Wycięcie tarczycy częściowe chirurgicznie

Synonimy: strumektomia subtotalna, usunięcie tarczycy częściowe, wycięcie gruczołu tarczowego częściowo więcej »

Spis treści

Objawy chorób, kwalifikujących się do wycięcia płatów tarczycy wraz z węziną

Wycięcie chirurgiczne obydwu płatów wraz z węziną tarczycy, inaczej zwane subtotalnym lub częściowym usunięciem gruczołu, jest najczęściej wykonywanym wycięciem miąższu tarczycy. Podczas tej operacji zakres doszczętności zabiegu waha się od 50 do 90% pierwotnej objętości gruczołu tarczowego. Wskazaniem do subtotalnego wycięcia tarczycy jest wole nadczynne guzowate, wole guzkowe obojętne oraz wole miąższowe obojętne i nadczynne, a także wole w przebiegu zapalenia tarczycy, na przykład w chorobie Hashimoto.

Wole guzkowe obojętne (łac. struma nodosa non-toxica) jest najczęstszym schorzeniem tarczycy, występującym w Polsce. Dotyka głównie kobiet w młodym wieku - 10 razy częściej niż mężczyzn. Na podstawie wielu badań szacuje się, że w Polsce cechy wola guzkowego może mieć nawet milion kobiet. Na taki stan rzeczy bezsprzeczny wpływ miał niedobór jodu, występujący w latach 80-tych XX wieku na naszych terenach, bowiem jednym z czynników, do tego bardzo ważnym, mającym swój udział w patogenezie schorzenia, jest nieodpowiednia podaż jodu w diecie. Wśród innych czynników, mających udział w tworzeniu się wola, można wymienić palenie papierosów, zbyt dużą podaż w diecie substancji wolotwórczych – goitrogenów (substancje zaburzające wchłanianie jodu w organizmie) oraz predyspozycję dziedziczną (i w związku z tym rodzinne występowanie wola).

W Polsce i na innych obszarach ubogich w jod, wole guzkowe najczęściej rozwija się na podłożu wola rozlanego, zaś w krajach o dostatecznej podaży tego pierwiastka na pierwszy plan w patogenezie schorzenia wychodzą czynniki dziedziczne. Większość objawów, wywoływanych przez wole obojętne, spowodowane jest jego wielkością i uciskiem okolicznych tkanek i narządów. Zależnie od stopnia rozrostu mogą to być zaburzenia w oddychaniu, chrypka czy ból gardła przy ucisku wola na tchawicę lub krtań, ale także może wystąpić dysfagia, czyli zaburzenie w połykaniu pod wpływem ucisku przełyku przez powiększony gruczoł, oraz objawy zespołu żyły głównej górnej w przypadku wola zamostkowego. Wystąpienie tych objawów jest bezwzględnym wskazaniem do pilnego leczenia operacyjnego.

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), klasyfikacja wola przebiega w czterostopniowej skali:

  • 0 stopień – gruczoł tarczowy niewidoczny, niepowiększony.
  • I stopień – gruczoł tarczowy niewidoczny w ustawieniu szyi w osi, staje się widoczny przy odchyleniu głowy do tyłu, wyczuwalny w badaniu palpacyjnym.
  • II stopień – gruczoł tarczowy widoczny w prostym ustawieniu głowy, widoczne uwypuklenie na szyi, ale bez deformacji.
  • III stopień – gruczoł tarczowy bardzo duży, widoczny podczas oglądania a każdej strony, występuje boczna deformacja zarysów szyi, mogą wystąpić objawy związane z uciskiem sąsiednich tkanek i narządów.

W terminologii medycznej funkcjonują jeszcze określenia, odnoszące się do lokalizacji wola, a mianowicie wole zamostkowe i śródpiersiowe. Wole zamostkowe to takie, w którym 2/3 objętości gruczołu usytuowane jest za mostkiem, a śródpiersiowe kiedy większość masy wola znajduje się w śródpiersiu, a dolne brzegi wola sięgają poniżej łuku aorty.

