek i plastrów. Ważną informacją jest fakt, iż u kobiet, stosujących hormonalną antykoncepcję złożoną z estrogenów, zapotrzebowanie na lewotyroksynę może być zwiększone.

Nie wszystkim kobietom odpowiada przyjmowanie kolejnych tabletek, których i tak jest sporo przy schorzeniach tego gruczołu. Wtedy mogą one wybrać inną metodę antykoncepcyjną, a mianowicie stosowanie komputera cyklu, oferowanego już przez wiele firm. Metoda ta charakteryzuje się bardzo wysoką skutecznością i może być alternatywą dla kobiet, narzekających na nadmiar przyjmowanych tabletek w swojej terapii.

Źródła: Chirurgia endokrynologiczna Stanisław Cichoń, Lech Pomorski, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, Anatomia chirurgiczna i technika zabiegów operacyjnych J.E. Skandalakis, P.N. Skandalakis, L.J. Skandalakis, Fizjologia Człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej pod redakcją Władysława Z. Traczyka i Andrzeja Trzebskiego, Chirurgia operacyjna, Horst-Eberhard Grewe, K. Kremer, Tom 1, Interna Szczeklika 2012 podręcznik chorób wewnętrznych, Chirurgia pod redakcją Wojciecha Noszczyka, Tom 1 i 2, Chirurgia. Podręcznik dla studentów medycyny. Jan Fibak, Atlas technik chirurgicznych gruczołów dokrewnych Q.Y. Duh, O.M. Clark, E. Kebebew, Postępy Nauk Medycznych nr 5/2009 i 1/2011, Portal medscape, www.termedia.pl, czytelniamedyczna.pl, Medycyna Praktyczna, mayoclynic.com, ladycom.pl.
Wycięcie tarczycy całkowite endoskopowo
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Zdjęcia

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.