Kwalifikacja do zabiegu subtotalnego usunięcia gruczołu tarczowego

W przypadku schorzeń tarczycy, przebiegających z wolem, początek diagnostyki wygląda bardzo podobnie. Wole rozpoznaje się na podstawie dokładnie przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego pacjenta. Już w trakcie tego badania lekarz może wstępnie przypisać zmianę do odpowiedniej kategorii zgodnie z klasyfikacją WHO. Niezbędnym elementami prawidłowo przeprowadzonej diagnostyki są badania dodatkowe, a w tym wypadku badanie ultrasonograficzne tarczycy, ocena stężenia hormonów tarczycy (FT3 i FT4) i tyreotropiny (TSH) w surowicy oraz ewentualne badanie biopsyjne zmiany, oceniające potencjalną złośliwość zmiany.

Badania przed częściowym usunięciem gruczołu tarczowego

  • podstawowe badania laboratoryjne (morfologia krwi, poziom elektrolitów (sód, potas), parametry układu krzepnięcia (INR, PT, APTT, fibrynogen), mocznik, kreatynina, badanie ogólne moczu, oznaczenie grupy krwi),
  • badania laboratoryjne oceniające funkcję gruczołu tarczowego (poziom wolnych hormonów tarczycy FT3, FT4 i kalcytoninę, poziom tyreotropiny w surowicy),
  • oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TSHR, anty-TPO, anty-Tg),
  • USG gruczołu tarczowego,
  • Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC),
  • RTG klatki piersiowej,
  • Badanie scyntygraficzne gruczołu tarczowego,
  • Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny szyi.

Ostateczny zestaw zleconych badań może się różnić w zależności od rozpoznanej choroby oraz zależy od lekarza prowadzącego i wykonującego zabieg. W przypadku wola guzowatego obojętnego stężenie hormonów tarczycy oraz hormonu tyreotropowego w surowicy krwi jest prawidłowe. Gdy nie występują żadne objawy kliniczne, mogące świadczyć o nadczynności bądź niedoczynności gruczołu tarczowego, wówczas zasadne i wystarczające jest oznaczenie tylko stężenia TSH w surowicy. Oczywiście pełen zestaw badań jest wymagany, kiedy podejrzewane jest wole guzkowe nadczynne bądź wole w przebiegu zapaleń tarczycy, np. w chorobie Hashimoto.

Dodatkowym badaniem, znajdującym zastosowanie w algorytmie diagnostycznym wola guzkowego, jest badanie scyntygraficzne gruczołu tarczowego. Określa nam jodochwytność miąższu gruczołu i pozwala ocenić bardzo dokładnie wielkość i morfologię narządu. Niezbędna jest w przypadku wola zamostkowego. W tym wypadku konieczne jest również badanie rentgenowskie klatki piersiowej w pozycji AP i bocznej. Umożliwia dokładną ocenę stopnia ucisku tchawicy, jej przemieszczenie oraz potwierdzenie lub wykluczenie wola zamostkowego i śródpiersiowego. Kiedy chory z wolem tarczycy prezentuje cechy stanu zapalnego tego gruczołu, wskazane jest oznaczenie przeciwciał anty-TPO i anty-TG w surowicy. Badanie niezbędne do rozpoznania autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

Po dokładnej analizie przeprowadzonych badań, wskazań i ewentualnych przeciwwskazań, rozmowie z chorym i po zapoznaniem się z jego oczekiwaniami, lekarz specjalista endokrynologii kieruje chorego na odpowiednią terapię. Pacjent, zakwalifikowany do leczenia operacyjnego, ma wyznaczany termin zabiegu, na który zgłasza się przygotowany i wraz z zaleceniami przekazanymi przez lekarza prowadzącego. Zabieg subtotalnej strumektomii przeprowadzany jest w wykwalifikowanych i specjalistycznych placówkach, przez doświadczonych lekarzy specjalistów chirurgii ogólnej i endokrynologicznej.

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Przygotowanie do zabiegu częściowego usunięcia tarczycy

Zabieg subtotalnego usunięcia gruczołu tarczowego przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym pod nadzorem anestezjologa. Dzień przed zabiegiem chory rozmawia z lekarzem anestezjologiem: informuje go o przyjmowanych lekach, ewentualnych uczuleniach, chorobach współistniejących oraz wypełnia ankietę anestezjologiczną. Na tej podstawie zachodzi anestezjologiczna kwalifikacja chorego do zabiegu, bez której operacja nie może się odbyć.

W przypadku rozpoznania wola guzkowego, pacjent zazwyczaj jest w stanie eutyreozy i nie wymaga specjalnego wcześniejszego przygotowania. Obowiązuje standardowe postępowanie jak przez każdym zabiegiem operacyjnym. W momencie gdy jest to wole guzkowe nadczynne bądź przebiegające z zapaleniem tarczycy i stwierdzony zostanie u pacjenta stan hiper- lub hipotyreozy, potrzebne jest specjalne przygotowanie chorego do zabiegu. W przebiegu nadczynności gruczołu tarczowego chory musi być leczony tyreostatykami na kilka tygodni przed zabiegiem aż do osiągnięcia prawidłowej czynności gruczołu tarczowego. Stosowany jest tiazol lub propylotiouracyl w odpowiedniej dawce, a dodatkowo często stosowany bywa beta-bloker, np. propranolol, który hamuje konwersję na obwodzie tyroksyny do trójjodotyroniny. Kiedyś przed zabiegiem strumektomii w ramach przygotowania do operacji podawano pacjentowi płyn Lugola. Dziś odeszło się od tej praktyki i mimo, iż takie postępowanie ułatwiało przeprowadzenie operacji, to odraczało w czasie możliwość wykonania pooperacyjnego badania scyntygraficznego tarczycy oraz ewentualnego leczenia radiojodem.

Przed i po zabiegu na gruczole tarczowym powinno być wykonane badanie stroboskopowe strun głosowych, oceniające ich stan przed i po zabiegu co związane jest z możliwym powikłaniem jakim jest uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego. Ponadto jak przed każdą operacją, chory musi mieć wykonany pakiet podstawowych badań, a wśród nich wyniki badań laboratoryjnych takich jak morfologia krwi, poziom elektrolitów w surowicy (sód, potas) i poziom glukozy we krwi. Stężenie mocznika i kreatyniny powiedzą lekarzowi o aktualnej stanie funkcji nerek. Niezbędny jest również wynik podstawowych parametrów układu krzepnięcia krwi, czyli czasu protrombinowego (PT), wystandaryzowanego współczynnika czasu protrombinowego (INR), czasu koalinowo-kefalinowego (APTT) oraz fibrynogenu. Wszystko uzupełniane jest badaniem ogólnym moczu oraz wykonaniem badania elektrokardiograficznego (EKG).

W pierwszych dniach hospitalizacji konieczne jest oznaczenie grupy krwi chorego i w razie potrzeby zamówienia potrzebnej ilości jednostek krwi na dzień zaplanowanej operacji. W przygotowaniu do leczenia nie można zapomnieć o odpowiedniej diecie. Przed planowanym zabiegiem powinna być ona lekkostrawna, a chory od godzin wieczornych dnia poprzedzającego procedurę pozostaje na czczo.

Przebieg częściowego usunięcia gruczołu tarczowego

Pierwszym etapem operacji tarczycy jest odpowiednie ułożenie pacjenta. Najbardziej dogodnym położeniem, zapewniającym największy dostęp do operowanego wola, jest pozycja pośrednia Fowlera. Polega ona na odgięciu głowy do tyłu i podłożeniu poduszki pod łopatki, tak by tułów i nogi były uniesione pod kątem 30°. Następnie operator zaznacza na skórze szyi linię cięcia, która przebiega mniej więcej około 2 cm nad linią łączącą obojczyki. Lekarz dokonuje tzw. cięcia kołnierzykowego wzdłuż linii Langera. W przypadku wola I i II stopnia wystarczające jest zazwyczaj cięcie długości 5 cm, dochodzące do brzegów wewnętrznych mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, zaś przy wolach o większych rozmiarach cięcie skórne należy poprowadzić aż poza zewnętrzne brzegi tych mięśni.

W kolejnym etapie operator preparuje mięśnie podgnykowe, a następnie, po ich mobilizacji za pomocą palca wskazującego, chirurg rewiduje pole operacyjne i podejmuje ostateczną decyzje o rozległości zabiegu. Na tym etapie oceniana jest wielkość, położenie i konsystencja gruczołu, grubość cieśni oraz płat piramidowy. Po ocenie gruczołu chirurg przechodzi do fazy usunięcia częściowego tarczycy. Zaczyna od przecięcia węziny i podwiązania odgałęzień tętnicy tarczowej górnej, a tętnice tarczowe dolne podwiązywane są w miejscu ich wniknięcia w miąższ płata gruczołu.

Ważnym elementem zabiegu jest lokalizacja nerwu krtaniowego wstecznego. Gdy podczas preparowania tkanek gruczołu operator natrafia na guzek Zuckerkandla, to bardzo delikatnie oddziela go od tchawicy i najczęściej tam lokalizuje nerw krtaniowy wsteczny. Kolejno odsłaniając płat tarczycy chirurg szuka gruczołów przytarczycznych, a natrafiając na nie pobiera jedną przytarczycę do późniejszego wszczepienia w mięśnie podgnykowe. Po wyłonieniu płatów tarczycy usuwana jest większa część gruczołu. W tym celu zakładane są kleszczyki hemostatyczne wokół płata i częściowo wycina się tkankę gruczołową narządu, a pozostała część narządu zostaje przymocowana do tchawicy. Najczęściej są to fragmenty górne bieguna obu płatów o łącznej masie około 5-6 gram.

W polu po usuniętym narządzie chirurg umieszcza dren ssący Redona, który swe ujście będzie miał na zewnątrz w oddzielnym nacięciu. Ma on za zadanie odprowadzanie na zewnątrz treści surowiczo-krwistej, zbierającej się w loży po usuniętym gruczole. Dzięki temu przeciwdziała tworzeniu się krwiaka i ewentualnych późniejszych powikłań. Na zakończenie operacji odsunięte wcześniej tkanki zostają do siebie zbliżone, zszywane są mięśnie, tkanka podskórna i skóra. By ostateczny wygląd blizny po wygojeniu był satysfakcjonujący, stosowane są szwy śródskórne.

Zalecenia po zabiegu częściowej tyreoidektomii

W niepowikłanym przebiegu pooperacyjnym pacjent pozostaje na oddziale jeszcze przez 2-4 doby, zależnie od stanu. U większości chorych już w pierwszej dobie po zabiegu możliwy jest powrót do diety doustnej, a pełna rehabilitacja ruchowa jest włączana natychmiast – pacjent może chodzić. Po mniej więcej 12-24 godzinach od zabiegu usuwany jest dren i zmieniany opatrunek. W 2-3 dobie rana powinna być już szczelna, należy ją od teraz przemywać i odkażać środkiem dezynfekującym np. octaniseptem, a następnie zaopatrzyć opatrunkiem. Jest on zazwyczaj utrzymywany do momentu zdjęcia szwów, które przeważnie następuje po 7 dniach od operacji. W drugiej dobie po operacji wykonywane jest badanie stroboskopowe krtani, oceniające ruchomość i położenie fałdów głosowych.

Od razu po zabiegu chory poddany jest wnikliwej obserwacji pod kątem wystąpienia ewentualnych powikłań. Chociaż szacuje się, że całkowita możliwość ich wystąpienia nie przekracza 5%, to zalecana jest baczna obserwacja. Jednym z powikłań może być krwawienie i tworzenie się krwiaka w obrębie rany pooperacyjnej. Dochodzi wówczas do powiększania się obwodu tarczycy i może nastąpić ucisk dróg oddechowych objawiających się chrypką bądź dusznością. Stan ten wymaga pilnej interwencji lekarskiej.

Mniej więcej u 30% operowanych występuje pooperacyjna niedoczynność przytarczyc, objawiająca się mrowieniem palców oraz wokół ust, a spowodowane to jest zmniejszonym poziomem wapnia w surowicy. Dlatego po zabiegu wykonuje się oznaczenie poziomu parathormonu w surowicy i podaje się pacjentowi preparaty wapnia i witaminy D3. W czasie pobytu w szpitalu oraz po wyjściu do domu chory otrzymuje odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową. Najczęściej jest to heparyna drobnocząsteczkowa stosowana w odpowiedniej dawce,  za pomocą iniekcji podskórnych w okolicę brzucha przez 10 dni. Ponadto do suplementacji włączana jest tyroksyna w odpowiedniej dawce zależnej od rozległości zabiegu, a następnie skorygowana po kontrolnym badaniu poziomu tyreotropiny w surowicy. Podczas każdego zabiegu operacyjnego na gruczole tarczowym, usunięta tkanka jest poddawana badaniu histopatologicznemu. Jego wynik pacjent odbiera po 2-3 tygodniach.

Przed opuszczeniem placówki chory dostaje receptę z wypisanymi lekami, skierowanie do poradni specjalistycznej oraz konkretne zalecenia co do postępowania w domu. Rekonwalescencja i powrót do pełnej sprawności jest sprawą indywidualną, ale zazwyczaj trwa około 2-3 tygodni. W tym okresie chory powinien powstrzymać się od nadmiernego wysiłku, a szczególnie takich czynności, które rozciągałyby skórę szyi, co negatywnie wpływa na gojenie i późniejszy wygląd blizny. Tydzień po zdjęciu szwów, w celu lepszego gojenia blizny, zalecane są wszelkiego rodzaju maści silikonowe. Powrót do pracy następuje na ogół po miesiącu.

 

wybierz miasto, w którym chcesz wykonać operację
Sprawdź ofertę »

Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi na temat operacyjnego leczenia chorób tarczycy

Czy to normalne, że blizna po operacji tarczycy z czasem może robić się twarda?

Tworzenie się blizn jest bardzo dynamicznym procesem fizjologicznym, składającym się z trzech faz: zapalnej, powstania tkanki i modelowania tkanki. Stan zapalny powoduje aktywację komórek stanu zapalnego, a wydzielane przez nie substancje (mediatory stanu zapalnego, czynniki wzrostu itp.) napływają w docelowe miejsce kolejne komórki i zachodzi formowanie oraz rozprzestrzenianie się struktury nowej tkanki. W następnych etapach dochodzi do epitalizacji, tworzenia tkanki ziarninowej, neowaskularyzacji aż do kontrakcji blizny i substancji zewnątrzkomórkowej. Jeśli w trakcie tego procesu dojdzie do nadmiernego gromadzenia kolagenu, prowadzi to do przerostu i stwardnienia blizny oraz sprzyja tworzeniu bliznowca.

Blizny przerosłe najczęściej powstają w wyniku przedłużonego procesu gojenia z powodu nadmiernej syntezy i spadku metabolizmu kolagenu. W leczeniu tej zmienionej blizny stosowane są metody zabiegowe, farmakologiczne i fizykalne. Wśród metod chirurgicznych pole do popisu ma dziedzina medycyny estetycznej i wykorzystywana tam między innymi lasero- i krioterapia. Działaniami profilaktycznymi w czasie całego procesu tworzenia blizny zalecane są masaże tej okolicy oraz stosowanie maści silikownowych. Pomagają i sprzyjają prawidłowemu procesowi tworzenia blizny. Lekarze zalecają by okolice samej blizny masować powoli, ruchami okrężnymi 3-4 razy dziennie przez mniej więcej 5 minut.

Po jakim czasie od rozpoczęcia leczenia tyreostatykiem nadczynności gruczołu tarczowego można planować operację z zakresu medycyny estetycznej?

Pacjent z chorobami tarczycy, poddający się jakiemukolwiek leczeniu operacyjnemu, powinien być w stanie eutyreozy, czyli prawidłowego stężenia hormonów tarczycy we krwi. Operacja u pacjenta w hipertyreozie grozi wystąpieniem poważnego powikłania, jakim jest przełom tarczycowy. Stan eutyreozy monitorowany jest przy pomocy pomiaru tyreotropiny (TSH)  w surowicy  krwi oraz hormonów tarczycy (FT3 i FT4). Lekiem z wyboru w nadczynności tarczycy jest tiamazol. Jego skuteczność oraz szybkość osiągnięcia stanu równowagi zależy od wielu czynników osobniczo zróżnicowanych, w tym m.in. nasilenia stanu nadczynności gruczołu tarczowego, szybkości wchłaniania leku oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta na lek i od wielu innych czynników. Przeważnie tiamazol, stosowany w dawce terapeutycznej, doprowadza do wyrównania hormonów tarczycy po kilku tygodniach, co umożliwia przeprowadzenie operacji. Pełna normalizacja tyreotropiny zazwyczaj trwa dłużej.

Jak często należy oznaczać poziom TSH w surowicy u chorych z wolem guzkowym tarczycy?

Jeżeli jest to wole guzkowe, przebiegające z prawidłowym wydzielaniem hormonów przez  gruczoł tarczowy, wtedy wystarczy oznaczać poziom tyreotropiny w surowicy raz na 12 miesięcy.

Czy istnieją działania profilaktyczne, pozwalające uniknąć chorób gruczołu tarczowego?

Można wyróżnić wiele różnych czynników etiologicznych, mających swój udział w patogenezie chorób tarczycy. Dzieli się je na modyfikowalne, którym można przeciwdziałać, i niemodyfikowalne, które nie podlegają naszemu postępowaniu. Wśród tych czynników, na które możemy mieć wpływ, jest niedobór jodu w diecie, mający istotny wpływ na powstawanie wola tarczycy. Dlatego dieta bogata w jod, a także jodowanie pokarmów na terenach ubogich w jod jest skutecznym działaniem profilaktycznym w aspekcie wystąpienia chorób tarczycy. Dzienne zapotrzebowanie na jod zdrowego, dorosłego człowieka wynosi 150 ug, a u kobiet w ciąży 250 ug. Ponadto zaprzestanie palenia papierosów ma również ważny i pozytywny wpływ w prewencji.

Innym czynnikiem, wymienianym wśród predysponujących wystąpieniu chorób gruczołu tarczowego jest napromienianie, a więc zasadne staje się twierdzenie, iż badania diagnostyczne z emisją promieniowania rentgenowskiego powinny być ograniczone tylko do bezwzględnych wskazań ich wykonania. Jak w przypadku wielu negatywnych procesów, które mają miejsce w organizmie ludzkim, tak i w przypadku chorób tarczycy swój udział w patogenezie ma stres. Nie da się go całkowicie wyeliminować z naszego życia, jednak można zminimalizować jego natężenie poprzez odnalezienie sposobu na radzenie sobie z nim. Z kolei predyspozycja genetyczna, płeć i mutacje genowe to te czynniki, których nie da się zmodyfikować i uniknąć. Dlatego nie ma działań, chroniących nas w 100% przed zachorowaniem - można jedynie oddziaływać na te czynniki, na które mamy wpływ, co ma jednak bardzo duże znaczenie.

Czy można zapobiec przełomowi tarczycowemu?

Przełom tarczycowy (łac. thyrotoxicosis) to powikłanie nieleczonej nadczynności gruczołu tarczowego bądź operacji, kiedy pacjent z hipertyreozą jest nieodpowiednio przygotowany do zabiegu. Jest to stan zagrażający życiu, spowodowany nasileniem objawów nadczynności tarczycy, podczas którego dochodzi do niewydolności wielu narządów i układów. Objawia się podwyższeniem ciepłoty ciała >38°C, tachykardią >150/min, zaburzeniami rytmu serca pochodzenia przedsionkowego, nudnościami i wymiotami, a także biegunką, odwodnieniem, żółtaczką, sennością, a nawet śpiączką. Wyróżnia się trzy okresy:

  • I okres – bez objawów z centralnego układu nerwowego.
  • II okres – dochodzi senność, zaburzenia orientacji, otępienie i zaburzenia psychotyczne.
  • III okres – śpiączka.

Leczony jest terapią farmakologiczną na oddziale intensywnej terapii. Pacjenta przed zabiegiem można odpowiednio zabezpieczyć przed wystąpieniem tego powikłania. Każdy chory z nadczynnością tarczycy powinien być w należyty sposób wprowadzany w stan eutyreozy, a chorzy, wymagający pilnej interwencji klinicznej mogą być zabezpieczani odpowiednimi środkami farmakologicznymi.

Jak długo może utrzymywać się chrypka po zabiegu usunięcia tarczycy?

Zaburzenia mówienia oraz chrypka po operacji tarczycy jest zazwyczaj spowodowana obrzękiem krtani bądź jednostronnym uszkodzeniem nerwu krtaniowego wstecznego. Występuje u 1-9% operowanych. Zazwyczaj uszkodzenie nerwu ma charakter nauropraksji, czyli częściowego przerwania czynności nerwowej bez uszkodzenia strukturalnego. W większości przypadków ma więc charakter przejściowy i ustępuje po kilku lub kilkunastu tygodniach.

Źródła: Chirurgia endokrynologiczna Stanisław Cichoń, Lech Pomorski, Choroby chirurgiczne. Diagnoza i leczenie. Nigel Rawlinson, Derek Alderson, Anatomia chirurgiczna i technika zabiegów operacyjnych J.E. Skandalakis, P.N. Skandalakis, L.J. Skandalakis, Fizjologia Człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej pod redakcją Władysława Z. Traczyka i Andrzeja Trzebskiego, Chirurgia operacyjna, Horst-Eberhard Grewe, K. Kremer, Tom 1, Interna Szczeklika 2012 podręcznik chorób wewnętrznych, Chirurgia pod redakcją Wojciecha Noszczyka, Tom 1 i 2, Chirurgia. Podręcznik dla studentów medycyny. Jan Fibak, Atlas technik chirurgicznych gruczołów dokrewnych Q.Y. Duh, O.M. Clark, E. Kebebew, Postępy Nauk Medycznych nr 5/2009, 4/2006 i 1/2011, Portal medscape, www.termedia.pl, czytelniamedyczna.pl, Medycyna Praktyczna, mayoclynic.com.
Wycięcie tarczycy częściowe chirurgicznie
- kliniki w
Sprawdź ofertę »

Zdjęcia

Dołącz do nas:

Opublikowane na stronach internetowych Tourmedica.pl Sp. z o.o. materiały, informacje oraz ceny nie stanowią oferty handlowej w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i polityki prywatności .

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.

Materiały zamieszczone w serwisie Tourmedica.pl nie są substytutem dla profesjonalnych porad medycznych, diagnozowania lub leczenia. Użytkownik serwisu pod żadnym pozorem nie może lekceważyć porady lekarza lub opóźnić poszukiwania porady medycznej z powodu informacji, jakie przeczytał w serwisie. Tourmedica.pl nie poleca ani nie popiera żadnych konkretnych badań, lekarzy, procedur, opinii lub innych informacji zawartych w serwisie, poleganie na informacjach zawartych na stronie Tourmedica.pl odbywa się wyłącznie na własne ryzyko Użytkownika.

Copyright © 2012-2017 Tourmedica.pl Sp. z o.o.